III SA/Lu 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na czynność Starosty z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. wezwał Starostę Powiatu B. do zwrotu kwoty 425 zł. jako nadpłaty za wydanie karty pojazdu Volkswagen Golf, zarejestrowanego w starostwie. Pismem z dnia z dnia 8 lutego 2010 r., doręczonym w dniu 9 lutego 2010 r., organ odmówił uwzględnienia wniosku. Pismem z dnia 29 marca 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na stanowisko Starosty Powiatu B. zawarte w piśmie z dnia z dnia 8 lutego 2010 r. o odmowie zwrotu kwoty nadpłaty za kartę pojazdu. Organ przekazał skargę do tutejszego sądu podtrzymując swe odmowne stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ppsa) podlega odrzuceniu, bowiem nie został wyczerpany tryb niezbędny dla jej wniesienia. Zgodnie z tym przepisem - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa to inne (niż decyzje administracyjne i postanowienia) czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak zaś wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. I OPS 3/07 - skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Tryb wniesienia takiej skargi określa art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ppsa, zgodnie z którymi: - skarżący musi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, - musi to uczynić w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, - po doręczeniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia, - a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarga nie może zostać rozpoznana, ponieważ skarżący po otrzymaniu negatywnego stanowiska organu, na skutek braku pouczenia przez Starostę wniósł skargę do sądu administracyjnego, bez wykorzystania obligatoryjnego trybu przedstawionego wyżej. Skarżący uznając, że wyrażona w piśmie z dnia 8 lutego 2010 r. odmowa zwrotu opłaty narusza prawo, winien był najpierw wezwać na piśmie Starostę B. do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym otrzymał negatywne stanowisko (a więc do 22 lutego 2010 r.). Dopiero po uzyskaniu odpowiedzi na to wezwanie skarżący mógł wnieść skargę do sądu - w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia kolejnego pisma. Błąd został spowodowany przez organ, który w piśmie swym nie zawarł żadnego pouczenia co do trybu odwoławczego. Problematyczna jest kwestia możliwości przywrócenia terminu do dokonania tej czynności, bowiem nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, przewidujące taką instytucję. W ocenie sądu nie ma jednak potrzeby sięgania w tej sprawie do analogii i posiłkowe posługiwanie się przepisami innych ustaw, bowiem w tym konkretnym wypadku uchybienie terminu nie powoduje w zasadzie dla strony żadnych ujemnych skutków, poza kilkutygodniowym przedłużeniem postępowania. Nie ma przeszkód, aby skarżący ponownie wszczął całą procedurę, a organ tym razem prawidłowo i szybko ją przeprowadził. W tym celu skarżący powinien raz jeszcze złożyć do Starosty B. wniosek o zwrot opłaty, a jeżeli znów uzna, że stanowisko zajęte przez organ jest wadliwe, wezwie on organ do usunięcia naruszenia prawa, zaś po uzyskaniu odpowiedzi będzie mógł wnieść skarg do sądu. Organ mając na względzie, że czynności są powtarzane z powodu jego błędu, będzie dokonywał wszystkich czynności w sposób szczególnie szybki i dokładny. W chwili obecnej jednak skarga do sądu jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.