III SA/Lu 1210/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Ewa Kowalczyk,, WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. T. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. T.P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...] zł z tytułu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] i udzieliło [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych od osób fizycznych i prawnych z terenu Gminy Z. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Burmistrz Z. zezwolił skarżącej na prowadzenie działalności polegającej na wywozie nieczystości płynnych komunalnych ze zbiorników bezodpływowych od osób fizycznych i prawnych z terenu Gminy Z., zgodnie z następującymi warunkami: 1. wywóz nieczystości odbywał się będzie na każde ustne, pisemne lub telefoniczne zlecenie właścicieli, zarządców lub użytkowników nieruchomości; 2. uprawniony będzie dokumentował wykonanie usług z uwzględnieniem ich ilości, terminowości wywozu, a także ilości i daty dostarczenia do stacji lub punktu zlewnego; 3. za wykonane usługi będą wystawiane rachunki; 4. do wywozu będą dopuszczone tylko pojazdy czyste, oznakowane nazwą firmy; 5. usługi będą wykonywane w sposób niepowodujący zanieczyszczenia miejsc załadunku i wyładunku oraz trasy wywozu nieczystości; 6. uprawniony będzie przestrzegał przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze. zm.), dalej jako "ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach" oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), dalej jako "Prawo ochrony środowiska" oraz ochrony sanitarnej. Wykonywanie usług nie może powodować utrudnienia w zrzucie ścieków do zlewni przez inne podmioty świadczące usługi; 7. miejscem zrzutu będzie teren Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w Z., Oczyszczalnia Ścieków w Z.; 8. zezwolenie udzielone zostało na okres od 25 lutego 2015 r. do 24 lutego 2016 r.; 9. w przypadku naruszenia warunków zezwolenia może zostać ono cofnięte bez odszkodowania na zasadach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; 10. w terminie do 30 dnia po upływie każdego kwartału należy sporządzić i przekazać Burmistrzowi Z. wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi w poprzednim kwartale zawarto umowy oraz tych właścicieli nieruchomości, z którymi umowy wygasły w poprzednim kwartale. Informacje należy złożyć również w sytuacji, gdy w danym kwartale nowych umów nie zawarto lub żadna z umów nie wygasła. W terminie do końca stycznia każdego roku należy złożyć informację dotyczącą ilości i rodzaju nieczystości usuniętych w poprzednim roku kalendarzowym wraz z imiennym wykazem osób i nazwami podmiotów; 11. sprawozdania kwartalne należy składać do dnia 30 po zakończeniu danego kwartału oddzielnie dla części wiejskiej i oddzielnie dla Miasta Z. W wyniku wniesionego przez Spółkę [...] odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2016 r. i udzieliło spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych od osób fizycznych i prawnych z terenu gminy Z. Jako termin podjęcia działalności organ wskazał 8 sierpnia 2016 r. (pkt I). W punkcie II Kolegium określiło następujące wymagania w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem; 1. usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych należy wykonywać z zachowaniem najwyższych jakościowo osiągnięć techniki, w szczególności nie powodując zanieczyszczenia środowiska, bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogą być szkodliwe dla środowiska, z poszanowaniem interesów osób trzecich; 2. usługi mają być realizowane samochodem ciężarowym asenizacyjnym. Pojazd musi być oznakowany w sposób umożliwiający identyfikację firmy świadczącej usługi oraz utrzymywany w sprawności technicznej; 3. parkowanie pojazdów dopuszcza się w miejscu nie powodującym uciążliwości dla mieszkańców; 4. opróżnianie zbiorników bezodpływowych powinno odbywać się z częstotliwością uzgodnioną ze stacją zlewną w sposób uniemożliwiający wypływaniu nieczystości ciekłych ze zbiornika w wyniku jego przepełnienia lub niewłaściwego opróżniania. Wykonywanie usług nie może powodować utrudnienia w zrzucie ścieków do zlewni przez inne podmioty świadczące usługi; 5. pojazd służący do opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych musi być czysty. Po zakończeniu pracy winien być myty w miejscu do tego przeznaczonym tj. myjniach samochodowych lub we własnym zakresie w wydzielonych stanowiskach. Po dokonaniu opróżnienia zbiornika bezodpływowego i umyciu pojazdu asenizacyjnego część spustowa zbiornika tego pojazdu winna być odkażona. Organ wskazał, że po zakończeniu działalności uprawniony ma podjąć działania zmierzające do przywrócenia środowiska do właściwego stanu i zabezpieczenia terenu i urządzeń pod względem sanitarnym. Kolegium wskazało również inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem: 1. pojazd do transportu nieczystości ciekłych musi spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 193, poz. 1617 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie z dnia 12 listopada 2002 r.". 2. nieczystości ciekłe dowożone do stacji zlewnej jednym pojazdem nie mogą stanowić mieszaniny nieczystości ciekłych bytowych z nieczystościami przemysłowymi stosownie do treści § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 października 2002 r. w sprawie warunków wprowadzania nieczystości ciekłych do stacji zlewnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 188, poz. 1576 ze zm.). Organ ustalił również, że nieczystości ciekłe należy odprowadzać na teren Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w Z., Oczyszczalnia Ścieków w Z. - Stacja Zlewna. Zezwolenia udzielono na 10 lat od dnia podjęcia działalności tj. od dnia 8 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że decyzja Burmistrza Z. nie spełniała wszystkich wymogów przewidzianych w art. 9 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W pkt 1 zezwolenia organ nałożył na wnioskodawcę obowiązek wywozu nieczystości na każde ustne, pisemne lub telefoniczne zlecenie właścicieli, zarządców lub użytkowników nieruchomości, w pkt 2 obowiązek dokumentowania wykonania usług z uwzględnieniem ich ilości, terminowości, a także ilości i daty dostarczenia do stacji lub punktu zlewnego, a w pkt 3 obowiązek wystawiania rachunków za wykonane usługi. Obowiązki te należą jednak do sposobu prowadzenia działalności gospodarczej, a ta podlega swobodzie - jak wynika z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U z 2015 r. poz. 584 ze zm.). Kolegium wskazało, że w pkt 6 organ I instancji nałożył na skarżącą obowiązek przestrzegania przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skoro działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest prowadzona w oparciu o tą ustawę to bezprzedmiotowe jest nakładanie w zezwoleniu obowiązku przestrzegania jej przepisów. Zdaniem organu odwoławczego bezpodstawne jest również nakładanie w zezwoleniu obowiązków wynikających wprost z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 zezwolenie winno zawierać inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, a nie z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Stąd też zapisy zawarte w pkt 9, 10 i 11 dotyczące cofnięcia zezwolenia, informacji o zawartych i wygasłych umowach z właścicielami nieruchomości oraz obowiązku sprawozdawczości są pozbawione podstawy prawnej. W przypadku gdy uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy, a organ administracji publicznej wydał w sprawie decyzję administracyjną, zachodzi sytuacja wydania aktu administracyjnego bez podstawy prawnej. O powyższych obowiązkach organ mógł ewentualnie jedynie poinformować w uzasadnieniu decyzji, a niej sentencji. Kolegium podniosło również, że zezwolenie zostało udzielone na maksymalny okres 10 lat, począwszy od dnia podjęcia działalności. Jak wskazała skarżąca we wniosku o udzielenie zezwolenia terminem podjęcia działalności jest data, kiedy decyzja o udzieleniu zezwolenia stanie się ostateczna. Zatem jako datę początkową zezwolenia przyjęto datę wydania niniejszej ostatecznej decyzji. Spółka [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w części pkt II ust. 1 w zakresie wyrażenia "z poszanowaniem interesów osób trzecich", pkt II ust. 4 zd. pierwsze w zakresie wyrażenia "z częstotliwością uzgodnioną ze stacją zlewną" i pkt II ust. 5 zd. trzecie w zakresie wyrażenia "i umyciu pojazdu asenizacyjnego". Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 9 ust. 1 i ust. 1aa ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez niewłaściwe zastosowanie zawarcie w II ust. 1, pkt II ust. 4 zd. trzecie i pkt II ust. 5 zd. trzecie elementów nieprzewidzianych w tych przepisach; - naruszenie § 10 rozporządzenia z dnia 12 listopada 2002 r., poprzez bezpodstawne zmodyfikowanie treści tego przepisu w zaskarżonej decyzji; - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniem uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych od osób fizycznych i prawnych z terenu Gminy Z. Tego rodzaju działalność została uregulowana w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zezwolenia udziela w drodze decyzji wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług (art. 7 ust. 6 ustawy). W myśl art. 9 ust. 1 i 2 ustawy, zezwolenie powinno określać imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy, przedmiot i obszar działalności objętej zezwoleniem, termin podjęcia działalności, wymagania w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem, niezbędne zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wymagane po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem, inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego, wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Zezwolenie na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych powinno określać również stacje zlewne (art. 9 ust. 1aa ustawy). Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1b ustawy, zezwolenie wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Powyższe przepisy określają elementy, jakie powinny się znaleźć w zezwoleniu na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. Organ wydający decyzję w tym przedmiocie może w niej określić tylko takie wymogi, które wynikają z przepisów prawa. Wymienione w art. 9 ust. 1, ust. 1aa i ust. 1b ustawy elementy stanowią bowiem katalog zamknięty. Oznacza to, że w konkretnym zezwoleniu na prowadzenie działalności polegającej na opróżnianiu zbiorników bezodpływowych organ nie może pominąć żadnego z nich, ale też nie może swobodnie kształtować treści zezwolenia poprzez nakładanie na przedsiębiorcę innych obowiązków niż przewidziane w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie, modyfikując treść zezwolenia i orzekając co do istoty sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nałożyło na skarżącą obowiązek wykonywania usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z zachowaniem najwyższych jakościowo osiągnięć techniki, w szczególności nie powodując zanieczyszczenia środowiska, bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogą być szkodliwe dla środowiska, z poszanowaniem interesów osób trzecich (pkt II ust. 1), opróżniania zbiorników bezodpływowych z częstotliwością uzgodnioną ze stacją zlewną w sposób uniemożliwiający wypływaniu nieczystości ciekłych ze zbiornika w wyniku jego przepełnienia lub niewłaściwego opróżniania (pkt II ust. 4 zd. pierwsze) oraz odkażenia części spustowej zbiornika pojazdu po dokonaniu opróżnienia zbiornika bezodpływowego i umyciu pojazdu asenizacyjnego (pkt II ust. 5 zd. trzecie). W ocenie Sądu, nakładając na skarżącą obowiązek wykonywania usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z poszanowaniem interesów osób trzecich organ naruszył przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nie można bowiem uznać, że nałożenie tego rodzaju obowiązków mieści się w pojęciu wymagań w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem. Wprawdzie brak jest ustawowej definicji tego pojęcia, jednakże literalne brzmienie tego przepisu wskazuje raczej na możliwość określenia w zezwoleniu technicznych aspektów wykonywanej działalności. Trudno zaś uznać, że wykonywanie usług z poszanowaniem interesów osób trzecich będzie miało wpływ na techniczne aspekty usługi, która polega na odbiorze i transporcie nieczystości ciekłych. W treści ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie sposób również doszukać się obowiązku opróżniania zbiorników bezodpływowych z częstotliwością uzgodnioną ze stacją zlewną. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy, zezwolenie powinno określać stacje zlewne, do których mają być dostarczane nieczystości ciekłe. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 2b, przedsiębiorca ubiegający się wyłącznie o zezwolenie na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych powinien udokumentować gotowość ich odbioru przez stację zlewną. Żaden z powyższych przepisów nie przewiduje możliwości ustalania przez organ warunków współpracy przedsiębiorcy ze stacją zlewną. Z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika jedynie obowiązek przedstawienia dokumentu potwierdzającego gotowość stacji zlewnej do odbioru nieczystości. Wydając zezwolenie organ nie może ingerować w sferę stosunków między przedsiębiorcą a stacją zlewną. Kwestie związane z częstotliwością odbioru nieczystości są regulowane umową zawartą miedzy przedsiębiorcą, a stacją zlewną, zaś organ wydający zezwolenie nie ma uprawnień do ustalania zasad ich współpracy lub kontroli tych zasad. Odnosząc się do ostatniego z zakwestionowanych przez skarżącą zapisów zezwolenia należy zauważyć, że kwestia mycia pojazdu i odkażania części spustowych zbiornika pojazdu została uregulowana w § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych. Przepis ten stanowi, że po dokonaniu opróżnienia zbiornika w pojazdach asenizacyjnych część spustowa zbiornika powinna być odkażona, a po zakończeniu pracy pojazdy te powinny być umyte. Przepis ten nie daje więc podstaw do nałożenia na skarżącą obowiązku odkażania części spustowej zbiornika pojazdu zarówno po opróżnieniu zbiornika bezodpływowego, jak i po umyciu pojazdu. Taki obowiązek nie mieści się także w pojęciu "zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami", o których mowa w § 1 pkt 2 rozporządzenia z 14 maja 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, ani nie został zawarty w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy Z. Ponadto dokonywanie odkażenia części spustowej na nieruchomościach należących do podmiotów, od których nieczystości ciekłe są odbierane, a więc co do zasady z miejsc, które nie są do tego jakoś szczególnie przystosowane, mogłoby prowadzić do skażenia środowiska. Organ nie był zatem uprawniony do sformułowania takiego warunku. Nałożenie tego rodzaju obowiązków w zezwoleniu pozostaje także w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa, tj. § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych. Można jedynie przypuszczać, że określając obowiązki w punkcie 5 zezwolenia organ pomylił zbiornik pojazdu ze zbiornikiem bezodpływowym. Są to dwie różne rzeczy albowiem przez zbiornik bezodpływowy należy rozumieć instalacje i urządzenia przeznaczone do gromadzenia nieczystości ciekłych w miejscu ich powstawania (art. 2 pkt 5 ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), a nie zbiornik, w jaki wyposażony jest pojazd asenizacyjny. Gdyby w punkcie 5 zezwolenie w miejsce zwrotu "zbiornika bezodpływowego" podstawić zwrot "zbiornika pojazdu" to regulacja ta byłaby o tyle zrozumiała, że przewidywałaby obowiązek odkażenia części spustowej zbiornika pojazdu po opróżnieniu zbiornika pojazdu i umyciu pojazdu. Nadal jednak nałożenie takiego obowiązku pozostawałoby w sprzeczności z obowiązkami wynikającymi z § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dla pojazdów asenizacyjnych. Podkreślić należy, że w taki też sposób powyższa kwestia jest również postrzegana w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 580/15, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Uregulowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych powyższych kwestii nie znajdowało zatem podstaw prawnych, zarówno w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak i w żadnych innych przepisach prawa. Nałożenie na skarżącą wymagań, które nie mieszczą się w pojęciu przepisów odrębnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy, obligowało zaś Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, która domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji we wskazanej części, podnosząc że w ten sposób zezwolenie zawarte w tej decyzji będzie kompletne i decyzja będzie mogła samodzielne funkcjonować w obrocie prawnym. Jak wskazano w części początkowej rozważań zgodnie z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie może zatem załatwić sprawy administracyjnej, a jedynie ocenić czy takie załatwienie przez organ administracyjny nastąpiło zgodnie z prawem, czy też prawo to narusza. Przy czym stwierdzenie naruszenia prawa przez sąd stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jednakże sprawa w tym zakresie musi być ponownie rozpoznana przez organ, a nie załatwiona przez sąd administracyjny, gdyż wykraczałoby to poza kompetencje sądu administracyjnego. Co więcej, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej, decyzja, która zostałaby uchylona w zakresie wskazanym w skardze przez sąd administracyjny nie mogłaby samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym, a jedynie łącznie z wyrokiem sądu administracyjnego. W wyrokach z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt I GSK 704/07 oraz z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 181/11, Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał na możliwość uchylenia decyzji w części w przypadku, gdy zawiera ona dwa odrębne rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z odrębnymi rozstrzygnięciami, bowiem decyzja dotyczy wyłącznie zezwolenia na prowadzenie określonej działalności. Wobec powyższego, Sąd nie mógł uwzględnić wniosku strony skarżącej o uchylenie wskazanych części zaskarżonej decyzji. Sąd uchylił natomiast tylko zaskarżoną decyzję, uznając że jest to wystarczające do załatwienia sprawy zgodnie z przepisami prawa. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium uwzględni powyższe wskazania Sądu, mając na uwadze, że Sąd zakwestionował stanowisko organu odwoławczego tylko we wskazanej wyżej części. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § w związku z do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).