III SA/Lu 116/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 lipca 2010r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania J. S. z pobytu stałego z lokalu przy ul. S. w L. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta doręczona została skutecznie J. S., po dwukrotnym awizowaniu w dniu 6 grudnia 2007r. Termin do wniesienia odwołania, wynoszący zgodnie z art. 129 § 2 Kpa czternaście dni upłynął w dniu 20 grudnia 2007r., natomiast odwołanie wniesione zostało w dniu 1 lutego 2010r. Organ podniósł, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy i nie złożył wniosku o jego przywrócenie. Skargę od powyższego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł J. S., domagając się jego uchylenia. Podniósł, że Wojewoda błędnie ustalił, iż doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 6 grudnia 2007r. , ponieważ w tym dniu nie mógł odebrać żadnej przesyłki, gdyż w tym czasie nie było go w kraju (przebywał w R.). W związku z tym nie zgada się z twierdzeniem organu, iż odwołanie zostało złożone po terminie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego postanowienia w zakresie jego zgodności z prawem stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Z prawidłowych ustaleń Wojewody wynika, że decyzja organu I instancji z dnia [...]nr [...]w przedmiocie wymeldowania J. S. z pobytu stałego została doręczona skarżącemu w dniu 6 grudnia 2007 r., zaś odwołanie od tej decyzji wniósł on w dniu 1 lutego 2010r. Słusznie zatem organ II instancji ustalił, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem określonego w art. 129 § 2 Kpa czternastodniowego terminu, który upłynął w dniu 20 grudnia 2007 r. W tej sytuacji organ administracji zobowiązany był, zgodnie z art. 134 Kpa, stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Okolicznością kwestionowaną w rozpatrywanej sprawie przez skarżącego jest skuteczność doręczenia jemu decyzji organu I instancji z dnia [...], a w konsekwencji zachowanie ustawowego terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Zgodnie z art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Upływ terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić z urzędu. W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ nie może rozpoznać go merytorycznie, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji powołanego wyżej art. 134 Kpa, chyba że wnoszący odwołanie zwrócił się równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co obliguje organ odwoławczy do rozstrzygnięcia kwestii przywrócenia terminu, a wniosku takiego skarżący nie złożył. Zawarcie takiego wniosku w skardze sądowej jest bezskuteczne, bowiem jego rozpoznanie nie należy do kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie budzi wątpliwości, że doręczenie może być uznane za skuteczne tylko wówczas, gdy nastąpiło w sposób przewidziany ustawą Kodeks postępowania administracyjnego. Jeśli natomiast nie zachowano wymogów przewidzianych w art. 39 - art. 49 Kpa należy uznać, że doręczenie nie zostało dokonane. W ocenie Sądu doręczenie decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie zostało dokonane prawidłowo, zgodnie z procedurą określoną art. 44 Kpa. W myśl tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (do rąk adresata) i art. 43 Kpa (doręczenie zastępcze dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W związku z niemożnością doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji z dnia [...] w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa, organ ten dokonał doręczenia zgodnie z dyspozycją powołanego art. 44 Kpa. Z kolei wobec faktu, że skarżący nie odebrał z poczty przesyłki awizowanej dwukrotnie, organ prawidłowo ustalił datę doręczenia na ostatni dzień czternastodniowego terminu awiza, czyli na dzień 6 grudnia 2007r. Doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło więc prawidłowo, zgodnie z prawem. Sąd nie może zatem uwzględnić argumentu skarżącego, który podnosi, że nie mogło mu zostać doręczone żądne pismo (decyzja) w dniu 6 grudnia 2007r., gdyż w tym okresie przebywał za granicą. Doręczenie decyzji organu I instancji z dnia [...], mimo iż skarżący fizycznie tej przesyłki nie odebrał, jest doręczeniem skutecznym, ponieważ taką formę doręczenia przewidują przepisy prawne, tj. powołany wyżej art. 44 Kpa. Dlatego też skargę, jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1070 ze zm.).