III SA/Lu 115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...], [...], [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę. . Pismem datowanym na [...] stycznia 2013 r. J. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pismo Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...], [...], [...], stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca wniosła o przyznanie jej płatności rolnośrodowiskowych i uzupełniających za 2011 r. W związku z wątpliwościami co do przedmiotu zaskarżenia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lutego 2013 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy przedmiotem skargi jest pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa czy też przedmiotem skargi są odrębne pisma tego organu pozostawiające bez rozpoznania wnioski o przyznanie poszczególnych płatności rolnych na rok 2011. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 1 marca 2013 r. skarżąca oświadczyła, że przedmiotem skargi jest pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia 3 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Wśród nich wymieniono: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedstawiony wyżej zakres kognicji sądów administracyjnych łączy się integralnie z kontrolą administracji publicznej w sprawach, w których organy poprzez wydawanie ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych kształtują sytuację prawną obywateli nakładając na nich obowiązki lub przyznając (bądź odmawiając przyznania) uprawnienia. Skarżąca jednoznacznie przedmiotem swojej skargi uczyniła pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym, zdaniem skarżącej, pozostawieniu jej wniosku o przyznanie płatności rolnych bez rozpoznania (pismo skarżącej z dnia [...] listopada 2012 r.). Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie należy do żadnej z kategorii aktów podlegających kontroli sądu na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisów szczególnych. Wezwanie to stanowi warunek formalny dopuszczalności skargi do sądu, a odpowiedź na nie jest wyrazem stanowiska organu w sprawie. Odpowiedź organu nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach lub obowiązkach osoby, która wystąpiła z wezwaniem. Nie może być zatem potraktowane ani jako decyzja, ani postanowienie, ani inna czynność (lub akt) z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na pismo, które nie stanowi aktu lub czynności nie mieszczących się w zakresie kompetencji sądu, musi skutkować jej odrzuceniem. Właściwym przedmiotem skargi do sądu w badanej sprawie powinno być pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie płatności rolnych bez rozpatrzenia (w sprawie organ wydał kilka takich pism, dotyczących różnych płatności, należało zatem także sprecyzować, o jakie pismo, w sprawie jakich płatności chodzi). To pismo stanowi tzw. inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na co sąd zwracał uwagę skarżącej w poprzednich orzeczeniach odrzucających skargi, z powodu braku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd oceniając charakter pism procesowych strony skarżącej powinien kierować się jego treścią a nie tytułem, nie może jednak wskazać przedmiotu zaskarżenia w sposób przeciwny do tego, co wynika z wyraźnie wyartykułowanej woli skarżącej. Jeżeli skarżąca dwukrotnie (w skardze i w piśmie procesowym z dnia [...] marca 1013 r.) wskazała jednoznacznie, że skarży pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, sąd tego błędu nie mógł skorygować, działając wbrew jednoznacznie wyrażonej woli. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.