III SA/Lu 125/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22, wydanym w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 20 października 2022 r. – w zakresie wniosków skarżącego z dnia 25 kwietnia 2025 r. o uzupełnienie postanowienia, dokonanie wykładni postanowienia i sprostowanie oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 125/25 p o s t a n a w i a: 1) odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2025 r.; 2) odmówić dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2025 r.; 3) odmówić sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2025 r. Skarżący Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22, wydanym w sprawie ze jego skargi na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 20 października 2022 r. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, ponieważ z jej treści nie można było wywieść, aby została ona oparta na którejkolwiek z ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego. W dniu 25 kwietnia 2025 r. skarżący złożył w jednym piśmie wnioski o: uzupełnienie powyższego postanowienia, dokonanie jego wykładni i sprostowanie oczywistej omyłki w tym postanowieniu, uzasadniając swoje stanowisko (pismo skarżącego – k. 36-37 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wnioski skarżącego o uzupełnienie postanowienia, dokonanie wykładni i sprostowanie oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2025 r. (sygn. akt III SA/Lu 125/25) – nie są zasadne. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień (art. 166 p.p.s.a.). Termin do złożenia przedmiotowego wniosku został przez skarżącego zachowany. Stosownie natomiast do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w przedmiocie wykładni sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Generalnie uzupełnienie orzeczenia dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, a więc nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1088/09.). W niniejszej sprawie w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2025 r. Sąd orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu, a więc w całości, nie zaś jedynie w części. Postanowienie to zawiera zatem wszystkie wymagane prawem elementy i odnosi się do całości zawartego we skardze żądania. W świetle zaś art. 157 p.p.s.a., nie można w ogóle domagać się uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia (postanowienia z dnia 2 kwietnia 2025 r.), tym bardziej poprzez zamieszczenie w nim oczekiwanych przez stronę kwestii sformułowanych w żądaniu wniosku dotyczącym uzupełnienia. Twierdzenie strony o tym, że sąd nie orzekł o całości skargi w tej sprawie jest całkowicie gołosłowne. W istocie skarżący ewidentnie nie zgadza się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem. Tymczasem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt III OZ 1165/21; postanowienia WSA w Krakowie: z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 413/19 ora z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 89/18). Natomiast przedmiotem wykładni wyroku (odpowiednio też postanowienia) może być zarówno jego sentencja, jak i jego uzasadnienie. Wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też wątpliwości co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98; z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07 oraz z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 937/11). Potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W żadnym razie wykładnia wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia. Przyjmuje się w judykaturze, że wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 23/08, wykładnia w żadnym wypadku nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień, co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracji. Tymczasem w niniejszej sprawie uzasadnienie postanowienia z dnia 2 kwietnia 2025 r. w sposób jasny i czytelny wskazuje na przyczyny, z powodu których odrzucono skargę. Dlatego nie zachodzą jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do treści samego rozstrzygnięcia ani jego uzasadnienia. Wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia zmierza w istocie do uzyskania odpowiedzi na pytanie, dlaczego sąd nie wznowił postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 596/22, wydanym w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 20 października 2022 r. Natomiast w uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 kwietnia 2025 r. sąd wyjaśnił przecież, że brak było podstaw do wznowienia postępowania objętego żądaniem skargi. W kwestii zaś sprostowania orzeczenia, zagadnienie to uregulowane zostało w art. 156 p.p.s.a. i odnosi się tylko do takich sytuacji, kiedy jest ono dotknięte niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi lub innymi oczywistymi omyłkami. W sprawie tej takie defekty rozstrzygnięcia nie wystąpiły. W opisanych okolicznościach wniosek skarżącego o uzupełnienie lub wykładnię orzeczenia oraz sprostowanie oczywistej omyłki nie mógł zostać być uwzględniony. Postanowienie z dnia 2 kwietnia 2025 r., którego zgłoszone wnioski dotyczyły, jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie co do całości żądania skargi i jego uzasadnienie, których treść nie budzi podnoszonych przez stronę wątpliwości. Z tego względu, mając powyższe rozważania na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 157 p.p.s.a. w zw. z art. 158 i 156 p.p.s.a. oraz art. 166 p.p.s.a.