III SA/Lu 1269/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uzupełnienia swojego postanowienia z dnia 7 maja 2015 r., znak: [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skargę do sądu administracyjnego wniósł D. O., wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Z Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że jest to postanowienie, na które nie przysługuje skarga do sadu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na wymienione w art. 3 § 2 formy działania administracji publicznej, względnie bezczynność lub przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej. Kognicja sądów obejmuje również skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, aczkolwiek nie wszystkie. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżalne do sadu administracyjnego są tylko postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone do sądu postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie należy do żadnej z tych kategorii. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły art. 111 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 111 § 1b k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji (odpowiednio: postanowienia) następuje w formie postanowienia. Żaden przepis Kodeksu nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji lub postanowienia. Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Wynika z tego, że jedyną drogą kwestionowania odmowy uzupełnienia postanowienia jest podniesienie odpowiednich zarzutów w zażaleniu na postanowienie "główne", którego uzupełnienia organ odmówił. Zaskarżone postanowienie nie jest więc postanowieniem, na które służy zażalenie, nie kończy postępowania (nie zamyka drogi do dalszego prowadzenia postępowania), nie rozstrzyga również o istocie sprawy. Z tych przyczyn nie mieści się w katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a co za tym idzie – nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Adresat takiego postanowienia nie jest pozbawiony ochrony prawnej, może bowiem – jak już wyżej wspomniano – wnieść zażalenia, a następnie skargę do sądu na postanowienie "główne", uzupełnienia którego odmówiono. Skoro sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bo dotyczy aktu, którego nie można zaskarżyć do tego sądu, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.