III SA/Lu 1091/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze sądowej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie określenia kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu, T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w D. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje całkowitą i długotrwałą utratę płynności finansowej spółki. Konieczność zaniechania produkcji w następstwie wykonania decyzji spowoduje zwolnienie kilkuset zatrudnionych w przedsiębiorstwie pracowników, co wywoła trudne do przewidzenia skutki społeczno-gospodarcze. Ponadto utrata płynności finansowej będzie łączyć się z utratą dotychczas wypracowanej opinii podmiotu stabilnego finansowo, rzetelnego i działającego transparentnie w obrocie gospodarczym. Utrata tych atrybutów w oczach kontrahentów może być niemożliwa do naprawienia i spowoduje załamanie niezbędnych dla działania skarżącej rynków zbytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja, z której wynika obowiązek zapłaty kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. Nałożony na Spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są z pewnością odwracalne. Niewątpliwie jednak, w szczególnych okolicznościach, zapłata kwoty pieniężnej, może rodzić niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci podważenia finansowych i majątkowych podstaw bytu przedsiębiorcy. Należy jednak zauważyć, że argumentacja skarżącej jest całkowicie gołosłowna. W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową. Przedstawione wraz z wnioskiem "PPPr" dokumenty dotyczą P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., a więc innego podmiotu niż skarżąca. Wobec braku aktualnych danych dotyczących sytuacji finansowej Spółki oraz wobec nieuprawdopodobnienia możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, trudno uznać za przekonującą argumentację wskazującą, że brak wstrzymania wykonania wyżej wymienionej decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby likwidacją przedsiębiorstwa (por. podobnie postanowienie NSA z 8 września 2015 r., II GZ 451/15; postanowienie NSA z 18 września 2015 r., II GZ 481/15; postanowienia NSA z 2 października 2015 r., II GZ 498/15; postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., II GZ 579/15). W badanej sprawie nie można zatem uznać, aby Spółka wykazała, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, stanowiącej wszak świadczenie o skutkach zasadniczo odwracalnych, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.