III SA/Lu 1255/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski,, Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca),, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk,, Protokolant: Referent stażysta Michał Białowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. (nr [...]), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]) w sprawie odmowy przyznania J. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek producenta rolnego J. B. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności do powierzchni uprawy buraków cukrowych. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji wydał w dniu [...] maja 2016 r. decyzję odmawiającą stronie przyznania wnioskowanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wynikało to z tego, że zagadnienie materialnoprawnych przesłanek przyznania płatności na rok 2015 zostało uregulowane w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1551), która w art. 7 ust. 4 odsyła wprost do regulacji unijnych w tym zakresie. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. Stosownie natomiast do art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty. Kwotę tę określają państwa członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak ich charakterystyczne cechy krajowe lub regionalne, i nie może być ona wyższa niż 5.000 EUR. Zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, następuje na podstawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. (Dz.U. Nr 251, poz. 1885, z późn. zm.). Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz Danych z wypisu w rejestrze REGON wynika, że J. B. prowadzi działalność sklasyfikowaną według Polskiej Klasyfikacji Działalności jako "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek", która oznaczona jest kodem PKD – 68.10.Z. Zgodnie z art. 25 ust 1 pkt 7 ustawy o działalności gospodarczej, wpisowi do CEIDG podlega data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej. Wobec powyższego organ ustalił, że rozpoczęcie wykonywania działalności gospodarczej nastąpiło w dniu [...] marca 2001 r. Natomiast w przypadku trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub zmiany zakresu prowadzenia działalności (np. niewykonywanie określonej działalności), przedsiębiorca jest zobowiązany złożyć wniosek w terminie 7 dni odpowiednio o wykreślenie lub zmianę wpisu. Zgodnie z danymi z CEIDG takich zdarzeń nie zanotowano, zatem fakt prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" (kod PKD 68.10.Z.) – został potwierdzony. Wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest warunkiem koniecznym do podjęcia działalności gospodarczej. Na mocy art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do CEIDG albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Skoro J. B. złożył wniosek o wpis do CEIDG i nie dokonał żadnych zmian w danych tam zawartych, oznacza to, że działalność taką prowadzi. W 2014 r. strona otrzymała płatności bezpośrednie w wysokości 23.071,79 zł, co przekraczało równowartość 5.000 EUR. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie miało zastosowania wyłączenie odmowy przyznania płatności wynikające z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013. W podsumowaniu Dyrektor L. Oddziału Regionalnego stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji wydane w niniejszej sprawie jest prawidłowe i uzasadnione stanem faktycznym ustalonym w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący J. B. nie zgodził się z podjętym rozstrzygnięciem i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej mu wnioskowane płatności, ewentualnie uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił organom rażącego naruszenia następujących przepisów: 1) art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności na podstawie tego przepisu następuje na podstawie wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności do działalności wykluczonej z płatności na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia, następuje na podstawie ustalenia działalności rzeczywiście prowadzonej przez podmiot ubiegający się o płatności – naruszenie to skutkowało bezzasadnym zastosowaniem wskazanego przepisu w niniejszej sprawie; 2) art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na wadliwym przyjęciu, że za wskazane w tym przepisie "świadczenie usług w zakresie obrotu nieruchomościami" można uznać działalność polegającą na kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek opisaną w Polskiej Klasyfikacji Działalności, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek nie stanowi świadczenia usług w zakresie obrotu nieruchomościami, ze względu na to, że nabywanie (lub zbywanie) nieruchomości na własny rachunek nie wiąże się ze świadczeniem jakiejkolwiek usługi – naruszenie to skutkowało bezzasadnym zastosowaniem wskazanego przepisu w niniejszej sprawie; 3) art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie rolnika za rolnika aktywnego zawodowo w sytuacji, w której organ nie ustalił, że rolnik świadczy usługi w zakresie obrotu nieruchomościami lub inną działalność wyłączającą możliwość przyznania płatności – naruszenie to skutkowało bezprawnym wydaniem zaskarżonej decyzji; 4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, to jest brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w tym w szczególności poczynienie ustaleń w sposób wybiórczy i nieustalenie, czy rolnik rzeczywiście świadczył usługi w zakresie obrotu nieruchomościami lub inną działalność wyłączającą możliwość przyznania płatności w sytuacji, w której okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; 5) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezastosowanie tego przepisu i uzasadnienie decyzji w sposób, który nie pozwala na jej skontrolowanie w wyniku braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem podniesione w niej zarzuty nie są usprawiedliwione. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Tym samym nie zachodziły też podstawy do wzruszenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Przedmiotem badania przez Sąd w niniejszej sprawie była zgodność z prawem negatywnych decyzji organów ARiMR w sprawie odmowy przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich na rok 2015 w sytuacji, kiedy takie płatności w roku 2014 zostały skarżącemu przyznane. Przede wszystkim zauważyć należy, że od roku 2015 zmianie uległy zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zasadniczym elementem zreformowanego systemu wsparcia bezpośredniego jest tzw. "kryterium aktywnego rolnika". Materialnoprawne przesłanki przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok uregulowane zostały w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 278), która weszła w życie z dniem 15 marca 2015 r., z jednoczesnym odesłaniem do odpowiednich regulacji wspólnotowych (art. 62 w związki z art. 1 i 7 ustawy). W art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 2013.347.608), wprowadzone zostało pojęcie "rolnika aktywnego zawodowo", które obecnie w określonym zakresie ogranicza krąg osób uprawnionych do otrzymywania omawianych płatności. Stosownie do art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym, lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia 1307/2013, oprócz sytuacji określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą zadecydować na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym lub grupom osób fizycznych lub prawnych: a) których działalność rolnicza stanowi tylko nieznaczącą część ogółu ich działalności gospodarczej; lub b) których główną działalność lub przedmiot działalności nie stanowi wykonywanie działalności rolniczej. Według zaś art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty. Kwotę tę określają państwa członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak ich charakterystyczne cechy krajowe lub regionalne, i nie może być ona wyższa niż 5.000 EUR. Natomiast przepis art. 7 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi, że kwota płatności bezpośrednich, o której mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, do której wysokości nie stosuje się art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, wynosi równowartość w złotych kwoty 5.000 euro. Uregulowania te oznaczają, że w przypadku rolników ubiegających się o przyznanie płatności bezpośrednich w roku 2015, każdy rolnik ubiegający się o płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, który w roku 2014 otrzymał łączną kwotę płatności bezpośrednich (z wyłączeniem przejściowego wsparcia krajowego) nie większą niż równowartość w złotych kwoty 5.000 euro (przed uwzględnieniem zmniejszeń i wykluczeń), zostaje automatycznie uznany za rolnika aktywnego zawodowo. Natomiast w przypadku kiedy kwota płatności bezpośrednich na rok 2014 przewyższała kwotę 5.000 euro, organ weryfikuje, czy rolnik nie prowadzi jednej z wykluczających z płatności działalności nierolniczej, o której mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013. Wskazuje to zatem, że wykluczenie to ma charakter względny, znajdujący zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. W konsekwencji, jeżeli dany rolnik otrzymał w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku o przyznanie płatności, kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą równowartość w złotych kwoty 5.000 euro i prowadzi działalność zaklasyfikowaną do następujących kodów (podklas) PKD: 68.10.Z, 68.31.Z, 49.10.Z, 49.20.Z, 49.31.Z, 68.32.Z, 52.23.Z, 36.00.Z, 93.11.Z i 93.2, oznacza to, że prowadzi działalność nierolniczą z tzw. "negatywnej listy" lub "wykazu negatywnego", określonego w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. Zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności pozarolniczej do działalności wykluczonej z płatności na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, następuje na podstawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), wprowadzonej na mocy załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) – (Dz. U. Nr 251, poz. 1885, z późn. zm.). Jednakże prowadzenie jednej z wykluczonych działalności nierolniczej nie oznacza braku jakiejkolwiek możliwości uznania, że rolnik spełnia kryterium rolnika aktywnego zawodowo. Sytuacja taka dotyczy w szczególności rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą równowartość w złotych kwoty 5.000 euro, a jednocześnie wykonują poza prowadzeniem działalności rolniczej określone rodzaje działalności nierolniczej, wymienione w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. Według art. 9 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1307/2013, podmioty prowadzące działalność wykluczoną należy uznać za rolników aktywnych zawodowo, jeżeli są one w stanie udowodnić, że spełniają jedno z kryteriów: a) roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5% całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne, b) jeżeli działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego lub c) jeżeli główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności stanowi wykonywanie działalności rolniczej. Z brzemienia powołanego art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 wynika, że płatność nie jest przyznawana osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które m.in. świadczą usługi w zakresie obrotu nieruchomościami, która to okoliczność stanowiła w okolicznościach faktycznych tej sprawy podstawę odmowy przyznania skarżącemu płatności w ramach sytemu wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Istota sporu w tej sprawie sprowadzała się zatem do oceny prawidłowości zastosowania przez organy wskazanych uregulowań w niniejszej sprawie. Należało przy tym uwzględnić, że nie było sporne to, że wobec skarżącego należało rozważyć zastosowanie wykluczenia przewidzianego art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 w sytuacji, kiedy był on producentem rolnym, któremu w 2014 roku przyznano płatności w wysokości przekraczającej 5.000 euro. W sprawie tej nie wchodziło zatem w rachubę wyłączenie wykluczenia wynikające z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013. Skarżący w tej sprawie stał na stanowisku, że dokonywane przez niego czynności w zakresie działalności pozarolniczej odniosły się jedynie do kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, co – jego zdaniem – nie stanowi "świadczenia usług w zakresie obrotu nieruchomościami" w myśl zastosowanych przez organ przepisów wykluczających go z płatności. W ocenie skarżącego, dany podmiot kupując lub sprzedając nieruchomość na własny rachunek, po pierwsze, nie świadczy żadnej usługi na rzecz nabywców jego nieruchomości lub sprzedawców nieruchomości – podmiot ten albo przenosi na kogoś własność swojej nieruchomości (co z pewnością nie jest usługą) albo płaci cenę za nieruchomość (co również z pewnością nie jest usługą). Po drugie, skoro nie istnieje świadczenie pierwotne, to nie istnieje również żadne świadczenie wzajemne. W ocenie skarżącego decydujące jest to, że podmiot płacący cenę za nieruchomość nie płaci za usługę, tylko za nieruchomość. W ocenie Sądu powyższe stanowisko skarżącego nie jest trafne. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że dowodem potwierdzającym ustalenia organu odnośnie prowadzenia przez skarżącego również działalności pozarolniczej, jest dokument w postaci wydruku danych z centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zgodnie z którym skarżący od dnia [...] marca 2013 r. prowadzi działalność gospodarczą, m.in. w zakresie kodu PKD 68.10.Z. (Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek) oraz wydruk z wypisu w rejestrze REGON, w którym skarżący figuruje jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, m.in. w zakresie kodu PKD 68.20.Z (Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi). Zgodnie zaś z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz.U. z 2016 r. nr 1829, z późn. zm.), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Stosownie zaś do art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Ewidencji Działalności Gospodarczej. Według art. 14 ust. 2 tej ustawy, wpisowi do ewidencji podlega przedsiębiorca będący osobą fizyczną. Poza sporem w okolicznościach tej sprawy jest to, że przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi – prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu cytowanego przepisu – podlegają wpisowi do ewidencji przewidzianej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej. Tego rodzaju wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma charakter urzędowy i rodzi domniemanie, że przedsiębiorca figurujący w ewidencji rzeczywiście prowadzi pozarolniczą działalność w rozumieniu powołanej ustawy, do czasu kiedy wpis w tym zakresie nie zostanie wykreślony. Domniemanie to może być oczywiście obalone, jednak ciężar udowodnienia tego – że pomimo wpisu pozarolnicza działalność gospodarcza nie jest prowadzona – spoczywa na przedsiębiorcy jako osobie, która z faktu tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Dla przedsiębiorcy będącego jednocześnie producentem rolnym, na tle rozpoznawania wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, z przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika bowiem, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W złożonej skardze skarżący kwestionując ustalenia organów w tym zakresie nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających podważyć ustalenia faktyczne organów, które nie są wadliwe. Uzasadnienie skargi zawiera jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i nakierowane zostało na podważenie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem nie ma w sprawie dowodów pozwalających przyjąć odmienne w tym zakresie ustalenia. Dokonana przez organ ocenia zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada bowiem kryteriom określonym w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nadto uwzględniała ona całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, co wynika też z należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że prowadzenie przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej obejmującej "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" (PKD 68.10.Z.), mieści się w wykluczeniu z płatności, które odpowiada określonemu w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 pojęciu "świadczenia usługi obrotu nieruchomościami". To ostatnie pojęcie jest szerokie, gdyż obejmuje nie tylko pośredniczenie w obrocie nieruchomościami przez inne osoby (kupującego i sprzedającego), ale obejmuje też kupno i sprzedaż nieruchomości w imieniu własnym, które pozostają przedmiotem dalszego obrotu, gdyż nie są z niego wyłączone. Wynika to wprost z treści Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), która tego rodzaju działalność lokuje w Sekcji L i Dziale 68 PKD – określonym jako "Działalność związana z obsługą rynku nieruchomości". Konsekwencją więc ustalenia, że skarżący jako rolnik aktywny zawodowo prowadził również działalność wykluczającą go z płatności w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, był obowiązek wypełnienia przez niego w chwili składania wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 także rubryki nr 08 wniosku – "oświadczenia, że jest rolnikiem aktywnym zawodowo, pomimo, że świadczy usługi w zakresie obrotu nieruchomościami" oraz dołączenia do wniosku dowodów określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Treść wniosku w tym zakresie jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości co do obowiązku jego odpowiedniego wypełnienia, poprzez zakreślenie odpowiedniej "kratki", czego jednak wnioskodawca przyznania płatności w niniejszej sprawie zaniechał i nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że pomimo tego, iż prowadzi działalność pozarolniczą, nie stanowi ona podstawy do wykluczenia go z przyznania płatności bezpośrednich. Tym samym, skoro skarżący jako rolnik aktywny zawodowo prowadził usługi w zakresie obrotu nieruchomościami, nie wypełnił punktu "08" wniosku dotyczącego powyższej okoliczności, a ponadto za rok 2014 otrzymał płatności bezpośrednie w kwocie przewyższającej kwotę 5000 euro (art. 7 ust. 3 ustawy), co nie było w tej sprawie sporne, to należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – odpowiada prawu i nie mogła zostać wzruszona. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.