III SA/Lu 1062/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie powołania p.o. Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca J. W. jednym pismem wniosła skargi na następujące uchwały Zarządu Powiatu w L. : z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] i z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]. Wniesione tym pismem skargi zostały rozdzielone i wyłączone do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania sądu jest sprawa ze skargi na uchwałę z [...] lipca 2020 r., nr [...], którą Zarząd Powiatu w L. ponownie zmienił uchwałę nr [...] z [...] marca 2019 r. w części dotyczącej powołania S. D. na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. z dniem 26 marca 2019 r. do 31 lipca 2021 r. (§ 1 uchwały), zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Lu 1062/20. Skarżąca zarzuciła, że wszystkie skarżone uchwały Zarządu Powiatu w L. rażąco naruszają prawo. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 132/19 skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności wszystkich zaskarżonych uchwał, w tym uchwały z [...] lipca 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu [...] marca 2019 r. Zarząd Powiatu w L. uchwałą nr [...] powołał S. D. na p.o. Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. na czas określony do dnia 25 marca 2020 r. bez przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora szpitala. Pełniąca obowiązki dyrektora S. D. w dniu 30 kwietnia 2019 r. wypowiedziała skarżącej umowę o pracę, jako przyczynę podając zmiany organizacyjne związane z reorganizacją i optymalizacją pracy polegające na likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych. Skarżąca podniosła, że zaskarżona uchwała z [...] lipca 2020 r., nr [...] została podjęta bez podstawy prawnej. Wskazała, że kompetencja organu wykonawczego powiatu w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych nie miała zastosowania wobec dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Do dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zastosowanie miały bowiem szczególne uregulowania, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (aktualnie Dz. U. z 2020 r. poz. 295 z późn. zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą ponosi kierownik (dyrektor) tego podmiotu. W związku z tym niedopuszczalne jest powierzenie pełnienia obowiązków kierownika, bowiem ustawodawca w ustawie o działalności leczniczej takiej instytucji nie wskazał. Skoro ustawodawca nie dopuszczał możliwości powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora podmiotu leczniczego, Zarząd Powiatu nie mógł w świetle obowiązujących przepisów prawa podjąć zaskarżonej uchwały. Powierzenie pełnienia obowiązków może mieć miejsce w ściśle określonych przez przepisy prawa przypadkach, jednak zawsze w sytuacji, gdy zatrudnienie osoby na stanowisku dyrektora ustało w związku z rozwiązaniem umowy o pracę lub cywilnoprawnej, albo na skutek upływu czasu, na który została zawarta. W niniejszej sprawie powierzono obowiązki dyrektora w sytuacji, gdy dotychczasowy dyrektor nadal pozostawał w zatrudnieniu, albowiem zawarta z nim umowa o pracę nie uległa jeszcze rozwiązaniu (przebywał na zwolnieniu lekarskim). Ponadto Zastępca Dyrektora ds. Lecznictwa A. S. nadal pracowała w SP ZOZ w L. . Skarżąca interes prawny w zaskarżeniu uchwały nr [...] wywiodła z faktu, iż pełniąca obowiązki Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. S. D. rozwiązała ze skarżącą umowę o pracę za wypowiedzeniem i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały ma znaczenie dla kwestionowania przez skarżącą prawidłowości rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. W ocenie skarżącej czynność wypowiedzenia umowy o pracę była bezskuteczna, gdyż zaskarżona uchwała została wydana bez podstawy prawnej. Skarżąca podniosła ponadto, że powołana na stanowisko p.o. Dyrektora nie spełnia wymogów odpowiedniego stażu pracy na stanowiskach kierowniczych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, tj. akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inny niż akty prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, określającym wymagania decydujące o legitymacji do zaskarżenia uchwał organu powiatu do sądu administracyjnego jest art. 87 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920, dalej powoływanej jako "u.s.p.") Zgodnie z treścią tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Tym samym legitymacja skargowa oparta na przepisie art. 87 u.s.p. ma charakter szczególny, kwalifikowany. Wymaga nie tylko wskazania przez wnoszącego skargę normy prawa materialnego, kształtującej jego sytuację prawną, ale nadto wykazania, że zaskarżony akt oddziałuje na posiadany przez skarżącego interes prawny, który w ten sposób zostaje naruszony. Skarga wnoszona na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. nie ma charakteru actio popularis - nie jest skargą wnoszoną w interesie publicznym. Jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku naruszenia indywidualnego chronionego prawem interesu. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, spoczywa na stronie skarżącej. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18 i powołane tam stanowisko doktryny). W świetle opisanego wyżej, kwalifikowanego charakteru legitymacji do zaskarżenia uchwał organu powiatu, należy podzielić stanowisko organu co do niespełnienia po stronie skarżącej J. W. przewidzianych w art. 87 ust. 1 u.s.p. przesłanek wniesienia skargi na uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] lipca 2020 r. Wbrew przekonaniu skarżącej powołane przez nią w skardze okoliczności nie świadczą o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, a jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który w świetle art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest wystarczający do uznania legitymacji skarżącej. Skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpłynęła na jej sferę prawnomaterialną, pozbawiła ją pewnych uprawnień albo uniemożliwiła ich realizację. Samo twierdzenie, że zaskarżona uchwała pozwoli zakwestionować prawidłowość wypowiedzenia skarżącej stosunku pracy, nie daje podstaw do przyjęcia, że naruszony został interes prawny skarżącej. Legitymacji skargowej w oparciu o art. 87 ust. 1 u.s.p. nie można skutecznie wywodzić z samego faktu wypowiedzenia skarżącej w dniu 30 kwietnia 2019 r. umowy o pracę przez osobę, którą w ocenie skarżącej powołano na stanowisko pełniącego obowiązki Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. w sposób nieprawidłowy, a której następnie na mocy zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały z dnia [...] lipca r. nr [...] przedłużono okres powołania na to stanowisko. Zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu skarżącej, która może kwestionować wypowiedzenie umowy o pracę na drodze przewidzianej przepisami kodeksu pracy. Takie stanowisko w podobnym stanie faktycznym wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 19 lutego 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 3538/19, uchylił powoływany w skardze J. W. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 132/19 i odrzucił skargę z powodu braku interesu prawnego strony skarżącej – pracownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej – w zaskarżeniu do sądu administracyjnego uchwały zarządu powiatu w przedmiocie powołania na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora tego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w powyższej sprawie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 44 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm., dalej jako "k.p."), pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy, o którym mowa w dziale dwunastym. Stosownie do art. 242 § 1 k.p. oraz 262 § 1 k.p. pracownik może dochodzić swych roszczeń ze stosunku pracy na drodze sądowej, a spory o roszczenia ze stosunku pracy rozstrzygają sądy powszechne, zwane "sądami pracy". Postępowanie w tych sprawach normuje ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 z późn. zm.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII P 263/19 Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przywrócił J. W. do pracy w SP ZOZ w L. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Zatem skarżąca na przewidzianej prawem drodze zakwestionowała wypowiedzenie umowy o pracę, wnosząc pozew do sądu powszechnego. Możliwość wniesienia przez pracownika pozwu do sądu pracy, czy też wniesienie pozwu do sądu pracy kwestionującego dokonane wypowiedzenie umowy o pracę nie oznacza natomiast, że taka okoliczność wpływa na powstanie po stronie pracownika legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę zarządu powiatu w sprawie powołania na pełniącego obowiązki dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Legitymacji skarżącej do zaskarżenia uchwały z dnia [...] lipca 2020 r,. nr [...] nie można także wywodzić z okoliczności wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego w imieniu zakładu pracy przez p.o. Dyrektora SP ZOZ w L. , gdyż ochronę w tym zakresie zapewniają skarżącej przepisy prawa pracy stosowane przez sąd powszechny. Z omówionych przyczyn należało uznać, że skarga J. W., jako wniesiona przez osobę nie posiadającą interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] lipca 2020 r, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.