III SA/Lu 1290/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] 10.2015 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 650 zł – decyzją Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. - uchylono w całości skarżoną decyzję organu I instancji i nałożono karę pieniężną w wysokości 7 150 zł. Podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie, że M. M. jest odpowiedzialny za naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym polegające na: - skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku; - udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy; - zaniechanie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Powyższe ustalenia po czyniono podczas kontroli przedsiębiorstwa M. M. "M." al. [...], [...]. Kontrolę przeprowadzono w dniach od dnia 2 - 17 lipca 2015 r. i sporządzono protokół nr [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Inspektor Transportu Drogowego stanowiły przepisy - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22 oraz art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 5.4, lp. 6.3.9. lp.6.3.11, załącznika nr 3 do ww. ustawy, art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 6 – 9 w związku z art. 4 lit. h, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 34 ust. 1, ust. 3, ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Inspektor Transportu Drogowego. Skarżący podniósł, że nie zgadza się z decyzją wydaną przez organ z uwagi na duże uchybienia popełnione w trakcie czynności kontrolnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Tytułem wstępu należy zauważyć, że funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego w okresie [...] listopada – [...] grudnia 2014 r. objęto kontrolą dotyczącą między innymi sposobu wykorzystywania przez kierowców odpoczynku. Ustalenia poczynione w trakcie kontroli stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie kary pieniężnej. Zgodnie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (dalej jako u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. Wysokość kar pieniężnych – w myśl art. 92a ust. 3 u.t.d. - nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15 000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20 000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25 000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30 000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 zł - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W czasie dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie tego odpoczynku należy skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych (licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku). Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, przypadający na dwa tygodnie zalicza się do dowolnego z nich. Według załącznika nr 3 do u.t.d. (lp. 5.4) za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, o czas do jednej godziny, jest przewidziana kara w wysokości 50 zł oraz kara 100 zł z każdą następną rozpoczętą godzinę. Prawidłowe są ustalenia organu odnośnie skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przez kierowców. M. H. w okresie rozliczeniowym (2 – 8 listopada 2014 r.) od godz. 08:57 (tego pierwszego dnia) do godz. 08.57 (ostatniego dnia) nie odebrał należnego odpoczynku - tygodniowego. Odpoczynek wykorzystano od godz. 18:10 dnia 2 listopada 2014 r. do godz. 12:39 dnia 3 listopada 2014 r. - 18 godzin i 29 minut (k.159 akt adm.). Kierowcy przysługiwał minimalny 24 - godziny nieprzerwany wypoczynek. Skrócono tygodniowy czas odpoczynku o 5 godzin i 31 minut, co uzasadniało nałożenie kary 550 zł. G. K. w okresie rozliczeniowym (3 – 9 listopada 2014 r.) od godz. 00:00 (tego pierwszego dnia) do godz. 23.59 (tego ostatniego dnia) nie odebrał należnego odpoczynku - tygodniowego. Maksymalny odpoczynek wykorzystał od godz. 18:55 (dnia 5 listopada) do godz. 08:28 dnia 6 listopada - w wymiarze 13 godzin i 33 minut (k.166 akt adm.). Kierowca powinien był odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 10 godzin i 27 minut, co uzasadniało nałożenie kary 1050 zł. J. K. w okresie rozliczeniowym (1 – 7 listopada 2014 r.) od godz. 01:43 (tego pierwszego dnia) do godz. 01.43 (ostatniego dnia) nie wykorzystał odpoczynku - tygodniowego. Najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 14:44 (dnia 6 listopada) do godz. 08:12 (dnia 7 listopada) w wymiarze 17 godzin i 28 minut (k.173 akt adm.). Oznacza to, że kierowca skrócił 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku o 6 godzin i 32 minuty, co uzasadniało nałożenie kary 650 zł. D. M. w okresie rozliczeniowym (1 – 7 listopada 2014 r.) od godz. 06:09 (tego pierwszego dnia) do godz. 06.09 (ostatniego dnia) nie wykorzystał odpoczynku tygodniowego. Najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 16:41 dnia 1 listopada do godz. 08:28 dnia 2 listopada w wymiarze 14 godzin i 47 minut (k. 180 akt adm.). Kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 8 godzin i 13 minuty, co uzasadniało nałożenie kary 850 zł. D. M. w okresie rozliczeniowym (18 – 24 grudnia 2014 r.) od godz. 18:51 (tego pierwszego dnia) do godz. 18.51 (ostatniego dnia) nie skorzystał z odpoczynku - tygodniowego. Najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 13:25 dnia 22 grudnia do godz. 08:34 dnia 23 grudnia w wymiarze 19 godzin i 9 minut (k.176 akt adm.). Kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 4 godziny i 51 minut, co uzasadniało nałożenie kary 450 zł. Z. S. w okresie rozliczeniowym (1 – 7 listopada 2014 r.) tj. od godz. 01:44 (tego pierwszego dnia) do godz. 01.44 (ostatniego dnia) nie skorzystał z odpoczynku - tygodniowego. Najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 14:44 dnia 6 listopada do godz. 08:12 dnia 7 listopada w wymiarze 17 godzin i 28 minut (k.187 akt adm.) Kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 6 godzin i 32 minuty, co uzasadniało nałożenie kary 650 zł. Z. S. w okresie rozliczeniowym (21 – 27 grudnia 2014 r.), od godz. 16:34 (tego pierwszego dnia) do godz. 16.34 (ostatniego dnia) nie odebrał odpoczynku - tygodniowego. Najdłuższy odpoczynek wykorzystał od godz. 18:55 dnia 23 grudnia do godz. 08:10 dnia 24 grudnia w wymiarze 13 godzin i 10 minut (k. 183 – 184 akt adm.). Kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 10 godzin i 45 minuty, co uzasadniało nałożenie kary 1050 zł. Za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym łączna kara wynosiła 5 250 zł. W omówionych wyżej przypadkach brak było podstaw do odstąpienia od stosowania zasad wykorzystania tygodniowego odpoczynku przez kierowców. W myśl art. 12 wspomnianego rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Dodatkowo wyjaśnić należy, że w myśl pkt 8 preambuły do rozporządzenia (WE) nr 561/2006, umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe z dnia 1 lipca 1970 r. (AETR), wraz z późniejszymi zmianami, powinna nadal mieć zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy i osób pojazdami zarejestrowanymi w dowolnym Państwie Członkowskim lub w państwie będącym stroną AETR, na całej trasie, gdy jest to przewóz pomiędzy Wspólnotą a państwem trzecim innym niż Szwajcaria lub państwami będącymi stronami porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo przewóz poprzez takie państwo. Stosownie do art. 8 ust. 1 umowy (AETR) określającego okresy odpoczynku, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku, które określone są w artykule 1 litera (o) i (p). W myśl ust. 2, w każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin (ust. 3). Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 4). Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku (ust. 5). Przepis art. 8 ust. 6 umowy (AETR) stanowi, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: (i) dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub (ii) jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. (b) Na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 6 litera (a) kierowca samodzielnie wykonujący międzynarodowy przewóz osób, inny niż przewóz regularny, może przełożyć tygodniowy okres odpoczynku przez maksymalnie dwanaście kolejnych okresów 24-godzinnych po poprzednim regularnym tygodniowym okresie odpoczynku, z zastrzeżeniem że: (i) przewóz trwa co najmniej 24 kolejne godziny na terytorium Umawiającej się Strony lub państwa trzeciego innego niż państwo, w którym przewóz został rozpoczęty, oraz (ii) kierowca po skorzystaniu z odstępstwa wykorzysta: a) dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub b) jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po zakończeniu okresu odstępstwa, oraz (iii) po upływie czterech lat od wdrożenia tachografu cyfrowego przez państwo, w którym pojazd jest zarejestrowany, pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodne z wymogami suplementu 1B do załącznika, i (iv) po 1 stycznia 2014 r. w przypadku prowadzenia pojazdu w godzinach od 22:00 do 06:00, pojazd obsługuje załoga kilkuosobowa lub okres prowadzenia, o którym mowa w artykule 7, jest skrócony do trzech godzin. (c) Na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 6 litera (a) kierowcy należący do kilkuosobowej załogi w każdym tygodniu wykorzystują regularny tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 45 godzin. Okres ten może być skrócony do co najmniej 24 godzin (skrócony tygodniowy okres odpoczynku). Każde skrócenie należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej 9 godzin (ust. 7). Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy przewidziane w projekcie konstrukcyjnym i pojazd znajduje się na postoju (ust. 8). Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu (ust. 9). Skarżący nie wykazał, że na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 6 litera (a) kierowca samodzielnie wykonujący międzynarodowy przewóz osób, inny niż przewóz regularny, mógł przełożyć tygodniowy okres odpoczynku przez maksymalnie dwanaście kolejnych okresów 24-godzinnych, po poprzednim regularnym tygodniowym okresie odpoczynku. Zmieniono rozporządzenie (WE) nr 561/2006 poprzez dodanie do art. 8 ustępu 6a w brzmieniu: "W drodze odstępstwa od ust. 6 kierowca wykonujący pojedynczą usługę okazjonalną w międzynarodowym przewozie osób, zdefiniowaną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do rynku dla usług autokarowych i autobusowych może odłożyć tygodniowy okres odpoczynku o maksimum 12 kolejnych okresów dwudziestoczterogodzinnych po poprzednim regularnym tygodniowym okresie odpoczynku, pod warunkiem że: a) usługa trwa co najmniej 24 kolejne godziny w państwie członkowskim lub państwie trzecim, do którego zastosowania ma niniejsze rozporządzenie, innym niż państwo, w którym rozpoczęło się świadczenie usługi; b) po skorzystaniu z odstępstwa kierowca korzysta z: (i) dwóch regularnych tygodniowych okresów odpoczynku; albo (ii) jednego regularnego tygodniowego okresu odpoczynku i jednego skróconego tygodniowego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 24 godziny. Skrócenie jest jednak rekompensowane równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia po zakończeniu okresu odstępstwa; c) po dniu 1 stycznia 2014 r., jeżeli pojazd jest wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z wymogami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; oraz d) po dniu 1 stycznia 2014 r., w przypadku prowadzenia pojazdu w godzinach od 22.00 do 06.00, pojazd obsługuje załoga kilkuosobowa lub okres prowadzenia pojazdu określony w art. 7 zostaje skrócony do trzech godzin". Powyższe unormowanie wprowadzono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Z punktu 20. preambuły do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/2009 wynika, że w ramach sprzyjania turystyce i korzystania z przyjaznych środowisku środków transportu, należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w taki sposób, by kierowcy wykonujący pojedynczą okazjonalną usługę międzynarodowego przewozu pasażerów mogli odroczyć swój tygodniowy okres odpoczynku o maksimum 12 kolejnych dwudziestoczterogodzinnych okresów w przypadku, gdy biorą oni udział w działalności z zakresu przewozu osób, która zazwyczaj nie obejmuje ciągłego i wielogodzinnego prowadzenia pojazdu. Takie odroczenie powinno być dostępne tylko na bardzo rygorystycznych warunkach, z uwzględnieniem bezpieczeństwa drogowego i warunków pracy kierowców, m.in. obowiązku skorzystania z tygodniowego okresu odpoczynku bezpośrednio przed usługą i bezpośrednio po niej, a Komisja powinna ściśle kontrolować korzystanie z tego odstępstwa. Wspomniane uregulowanie nakłada na Komisję Europejską obowiązek monitorowania faktu korzystania przez kierowców z odstępstwa w odbiorze tygodniowego odpoczynku. Z akt sprawy nie wynika, aby zostały spełnione wyżej wskazanie warunki uprawniające kierowców do odstępstwa od zasad dotyczących tygodniowego odpoczynku w międzynarodowych okazjonalnych przewozach osób i przesunięcia okresu tygodniowego odpoczynku tygodniowego maksymalnie do 12. okresów 24 – godzinnych. Treść lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300 zł za każdy dzień. Z akt sprawy wynikało, że skarżący nie okazał zaświadczeń o działalności oraz danych z karty kierowców : - A. K. za okres od godziny 00:00 do godziny 06:16 w dniu 29 grudnia 2014 r;. - J. K. za okres od godziny 00:00 do godziny 17:38 w dniu 31 grudnia 2014 r.; - R. K. za okres od godziny 00:00 do godziny 19:29 w dniu 8 listopada 2014 r. Uzasadniało to nałożenie kary 900 zł. Treść Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wprowadza karę pieniężną (500 zł) za naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Rozporządzenie nr 561/2006 określa, że przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Przepis art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców przewiduje że: 1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. 3. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. 4. Odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie. Z akt sprawy wynikało, że przedsiębiorca nie pobrał danych z karty kierowcy w wymaganym terminie. Dotyczyło to B. K., który w okresie 1 listopada – 31 grudnia 2014 r. zaewidencjonował 28 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. W dniach 1, 2, 8 i 9 listopada 2014 r. na karcie kierowcy zarejestrowano aktywność. W dniach od 3 do 7 listopada 2014 r. oraz od dnia 10 do 28 listopada 2014 r. kierowca dokonał wpisów i zadeklarował odpoczynek. Dane cyfrowe z karty kierowcy powinny być pobrane najpóźniej w dniu 28 listopada 2014 r. Na karcie F. K. w okresie 1 listopada – 31 grudnia 2014 r. ujawniono 2 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. W okresie 10 listopada – 31 grudnia 2014 r. kierowca wpisem zadeklarował odpoczynek. Termin na pobranie danych cyfrowych upłynął w dniu 5 grudnia 2014 r. Zasadnym było nałożenie na skarżącego kary 1 000 zł. Uchylenie kary pieniężnych w części (wobec braku przesłanek do ich nałożenia w przypadku kierowcy - G. C., M. M. i M. R.) oznaczało, że łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosiła 7.150 zł. Zasadą jest, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. W toku postępowania administracyjnego skarżący miał zapewniony czynny udział. Nie korzystał jednak z przysługujących uprawnień strony do składania wyjaśnień oraz wniosków dowodowych. Odwołanie od decyzji organu I instancji, podobnie jak i skarga wniesiona do Sądu opiera się na zarzucie, że kontrolujący popełnili uchybienia, które czynią wadliwym rozstrzygnięcie w przedmiocie kary pieniężnej. Skarżący nie sprecyzował na czym polega wadliwość decyzji i jej niezgodność z przepisami prawa. Nie przedstawił też żadnych dowodów świadczących o naruszeniu przez organ unormowań regulujących czas aktywności kierowców oraz tygodniowego czasu ich odpoczynku. Przedsiębiorca nie złożył żadnych wyjaśnień, że wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy uzasadniający przedłużenie 24 - godzinnego okresu rozliczeniowego z 6. do 12. - po którym kierowcy mogli przystąpić do odpoczynku – stosownie do umowy AETR. Nie powoływał się również na dyspozycję art. 8 ust. 6a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i uprawnienia do odstępstwa w zakresie tygodniowego odpoczynku kierowcy i przesunięcia tego odpoczynku maksymalnie do 12. okresów. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.