III SA/Lu 1146/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie: WSA Ewa Kowalczyk,, WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], którą Starosta [...] odmówił B. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii B w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tj. od dnia 5 grudnia 2015 r. do dnia 5 grudnia 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt [...] orzekł wobec B., na okres czterech lat, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem pojazdów, do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kategorii B. Wyrok stał się prawomocny od dnia 5 grudnia 2015 r. Na wezwanie Starosty [...] skarżący w dniu 27 kwietnia 2016 r. zwrócił dokument prawa jazdy odnoszący się do kategorii A, B i C. Następnie, wykonując orzeczenie sądu karnego, Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] orzekł o cofnięciu B. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, z wyłączeniem uprawnienia wynikającego z prawa jazdy kategorii B, na okres czterech lat liczonych od dnia 5 grudnia 2015 r. do dnia 5 grudnia 2019 r. Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] czerwca 2016 r. W dniu 21 czerwca 2016 r. B. skierował do Starosty [...] wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy obejmującego uprawnienie w zakresie kategorii B. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Starosta [...] odmówił zwrotu prawa jazdy kategorii B w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tj. od dnia 5 grudnia 2015 r. do dnia 5 grudnia 2019 r. W odwołaniu B. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zwrot prawa jazdy. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 z poźń.zm.) zobowiązuje starostę do niewydawania prawa jazdy w określonych w tym przepisie sytuacjach. W świetle tej regulacji prawo jazdy nie może zostać wydane m.in. osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jeżeli więc o wydanie prawa jazdy określonej kategorii zwróci się osoba z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdu w zakresie tej kategorii, to organ będąc związanym art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami jest zobowiązany wydać decyzję odmowną. Ponadto w art. 12 ust 2 ustawy został uregulowany zakaz wydawania prawa jazdy innych kategorii niż kategoria, której dotyczy sądowy zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego. Zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie wskazanej w przepisie kategorii. Z przywołanej regulacji wynika, że prawo jazdy kategorii B nie może być wydane osobie ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2 lub A. Bezspornie zaś wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kategorii B, na okres czterech lat. Innymi słowy, wobec skarżącego, który posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii: A, B, C, orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów, do których prowadzenia uprawnia prawo jazdy kategorii A i C. W tej sytuacji z uwagi na przytoczoną wcześniej regulację prawo jazdy kategorii B nie można być skarżącemu wydane, to jest nie może być dokonana czynność polegająca na zwrocie posiadanego uprawnienia kategorii B. Stan taki będzie trwał w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu. Organ odwoławczy podniósł, że ustawa o kierujących pojazdami nadała wyrokowi zakazującemu prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych prawem jazdy kategorii A i C walor zdarzenia prawnego w zakresie stosunków administracyjnych powstających w sferze uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ podkreślił, że przytoczone przepisy znajdują zastosowanie zarówno do kierowców ubiegających się po raz pierwszy o prawo jazdy danej kategorii, w czasie trwania zakazu, jak i do kierowców posiadających już takie uprawnienia, wstrzymując możliwość ich wykonywania na czas orzeczonego zakazu sądowego. Ubocznie Kolegium zauważyło, że Starosta [...] wadliwie wskazał okres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów, który w świetle art. 43 § 3 k.k. powinien zacząć swój bieg od daty zwrotu dokumentu prawa jazdy organowi pierwszej instancji, tj. powinien trwać przez cztery lata od dnia 27 kwietnia 2016 r. Mając jednak na względzie zakaz orzekania na niekorzyść strony oraz okoliczność, iż wskazany termin w sposób wiążący został określony w ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, Kolegium utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2016 r., zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy szeregu okoliczności świadczących jednoznacznie o tym, że odmowa zwrotu prawa jazdy kategorii B nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Powołując się na powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn.zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontrolują zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Po przeprowadzeniu według wskazanych kryteriów kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jej uchylenia. Istotą sporu prawnego w badanej sprawie jest zgodność z prawem odmowy zwrócenia skarżącemu prawa jazdy w zakresie kategorii B. Materialnoprawną podstawę kwestionowanych w tym zakresie decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie Dz. U. z 2016 r., poz. 627 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r., poz. 970), obowiązującym od dnia 25 października 2014 r. (art. 15 pkt 1 ustawy zmieniającej). W związku z tym w pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 3 ustawy zmieniającej przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w znowelizowanym brzmieniu ma zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. W okolicznościach niniejszej sprawy wyrok Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...], którym orzeczono zakaz prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych w okresie czterech lat, z wyłączeniem tych, do prowadzenia których uprawnia kategoria B, został wydany w dniu 20 listopada 2015 r. Zatem zgodnie z przytoczonym przepisem intertemporalnym w sprawie należało stosować art. 12 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu znowelizowanym. Z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 października 2014 r. wynika, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Ponadto art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy przewiduje, że przywołany wyżej przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 ma zastosowanie także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2 lub A. W świetle przytoczonych przepisów nie można zatem uznać, że decyzja odmawiająca zwrotu prawa jazdy w zakresie kategorii B skarżącemu, w stosunku do którego prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem pojazdów do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kategorii B, została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, orzeczenie zawarte w wyroku sądu karnego oznacza zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmujący uprawnienie w zakresie między innymi prawa jazdy kategorii A. Natomiast na mocy art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w przypadku takiego zakazu osobie, której zakaz dotyczy, nie może być wydane ani zwrócone prawo jazdy kategorii B. Nie zasługuje na uwzględnienie zawarte w skardze stanowisko odwołujące się do przepisu art. 42 k.k. Stosownie do art. 42 § 1 k.k. sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodnie z § 2 powołanego artykułu sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177. Przepis art. 42 § 2 k.k. daje zatem podstawy do orzeczenia zarówno całkowitego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jak i pojazdów określonego rodzaju, przy czym w orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtowała się linia orzecznicza wskazująca na tendencję do uściślania, in concreto, zakresu orzekanego zakazu prowadzenia pojazdów (por. Z. Sienkiewicz, Komentarz do art. 42, pkt 3, w: Kodeks karny. Komentarz, red. M. Filar, Warszawa 2014, LEX; A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2010, Komentarz do art. 42, pkt 11, LEX oraz powoływane tam orzecznictwo). Z kolei art. 182 k.k.w. w § 1 stanowi, że w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. W myśl zaś § 2 art. 182 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Zatem wykonanie wyroku karnego orzekającego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej kategorii następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień w tym zakresie. Niezależnie zaś od tego wyrok sądu karnego rodzi określone konsekwencje przewidziane w ustawie o kierujących pojazdami. Jak wskazuje w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, wyjaśniając relacje między orzeczeniem sądu karnego, a przepisami ustawy o kierujących pojazdami, decyzja organów administracji konkretyzuje swą treścią obowiązujące wobec skarżącego zakazy wynikające z przepisów ustawy o kierujących pojazdami, które to dolegliwości są skutkiem orzeczonego przez sąd karny środka karnego. Przy tym skutki te dotyczą zarówno ubiegającego się o prawo jazdy określonej kategorii, jak i dysponującego już takim prawem jazdy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2015 r., I OSK 678/14). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, że celem przyjętych rozwiązań prawnych jest niedopuszczanie do ruchu drogowego osób, które swoim postępowaniem, przez prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, zagroziły bezpieczeństwu w komunikacji. Przy tym zarówno przy interpretacji, jak i stosowaniu wymienionych przepisów należy mieć na względzie, że przepisy i zasady ruchu drogowego odznaczają się rygoryzmem służącym przede wszystkim zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2016 r., I OSK 2514/14). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione stanowisko. Przyjęcie odmiennej interpretacji stanowiłoby zaprzeczenie naczelnej wartości bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jakiej mają służyć zarówno przepisy karne, sankcjonujące przestępstwa i wykroczenia godzące w tę wartość, jak i przepisy administracyjne dotyczące wydawania i zwrotu prawa jazdy, których naczelnym ratio legis również jest gwarancja bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W konsekwencji w ocenie Sądu nie można uznać, iż w świetle przywołanych wyżej przepisów kodeksu karnego oraz kodeksu karnego wykonawczego brzmienie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami mogłoby być oceniane jako podważające treść i powagę wyroku karnego orzekającego o zastosowaniu wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kategorii B. Z treści wyroku karnego wynika bowiem jednoznacznie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie obejmującym między innymi kategorię A, z czym ustawa o kierujących pojazdami wiąże konsekwencje określone w przepisie art. 12 ust. 2 pkt 1. W związku z zarzutami skargi kwestionującej możliwość zastosowania omawianych regulacji w stosunku do skarżącego, który posiadał już wcześniej prawo jazdy kategorii B, trzeba zauważyć, że argumentacja skarżącego opiera się na brzmieniu art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami obowiązującym przed dniem 25 października 2014 r., które nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 października 2014 r. przewiduje jednoznacznie zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 2 wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii. Nowelizacja art. 12 ust. 2 ustawy poprzez dodanie do jego treści instytucji zwrotu prawa jazdy i instytucji przywrócenia uprawnień była świadomym i zamierzonym zabiegiem ustawodawcy. Celem tych zmian było niedopuszczenie do ruchu drogowego osób, które w sposób znaczący zagroziły bezpieczeństwu komunikacji, a w szczególności osób prowadzących pojazd w stanie nietrzeźwości. Z analizowanych przepisów wynika jednoznaczny nakaz dla organu administracji publicznej niewydawania, niezwracania i nieprzywracania uprawnień w zakresie prawa jazdy określonej kategorii w okresie obowiązywania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 listopada 2015 r., III SA/Kr 679/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2016 r., III SA/Lu 1153/15). Wymaga ponownie podkreślenia, że kwestionowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy nie zostały wydane w wykonaniu wyroku karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w [...] w sprawie [...]. Te kwestie zostały uregulowane w rozstrzygnięciu cofającym skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Natomiast w rozstrzygnięciu zaskarżonym w niniejszej sprawie organ administracji publicznej w zakresie swojej kompetencji ustawowej rozpatrzył złożony przez skarżącego wniosek dotyczący zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Nie można więc przyjąć, że odmowa zwrotu prawa jazdy kategorii B stanowi niedopuszczalne decyzją administracyjną rozszerzenie sankcji orzeczonej wyrokiem sądu karnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., I OSK 888/14). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie narusza konstytucyjnej zasady państwa prawnego. Organ działający na podstawie tego przepisu nie ingeruje w prawomocny wyrok sądu karnego. To właśnie prawomocny wyrok sądu karnego orzekający zakaz prowadzenia pojazdów leży u podstaw możliwości zastosowania art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Adresatem tego przepisu jest organ administracji publicznej, a sfera jego stosowania nie dotyczy sprawy sankcji karnej, o której rozstrzygał sąd karny, lecz odrębnej, choć powiązanej funkcjonalnie, sprawy rozstrzygnięcia w sferze prawa administracyjnego o uprawnieniach do prowadzenia pojazdów. Sposób orzekania sądu karnego w sprawie zakazu prowadzenia pojazdów jest determinowany specyfiką sankcji karnej, która musi być bardzo ściśle powiązana z zachowaniem sprawczym. Stosowanie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami przez organy administracji publicznej opiera się na zupełnie innych przesłankach – chodzi tu nie o sankcję, lecz o ochronę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Trzeba przypomnieć, że wartością chronioną konstytucyjnie jest także bezpieczeństwo publiczne, co wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji, dopuszczającego ustanowienie w ustawie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw sytuacji, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, przy czym ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Bez systemu sankcjonowania działań godzących w tę wartość, jej ochrona nie byłaby możliwa. Regulacja zawarta w art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami ma bardzo istotne uzasadnienie celowościowe. Jej celem jest (czasowe) wykluczenie z ruchu drogowego tych kierowców, którzy swoim zachowaniem wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu publicznemu (bezpieczeństwu ruchu drogowego). Z punktu widzenia chronionej konstytucyjnie wartości bezpieczeństwa publicznego nie da się bowiem zaakceptować sytuacji, w której osoba naruszająca w bardzo poważnym stopniu zasady ruchu drogowego, która swoim działaniem (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym) stwarza realne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, mogłaby nadal być użytkownikiem ruchu drogowego prowadząc bez ograniczeń pojazdy wymagające wyższej kategorii uprawnień, niż te, których czasowo została pozbawiona. Z omówionych względów uznać należy, że w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie zachodzą zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Z tych przyczyn i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.