III SA/Lu 1263/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza,, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2015 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. W. [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (organ), po rozpatrzeniu odwołania J. (skarżący) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2015. Stan sprawy przedstawia się następująco: w dniu 13 czerwca 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynął wniosek J. o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2015.   W ramach wszczętego postępowania administracyjnego wniosek przeszedł obowiązkową kontrolę administracyjną w celu skutecznego zweryfikowania zgodności z warunkami na jakich przyznawana jest pomoc. W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał decyzję o odmowie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2015. Przyczyną odmowy przyznania płatności było ustalenie, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, natomiast zgodnie z przepisem art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor LOR ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podniósł, że w oparciu dane zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ustalono fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej od dnia 15 czerwca 1990 r. w przedmiocie "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" kod PKD 68.10.Z, co w świetle przytoczonego przepisu rozporządzenia nr 1307/2013 wyłączało możliwość uzyskania przez niego płatności bezpośredniej. Końcowo organ odwoławczy zauważył, że podział środków finansowych pomiędzy producentów rolnych, którzy złożyli wnioski o przyznanie płatności wymaga sprawnie działającego systemu kontroli, co oznacza też, że producenci rolni ubiegający się o płatności bezpośrednie, a także inne formy wsparcia finansowego, muszą się liczyć z kontrolą ich deklaracji złożonych we wniosku o przyznanie płatności. Decydując się na korzystanie z mechanizmów wsparcia funkcjonujących w ramach Wspólnej Polityki Rolnej winni oni zdawać sobie sprawę, że wiążą się z tym się nie tylko przywileje w postaci dopłat do produkcji rolnej, ale również obostrzenia. Pełna kwota płatności powinna zostać powiązana ze spełnieniem przez producenta zasad odnoszących się do poszczególnych płatności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący nie zgodził się z podjętym rozstrzygnięciem i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc zarzuty naruszenia następujących przepisów: 1) § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2010 (Dz. U. 2015, poz. 364) poprzez uznanie, że wnioskodawcy nie przysługuje płatność ze względu na treść wpisu zawartego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, tj. posiadania w polu wykonywanej działalności gospodarczej kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek – działalności oznaczonej kodem PKD 68.10.Z. 2) art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013 poprzez błędne uznanie, że prowadzona działalność gospodarcza uzasadnia zastosowanie tego przepisu i odmowę przyznania płatności, w sytuacji braku dowodów na prowadzenie przez skarżącego działalności świadczenia usług w zakresie obrotu nieruchomościami; 3) art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na podstawie jednego dokumentu – wpisu przedsiębiorcy do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, kiedy w sytuacji przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego okazałoby się, że skarżący nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami; 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego do dowodu z jednego dokumentu – wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i ograniczenie postępowania dowodowego wyłącznie do zapoznania się z treścią tego dokumentu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, aczkolwiek zasadniczo z przyczyn innych niż wskazane w skardze. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle tak określonych kryteriów, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej skutecznie można postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę granicach określonych przepisem art. 134 p.p.s.a. należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zawierają ustaleń i wynikających z nich wniosków w zakresie negatywnych przesłanek zastosowanego wyłączenia płatności, wobec czego nie zostały przez organy wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Materialnoprawne przesłanki przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok uregulowane zostały w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r. poz. 278), która weszła w życie z dniem 15 marca 2015 r. i zawiera w swej treści odesłanie do odpowiednich regulacji wspólnotowych (art. 62 w związki z art. 1 i 7 ustawy). W art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 2013.347.608, dalej jako "rozporządzenie nr 1307/2013"), wprowadzone zostało pojęcie "rolnika aktywnego zawodowo", które obecnie w określonym zakresie ogranicza krąg osób uprawnionych do otrzymywania omawianych płatności. Stosownie do art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym, lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia 1307/2013, oprócz sytuacji określonych w ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą zadecydować na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym lub grupom osób fizycznych lub prawnych: a) których działalność rolnicza stanowi tylko nieznaczącą część ogółu ich działalności gospodarczej; lub b) których główną działalność lub przedmiot działalności nie stanowi wykonywanie działalności rolniczej. Według zaś art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty. Kwotę tę określają państwa członkowskie na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak ich charakterystyczne cechy krajowe lub regionalne, i nie może być ona wyższa niż 5.000 EUR. Regulacja ta znalazła odzwierciedlenie na poziomie prawa krajowego w przepisie art. 7 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który stanowi, że kwota płatności bezpośrednich, o której mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, do której wysokości nie stosuje się art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, wynosi równowartość w złotych kwoty 5.000 EUR. Uregulowania te oznaczają, że wnioski rolników ubiegających się o przyznanie płatności bezpośrednich w roku 2015 poddawane są weryfikacji pod względem kryterium, czy rolnik nie prowadzi działalności w sferach wymienionych w hipotezie normy z art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. Pozytywny wynik tej weryfikacji oznacza wykluczenie z płatności. Wykluczenie to nie ma jednak charakteru bezwzględnego, albowiem jego zastosowanie warunkują przesłanki określone w akapicie drugim tego przepisu, a nade wszystko jednak przesłanka, określona w art. 9 ust. 4 omawianego rozporządzenia unijnego odnosząca się do kwoty płatności bezpośrednich uzyskanych w roku 2014. Zestawienie przytoczonych norm prowadzi do wniosku, że warunkiem zastosowania przepisu art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, czyli odmowy przyznania płatności bezpośrednich, jest uprzednie ustalenie, czy nie zachodzi przesłanka wyłączająca jego zastosowanie, określona w art. 9 ust. 4 omawianego rozporządzenia. Z tego ostatniego przepisu wynika bowiem jednoznacznie, że ust. 2 (nie przyznanie płatności) nie ma zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie nieprzekraczające określonej kwoty (5.000 EUR). Okoliczność ta jest istotnym elementem stanu faktycznego objętego zakresem hipotezy normy prawnej z art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013 statuującego pojęcie "rolnika aktywnego zawodowo", w związku z czym jej ustalenie spoczywa na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich. W realiach rozpoznawanej sprawy, skarżącemu odmówiono przyznania płatności ze względu na prowadzenie przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, jednakże z decyzji organów nie wynika, czy w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku o przyznanie płatności, skarżący otrzymał kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą równowartość w złotych kwoty 5.000 EUR. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika też aby w kierunku poczynienia ustaleń w tym zakresie prowadzone było postępowanie. Należy wskazać przy tym, że modelowe postępowanie odwoławcze nie ogranicza się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji lecz zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie również nie wyjaśnił, czy skarżący ubiegał się o przyznanie płatności bezpośrednich za rok 2014, czy zostały one przyznane i ewentualnie w jakiej wysokości. Swoje rozważania ograniczył do przytoczenia w uzasadnieniu decyzji in extenso treści przepisu art. 9 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013 zwieńczonego następnie lakonicznym stwierdzeniem, że "powyższe przepisy nie mają zastosowania do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie w kwocie nieprzekraczającej równowartość w złotych kwoty 5.000 euro". Mimo przywołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisu określającego przesłankę wyłączającą odmowę przyznania płatności, organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń i nie zawarł oceny wskazującej na brak podstaw do jej zastosowania. Oznacza to, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, czym naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 i 77 k.p.a. Pierwszy z powołanych przepisów nakłada na organ obowiązek podjęcia wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy określonej treścią wniosku (żądania) w kontekście norm prawnych mających zastosowanie do tego stanu faktycznego. Dopełnieniem wyrażonej w tym przepisie zasady prawdy obiektywnej jest obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który ciąży na organie prowadzącym postępowanie (art. 77 k.p.a.). Prawidłowość oceny stanu faktycznego w kontekście konkretnej normy prawnej jest bowiem uwarunkowana uprzednim zebraniem całego, to znaczy kompletnego materiału dowodowego, który pozwoli zachować wszechstronność tej oceny. Obowiązkom w tym zakresie organy nie sprostały. Ze wskazanych przyczyn zaskarżona decyzja nie spełnia jednocześnie wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Podstawą odmowy przyznania płatności było ustalenie prowadzenia przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej w przedmiocie wykluczającym z płatności w rozumieniu art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. Za nietrafne należy jednak uznać zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni tego przepisu jak też § 2 ust. 1 rozporządzenia z 13 marca 2015 r., oparte na twierdzeniach, że prowadzona przez skarżącego pozarolnicza działalność gospodarcza nie jest tożsama z pojęciem usług w zakresie obrotu nieruchomościami, o których mowa w pierwszym z powołanych w tym akapicie przepisów. Zaklasyfikowanie rodzaju prowadzonej działalności pozarolniczej do działalności wykluczonej z płatności na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, następuje na podstawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), wprowadzonej na mocy załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) opublikowanej w Dz. U. Nr 251, poz. 1885, z późn. zm.. W kontekście tego unormowania, za działalność nierolniczą z tzw. "negatywnej listy" lub "wykazu negatywnego", określonego w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013 należy uznać działalność zaklasyfikowaną do następujących kodów (podklas) PKD: 68.10.Z, 68.31.Z, 49.10.Z, 49.20.Z, 49.31.Z, 68.32.Z, 52.23.Z, 36.00.Z, 93.11.Z i 93.2. Skarżący utrzymywał, że zajmuje się obrotem działkami rolnymi a nie budowlanymi, czyli w swoim przekonaniu prowadzi działalność rolniczą a nie pozarolniczą działalność gospodarczą, a nadto podnosił, że przedmiot przedsiębiorstwa skarżącego objęty wpisem do Ewidencji Działalności Gospodarczej dotyczy sprzedaży i zakupu nieruchomości na własny rachunek, a nie świadczenia usług w tym zakresie. W ocenie sądu powyższe stanowisko skarżącego nie jest trafne. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że dowodem potwierdzającym ustalenia organu odnośnie prowadzenia przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej są dokumenty w postaci wydruku danych z wpisu w rejestrze REGON. Na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 o statystyce publicznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 591 z późn. zm.), od 1 lipca 2011 r. udostępnienie danych na stronie Głównego Urzędu Statystycznego jest równoznaczne z potwierdzeniem dokonania wpisu tych informacji w rejestrze REGON. Z informacji zawartych w wydrukach danych z wpisu w rejestrze REGON (k. [...] -[...] akt adm.), których to danych skarżący nie kwestionował wynika, że od dnia 15 czerwca 1990 r. skarżący prowadzi działalność gospodarczą, m.in. w zakresie kodu PKD 68.10.Z. (Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek), w zakresie kodu PKD 68.20.Z (Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi) jak też w zakresie kodu PKD 68.32.Z (Zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie). Zgodnie zaś z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. nr 1829, z późn. zm.), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Stosownie zaś do art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Ewidencji Działalności Gospodarczej. Według art. 14 ust. 2 tej ustawy, wpisowi do ewidencji podlega przedsiębiorca będący osobą fizyczną. Poza sporem w okolicznościach tej sprawy jest to, że przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu cytowanego przepisu, podlegają wpisowi do ewidencji przewidzianej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej. Tego rodzaju wpis ma charakter urzędowy i rodzi domniemanie, że przedsiębiorca figurujący w ewidencji rzeczywiście prowadzi pozarolniczą działalność w rozumieniu powołanej ustawy, do czasu kiedy wpis w tym zakresie nie zostanie wykreślony (analogiczne wnioski odnoszą się do informacji REGON). Obalenie tego domniemania spoczywa na przedsiębiorcy jako osobie, która z faktu tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Dla przedsiębiorcy będącego jednocześnie producentem rolnym, na tle rozpoznawania wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, z przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika bowiem, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Jest oczywiste, że prowadzenie przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej obejmującej "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" (PKD 68.10.Z.) mieści się w pojęciu "świadczenia usługi obrotu nieruchomościami", zawartemu w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. Pojęcie to jest szerokie, gdyż obejmuje nie tylko pośredniczenie w obrocie nieruchomościami przez inne osoby (kupującego i sprzedającego), ale obejmuje też kupno i sprzedaż nieruchomości w imieniu własnym, które pozostają przedmiotem dalszego obrotu, gdyż nie są z niego wyłączone. Wynika to wprost z treści Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), która tego rodzaju działalność lokuje w Sekcji L i Dziale 68 PKD – określonym jako "Działalność związana z obsługą rynku nieruchomości". Wbrew zapatrywaniom skarżącego, w kontekście przywołanych norm nie ma znaczenia okoliczność, czy przedmiotem obrotu w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej są nieruchomości mające status gruntów rolnych, czy też budowlanych. W złożonej skardze skarżący kwestionując ustalenia organów w tym zakresie nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających podważyć ustalenia faktyczne organów, które w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Pomimo prawidłowych ustaleń w tym aspekcie, z uwagi na fakt, iż jak zaznaczono wyżej wykluczenie z płatności powodowane objęciem tzw. listą negatywną, ma charakter względny, wobec skarżącego należało rozważyć zastosowanie w pierwszej kolejności przesłanki wyłączającej odmowę przyznania płatności, określonej w art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, czego organy w rozpoznawanej sprawie nie uczyniły naruszając tym samym przepisy art. 7, art. 77 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględniając zawartą w uzasadnieniu ocenę prawną i podejmie stosowne do tej oceny działania w celu ustalenia okoliczności wyczerpujących przesłanki określone w przepisie art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, tj. czy skarżący uzyskał płatność bezpośrednią za rok 2014 r. i w jakiej wysokości. W razie ustalenia, że otrzymana przez skarżącego kwota płatności bezpośrednich zna 2014 r. przekraczała równowartość 5000 EUR, w sytuacji jednoczesnego przyjęcia wykonywania pozarolniczej działalności gospodarczej wymienionej w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, należy mieć na uwadze kolejne rozwiązanie zawarte w art. 9 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1307/2013, pozwalające uznać podmiot prowadzący działalność gospodarczą za rolnika aktywnego zawodowo przy spełnieniu przez niego określonych w tym przepisie warunków. Podejmując rozstrzygnięcie organ uwzględni przepisy art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w sposób adekwatny do okoliczności będących przedmiotem postępowania uzupełniającego. Z omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniając skargę uchylił zaskarżoną decyzję o czym orzekł w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800), przyjmując wynikającą z ostatniego z powołanych przepisów stawkę wynagrodzenia adwokata w kwocie 480 zł powiększoną o opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz uwzględniając uiszczoną przez skarżącego kwotę wpisu sądowego w wysokości 200 zł, co łącznie stanowi kwotę 697 zł.