III SA/Lu 126/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie nałożonej na nią kary spowoduje realne zagrożenie i wiążącą się z nim znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa wobec braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów, na podstawie których decyzja została wydana. Skarżąca podniosła, że nałożona na nią kara finansowa znacznie przekracza uzyskiwany przez nią dochód i jej uiszczenie wykracza poza możliwości finansowe skarżącej. Dlatego też udzielenie ochrony tymczasowej jest konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie, na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego rozstrzygnięcia skarżąca nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania wobec niej trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnych stwierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało negatywne konsekwencje, ponieważ uiszczenie nałożonej na nią kary przekracza jej możliwości finansowe. Skarżąca nie przedstawiła jednak swojej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej oraz nie przedłożyła żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń i ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację. Argumentacja skarżącej jest zatem całkowicie gołosłowna. W przypadku decyzji rodzącej obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem, konieczne jest natomiast, na co zwrócono już wyżej uwagę, wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FZ 481/09). Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej wnioskodawcy sąd nie mógł zatem ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie można również opierać na samym tylko fakcie wniesienia skargi do sądu. Uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zarzuty podważające jej zgodność z prawem. Stanowisko skarżącej, że skarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzja jest nieprawidłowa i w jej ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/2004). Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.