III SA/Lu 1268/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało oczywista omyłkę w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 7 maja 2015 r., znak: [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skargę do sądu administracyjnego wniósł D. O., wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że na postanowienie nie służy skarga do sądu z powodu niewyczerpania toku instancji. Ponadto Kolegium wskazało ubocznie, że skarżący złożył od zaskarżonego postanowienia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r., znak: [...], Kolegium utrzymało w mocy postanowienie z 17 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżone do sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2015 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki jest postanowieniem wydanym w I instancji. Od takiego postanowienia służy zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (w przypadku postanowienia wydanego w I instancji przez SKO). Nie można wnieść od niego skargi do sądu administracyjnego, ponieważ sprawa nie została jeszcze zakończona na drodze administracyjnej. Jak zauważyło Kolegium skarżący skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kolegium rozpoznało wniosek i wydało postanowienie z 9 września 2015 r., którym utrzymało w mocy swoje postanowienie z 17 lipca 2015 r. To właśnie postanowienie z 9 września jest ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie sprostowania i to ono powinno być przedmiotem skargi do sądu. Skarga do sądu administracyjnego na postanowienie nieostateczne jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.