III SA/Lu 1079/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Michał Białowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi D. S. i Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] marca 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz D. S. i Z. S. kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], wymierzającą D. i Z. (skarżący) karę pieniężną w kwocie 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach o nazwie [...] nr [...] i [...] nr [...], poza kasynem gry. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 28 kwietnia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w lokalu przy ul. [...] w [...], w którym skarżący prowadzili działalność gospodarczą. W chwili kontroli w lokalu znajdowały się dwa urządzenia do gier, które były włączone i gotowe do gry. W lokalu nie zastano osób grających. Podczas przeprowadzonego w trakcie kontroli eksperymentu rozegrano gry kontrolne i stwierdzono, że mają one charakter losowy, osoba grająca nie ma wpływu na przebieg gry, gdyż karty z wizerunkami obracają się w sposób losowy. Ustalono, że udział w grze jest odpłatny, wygranymi punktami można grać jak za gotówkę, a urządzenia wypłacają pieniądze, co wyczerpuje znamiona gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Ustalono również, że kontrolowane urządzania nie posiadają poświadczenia rejestracji. Czynności kontrolne zostały udokumentowane protokółem oględzin i protokółem kontroli. Przebieg eksperymentu utrwalono nagraniem przy użyciu kamery cyfrowej. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postępowanie, w ramach którego przeprowadzono dowód z zeznań świadka I. oraz z dokumentu w postaci umowy dzierżawy powierzchni z 5 kwietnia 2015 r. zawartej pomiędzy skarżącymi jako wydzierżawiającymi a P. prowadzącym działalność pod nazwą "[...]" jako dzierżawcą. W oparciu o zgromadzone dowody Naczelnik Urzędu Celnego w [...] uznał, że skarżący urządzali gry na automatach udostępniając lokal pod ich wstawienie i decyzją z dnia [...] marca 2016 r. wymierzył im karę pieniężną w wysokości 24.000 zł, z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący wnieśli odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w [...], w którym domagali się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, powołując się na brak notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę wymierzenia kary pieniężnej. Wskazywali też brak podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej na podmioty, których forma prawna wyklucza możliwość urządzania gier losowych, czyli na osoby fizyczne, a nadto, że jako wynajmującym jedynie część powierzchni lokalu, błędnie przypisano im status podmiotu urządzającego gry hazardowe. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W zakresie ustaleń faktycznych organ odwoławczy wskazał, że skarżący udostępniając lokal dla wstawienia automatów urządzali gry naruszając w ten sposób przepisy ustawy o grach hazardowych, ponieważ lokal, w którym prowadzili działalność nie był objęty zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Powołując się na uprawnienie do autonomicznej oceny przesłanek wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 90 i 91 ustawy o grach hazardowych, w tym do samodzielnej oceny charakteru gier organ odwoławczy stwierdził, że gry zainstalowane na kontrolowanych automatach spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W oparciu o te ustalenia, organ odwoławczy przywołał przepis art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, z którego wynika, że warunkiem takiej działalności jest posiadanie koncesji na prowadzenie kasyna gry, zaś skarżący takiej koncesji nie posiadali, wobec czego występowała przesłanka z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy do wymierzenia im kary pieniężnej w wysokości 12000 od każdego automatu. Dyrektor Izby Celnej uznał za niezasadne zarzuty podniesione w odwołaniu. Odnosząc się do kwestii braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, powołał się na domniemanie konstytucyjności przepisów prawa krajowego stwierdzone wyrokiem TK z 11 marca 2015 r. w sprawie P 4/14. Stwierdził nadto, że przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie można uznać za techniczny, a co za tym idzie brak jest podstaw do odmowy stosowania art. 89 ust. 1 tej ustawy, jako przepisu niezgodnego z prawem unijnym. Powołując się na orzecznictwo tutejszego sądu oraz na uchwałę NSA z 16 maja 2016 r. II GPS 1/16, z której wynika, że brak notyfikacji przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie stanowi przeszkody do wymierzenia kary pieniężnej podmiotowi, który narusza określone w ustawie zasady urządzania gier hazardowych, organ nie stwierdził podstaw do odmowy zastosowania przepisów prawa stanowiących podstawę wymierzenia kary, mimo braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych. Organ argumentował również przepisy ustawy o grach hazardowych nie ograniczają kręgu podmiotów odpowiedzialnych za urządzanie gier hazardowych bez zezwolenia jedynie do spółek akcyjnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 6 ust. 4. u.g.h.), ale że karze administracyjnej przewidzianej w art. 89 ustawy podlega każdy kto organizuje grę bez względu na to czy posiada zdolność koncesyjną. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo ocenione zostały wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody a zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej w ocenie organu był niezasadny. Zdaniem organu skarżący zawierając umowę dzierżawy zapewnili warunki do korzystania z automatów, zarządzali nimi pełniąc przez to czynną rolę w zakresie gier hazardowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej : 1) naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że skarżący jako wynajmujący część powierzchni swego lokalu innemu podmiotowi, urządzali gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 o grach hazardowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu skarżącym kary pieniężnej w sytuacji gdy nie spełniali ustawowych przesłanek jej wymierzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] o wymierzeniu skarżącym kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł, z tytułu urządzania gier na automatach, poza kasynem gry. Istota sporu sprowadza się zatem do oceny prawidłowości prowadzonego w tym przedmiocie postępowania i wydania decyzji w oparciu o przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 i 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.g.h."), które przewidują, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu, a kary wymierza się w drodze decyzji przy odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy ordynacja podatkowa. Oceniając zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że w zakresie ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości charakter gier zainstalowanych na kontrolowanych automatach i w tym zakresie ustalenia organów znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Stosownie bowiem do przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że gry zainstalowane na kontrolowanych urządzeniach spełniały kryteria gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h. Potwierdziły to wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy urzędu celnego, którego legalności nie sposób podważyć, albowiem tego rodzaju środek dowodowy znajduje podstawę w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 20 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), który wyraźnie dopuszcza możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Należy zatem przyjąć, że ustalenia faktyczne organu w zakresie odnoszącym się charakteru gier zainstalowanych na kontrolowanych urządzeniach były prawidłowe, podkreślając jednocześnie, iż nie były one w toku postępowania kwestionowane przez skarżących . W świetle przepisów powołanej ustawy trafnie organy celne skonstatowały, że zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h.), zaś naruszenie tych zasad obwarowane jest sankcją w postaci kary pieniężnej, nakładanej na podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Zasadnicza dla wyniku sprawy pozostaje zatem ocena, czy ustalone w sprawie okoliczności faktyczne stanowiły podstawę do przypisania skarżącym przymiotu urządzających gry na automatach, w rozumieniu przepisu powyższego przepisu. W ocenie sądu ustalenia te nie były wystarczające, gdyż dostrzeżone przez sąd i omówione niżej naruszenia przepisów postępowania, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co ostatecznie zadecydowało o uchyleniu decyzji organów obu instancji. W tym względzie należy odwołać się do przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wskazując, że podstawę wydania przez organ celny decyzji w oparciu o wskazany przepis, winno stanowić prawidłowe ustalenie faktu urządzania gier na automatach poza kasynem gry przez podmiot do którego kierowana jest decyzja. Zgodnie z przepisem art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej. Natomiast w myśl art. 122 tej ustawy, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, której realizacji służą przepisy o postępowaniu dowodowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Stosownie więc do obowiązującej w kontrolowanym postępowaniu zasady prawdy obiektywnej, podstawowym obowiązkiem organu było zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie. Dopiero szczegółowe i wyczerpujące ustalenie okoliczności stanu faktycznego sprawy, w oparciu o ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organ, pozwalało na dokonanie kwalifikacji ustalonego stanu faktycznego, zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. W świetle uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie można uznać, aby organy celne w niniejszej sprawie sprostały temu obowiązkowi w odniesieniu do podmiotowej przesłanki wymierzenia kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawę ustalenia, iż skarżący urządzali gry na automatach, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowił w istocie jedynie fakt umiejscowienia automatów do gier w prowadzonym przez nich lokalu, który nie był kasynem gry, a skarżący nie posiadali zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych. Motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego ograniczają się do lakonicznego stwierdzenia, że okoliczność urządzania gier na automatach poza kasynem gry została udowodniona, wobec faktu udostępnienia lokalu pod wstawienie automatów na podstawie umowy dzierżawy powierzchni z 5 kwietnia 2015 r. Organ uznał zebrany materiał dowodowy za wyczerpujący oraz wystarczający do oceny, że strona urządzała gry na automatach zapewniając dostęp osobom chętnym do gier ora dbając o stały dopływ energii elektrycznej do lokalu. Organ nie wyjaśnił jednak, z jakich konkretnych okoliczności faktycznych wyprowadził ustalenie przyjęte za podstawę orzekania, w szczególności w zakresie, jak stwierdza w decyzji - pełnienia przez skarżących "czynnej roli w zakresie urządzania gier". Mimo ustalenia w toku postępowania, że właścicielem tych urządzeń jest inny podmiot (P.), w rozważaniach organów obu instancji zabrakło oceny tej okoliczności. W świetle ustalonego faktu istnienia umowy łączącej skarżących i właściciela automatów, organ nie wyjaśnił, czy w przedmiotowej sprawie zachodził element sprawowania przez nich jakiegokolwiek faktycznego władztwa nad urządzeniami, bądź wykonywania czynności związanych z ich obsługą lub zapewnieniem bezpieczeństwa, np. objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych lub też wykonywaniem jakichkolwiek innych czynności związanych z funkcjonowaniem automatów i korzystaniem z nich przez graczy, co świadczyłoby o aktywności skarżących w zakresie urządzania gier na tych automatach. Stanowisko organu, iżby o aktywności skarżących w zakresie gier hazardowych miało świadczyć zapewnienie dopływu energii do lokalu, należy ocenić krytycznie. W sytuacji ustalenia, że w lokalu była prowadzona działalność gospodarcza włącznie z zatrudnieniem pracowników, zapewnienie energii elektrycznej do lokalu, nie może być w świetle zasad doświadczenia życiowego poczytywane jako czynność podejmowana bezpośrednio w zakresie gier hazardowych tylko z uwagi na fakt, że znajdowały się w nim automaty do gry. Należy bowiem w takim przypadku rozróżnić aktywność podmiotu w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej od czynności podejmowanych bezpośrednio w sferze urządzania gier hazardowych. W tym względzie nie można pomijać okoliczności ukształtowanych w oparciu o zawartą umowę dzierżawy. Przywołane w decyzji postanowienie, iż powierzchnia 6 metrów kwadratowych udostępniona na zainstalowanie przez wynajmującego bezobsługowych automatów do gier, w świetle całokształtu okoliczności sprawy jest niewystarczające do przypisania skarżącym władztwa nad urządzeniami. Również uzyskiwanie cyklicznego przychodu z tytuły zawartej umowy, która ex defninitione jest zobowiązaniem odpłatnym, nie świadczy jeszcze o aktywności skarżących w zakresie gier hazardowych. Pobieranie wynagrodzenia za udostępnienie powierzchni w ramach umowy de facto będącej stosunkiem najmu, nie musi samo przez się świadczyć o wykraczającej poza stosunek najmu aktywności podmiotu wynajmującego i z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Organ nie wyjaśnił zatem, z jakich konkretnych okoliczności faktycznych wyprowadził ustalenie, że skarżący urządzali gry na automatach. Z przeprowadzonego w toku postępowania dowodu z zeznań świadka również nie wynika aby jakiekolwiek czynności związane z obsługą automatów wykonywane były przez pracownika skarżących (karta [...] i [...] akt podatkowych). Oznacza to, że w toku postępowania organ nie dokonał ustaleń wskazujących na faktyczny udział skarżących w sferze określanej przez ustawę jako urządzanie gier na automatach. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji urządzającego gry, dlatego ocena, czy dany podmiot winien być adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. leży w kompetencjach organu celnego. W ocenie sądu nie zwalnia to jednak organu prowadzącego postępowanie z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności danej sprawy, które dopiero pozwoliłyby na ocenę, czy określonemu podmiotowi można przypisać cechę urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. W rozpoznawanej sprawie obowiązek ten nie został przez organ wypełniony, co skutkuje naruszeniem zasad określonych w przepisach art. 122 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji również nie spełnia w tym zakresie wymogów określonych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego w omówionym zakresie, jak też bez wnikliwej i wszechstronnej oceny jego wyników, za przedwczesne uznać należy przypisanie skarżącym przymiotu "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Jak podniesiono wyżej, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero ustalone w takich warunkach fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący podstawą wydania decyzji w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wobec braku poczynienia przez organy celne ustaleń w zakresie niezbędnym do wydania decyzji, trafny okazał się zarzut procesowy skargi wskazujący na brak ustaleń faktycznych co do tego, że skarżący urządzali gry na automatach. Z tego też względu należało uchylić obydwie zaskarżone decyzje. Powyższe stanowisko zasadniczo na plan dalszy przesuwa ocenę zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 i art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych z uwagi na brak notyfikacji przepisów tej ustawy, wymaganej przez przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. nr 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (...) W odniesieniu do tego zagadnienia należy jednak wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. w sprawie II GPS 1/16 omawiającą problem wpływu dyrektywy nr 98/34/WE na możliwość stosowania przepisów sankcjonujących zawartych w ustawie o grach hazardowych (art. 89), której wyrażono następujące stanowisko: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych [...] nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ([...]), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ([...])". Z wywodów NSA wynika, że podmiot, który świadomie urządza gry na automatach bez uczynienia zadość jakimkolwiek warunkom określonym w ustawie o grach hazardowych (posiadanie koncesji, zezwolenia wydanego na podstawie przepisów obowiązujących wcześniej, rejestracji automatu) nie może powoływać się skutecznie na argument o technicznym charakterze art. 14 ust. 1 u.g.h. i braku skuteczności tego przepisu, a w konsekwencji na argument braku podstaw do zastosowania w tego rodzaju okolicznościach sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (por. pkt 5.5 uzasadnienia). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i tym samym uznaje stanowisko organów celnych w tym zakresie również za prawidłowe. Mając na uwadze potrzebę kompleksowej oceny zaskarżonej decyzji, sąd co do zasady za prawidłowe uznaje stanowisko organów, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie wyłączają możliwości nałożenia kary na osobę fizyczną, bowiem ustawodawca nie ograniczył kręgu podmiotów podlegających karze wyłącznie do podmiotów określonych w art. 6 ust. 4 tej ustawy, czyli spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek akcyjnych. W świetle przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., urządzającym gry na automatach poza kasynem gry jest ten, kto dokonał opisanego naruszenia. Jednakże warunkiem przypisania odpowiedzialności za popełniony delikt administracyjny są nie budzące wątpliwości ustalenia dające podstawę do oceny, że aktywność danego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, przejawiała się także w sferze organizowania gier hazardowych, czyli prowadzona była w sposób wykraczający poza zobowiązania wynajmującego typowe dla stosunku najmu. W ocenie sądu opisane wyżej naruszenia przez organy przepisów postępowania w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego sprawy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. Uwzględniając skargę, sąd w punkcie II wyroku orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., mając na uwadze kwotę uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 720 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika według stawki określonej w § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 obowiązującego w dacie wniesienia skargi rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), wynoszącej 4.800 zł powiększonej o 17 zł z tytułu poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.