III SA/Lu 1098/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Robert Hałabis,, WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. B. (dalej jako: strona, skarżący, rolnik), Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa (dalej jako: "ARiMR") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] kwietnia 2016 nr [...] r. o umorzeniu postępowania administracyjnego. Decyzja zapadła w sprawie, której stan przedstawia się następująco: W dniu [...] maja 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w C. wpłynął wniosek Z. B. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W dniu [...] maja 2013 r. wnioskodawca złożył w Biurze Powiatowym w C. wniosek o przyznanie płatności na rok 2013 z zaznaczonym polem zmiana do wniosku, w którym wnioskował o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Rolnik wnioskował o przyznanie płatności w ramach Pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000: wariant 6 Półnaturalne łąki wilgotne na powierzchni 17,36 ha. W dniu [...] września 2013 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym w C. formularz wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 z zaznaczonym polem wycofanie całości wniosku. Jednocześnie strona złożyła wniosek, w którym stwierdza, że: "Wnioskodawca wycofuje wniosek w części dotyczącej Natury 2000". W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] umorzył postępowanie postępowania administracyjne. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylił przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Kierownika Biura Powiatowego w C. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez Z. B. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. oddalił skargę. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku w sprawie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego AriMR nie uznał odwołania za uzasadnione. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego przez Kierownika Biura Powiatowego stanowi cytowany art. 105 § 2 k.p.a. Umorzenie postępowania na wniosek strony możliwe jest jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) wniosek o umorzenie postępowania pochodzi od strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, b) inne strony postępowania nie sprzeciwiają się jego umorzeniu, c) umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym. Wniosek o umorzenie postępowania musi pochodzić od strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, i powinien zawierać uzasadnienie, które umożliwi organowi prowadzącemu postępowanie ocenę, czy ewentualne umorzenie postępowania będzie zgodne z interesem społecznym. W dniu [...] września 2013 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym w C. formularz wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 z zaznaczonym polem wycofanie całości wniosku. Jednocześnie strona złożyła wniosek, w którym stwierdza, że: "Wnioskodawca wycofuje wniosek w części dotyczącej Natury 2000". W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ wezwał stronę celem ustalenia faktycznego żądania strony w zakresie wycofania wniosku. W odpowiedzi na wezwanie rolnik oświadczył że jego intencją było wycofanie całego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Zatem mając na uwadze ustalony powyżej stan faktyczny organ stwierdził, że spełnione zostały dwie pierwsze przesłanki konieczne do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem wniosek o umorzenie pochodził od strony – Z. B., jednocześnie jest on jedyną stron ą postępowania. Organ podkreślił, że także interes społeczny nie stoi w sprzeczności z żądaniem strony. Przede wszystkim należy zauważyć, że przyznanie płatności rolnośrodowiskowych jest uzależnione od woli beneficjenta chcącego skorzystać ze wsparcia finansowego w ramach prowadzonej przez siebie działalności rolniczej. Organ działa wyłącznie na wniosek strony. Trzeba również wskazać, że wraz z otrzymaniem środków finansowych rolnik podejmuje określone w przepisach prawa wspólnotowego i krajowego zobowiązania, co tym bardziej świadczy, że decydujące znaczenie ma wola strony. W wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji wydane w sprawie jest prawidłowe i uzasadnione stanem faktycznym, ustalonym w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR została zaskarżona skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa procesowego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W związku z wniesioną skargą kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, którą utrzymano w mocy decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Decyzję taką należy uznać za prawidłową albowiem w sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący wniósł o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w ramach Pakietu 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 - wariant 5.6. Półnaturalne łąki wilgotne, po czym następnie wniosek co do płatności rolnośrodowiskowej cofnął. Podkreślić należy, że już z pierwszych pism skarżącego wynikało, że cofnął on wniosek w zakresie zgłoszonej płatności rolnośrodowiskowej. Wprawdzie we wniosku złożonym w dniu [...] września 2013 r. skarżący zaznaczył jako cel złożenia wniosku pole "Wycofanie całego wniosku" (k.75 akt administracyjnych) to jednak mając na uwadze, że wniosek ten dotyczył jedynie płatności rolnośrodowiskowej (zaznaczenie przy płatnościach bezpośrednich zostało wykreślone) powyższe wskazywało, że rolnik wycofał wniosek w "całości" co do płatności rolnośrodowiskowej. Użycie zwrotu "w całości" nie powinno budzić wątpliwości o tyle, że wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej jest wnioskiem samodzielnym i odrębnym od wniosków o przyznanie innych płatności. Także w piśmie z dnia [...] września 2013 r. skarżący oświadczył, że wycofuje wniosek w części dotyczącej Natury 2000 (k.67 akt administracyjnych). Powyższe także wskazywało, że rolnik cofnął wniosek w zakresie płatności rolnośrodowiskowej albowiem wniosek rolnośrodowiskowy dotyczył wyłącznie działań realizowanych na obszarach Natura 2000 (pakiet 5). Jakiekolwiek wątpliwości w tej kwestii zostały usunięte po uchyleniu pierwszej z wydanych w sprawie decyzji o umorzeniu postępowania i wezwaniu skarżącego przez organ pierwszej instancji do wyjaśnienia charakteru pism w przedmiocie cofnięcia wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, że wycofał cały wniosek rolnośrodowiskowy odnoszący się do gruntów Natura 2000 (k.163 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a cofnięcie przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej skutkować musiało umorzeniem postępowania administracyjnego w tej części, o czym prawidłowo rozstrzygnęły także organy administracji. Podzielić należy także ocenę organu drugiej instancji co do tego, że brak jest w przedmiotowej sprawie okoliczności tego rodzaju, które wskazywałby, że umorzenie postępowania pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Już bowiem biorąc pod uwagę twierdzenia samego skarżącego można wywieść wniosek, że i tak najprawdopodobniej skarżący nie otrzymałby przedmiotowej płatności rolnośrodowiskowej skoro nie opracował planu działalności rolnośrodowiskowej i nie realizował działań rolnośrodowiskowych. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostają zarzuty i wywody strony przedstawiane w skardze i kolejnych pismach. Nie dotyczą one bowiem w żaden sposób istoty sprawy, której przedmiotem pozostawała jedynie ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia o charakterze formalnym - umorzenia postępowania administracyjnego. Jak się wydaje skarżący nie dostrzega tego, że przedmiotem decyzji organów była jedynie kwestia umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, w następstwie cofnięcia przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, a nie żadne inne okoliczności. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii wystarczało zatem ustalenie, że skarżący cofnął wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, czego skarżący w żaden sposób nie neguje. Przedmiotem sprawy nie pozostawała ani kwestia przyznania skarżącemu jakiejkolwiek samodzielnej płatności dla obszarów Natura 2000, ani też kwestia wywiązania się organów władzy publicznej z obowiązku wprowadzenia do programu rozwoju obszarów wiejskich dodatkowych płatności dla obszarów Natura 2000. W ślad za stanowiskiem wyrażonym już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 1034/14, rozpoznawanej także z udziałem skarżącego, stwierdzić należy, że nie jest rzeczą Sądu i wykracza poza granice sprawy ocena przyjętego przez państwo polskie programu rozwoju obszarów wiejskich oraz przewidzianych w nim działań mających na celu realizację priorytetów unijnych w zakresie rozwoju obszarów wiejskich. Mając na uwadze, że kontroli sądowej podlegało jedynie rozstrzygnięcie o charakterze formalnym w przedmiocie umorzenia postępowania, brak było także podstaw do występowania przez sąd administracyjny z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.