III SA/Lu 119/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści skargi wynika, że miejscem zamieszkania skarżącego jest U. Zgodnie z art. 299 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, o którym mowa w art. 299 § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący sporządził skargę osobiście i nie ustanowił ani pełnomocnika do prowadzenia sprawy, mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, ani pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2010 r. skarżący wezwany został na podstawie art. 299 § 2 p.p.s.a. do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skierowane zostało na adres wskazany w skardze, a następnie prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2010 r. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń w Polsce. W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 2 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że skarga dotyczy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej , który wydał decyzję jako organ pierwszej instancji. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że skarga do sądu przysługuje od decyzji organu drugiej instancji. Skarżącemu przysługiwało zatem prawo wniesienia skargi do sądu na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2010 r., wydaną w drugiej instancji po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2010 r. Natomiast skarga na decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2010 r. jako niedopuszczalna podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.