III SA/Lu 1294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - w zakresie wniosku R.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r. odrzucił skargę R.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W piśmie z dnia 9 grudnia 2016 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Skarżąca była przekonana, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została odebrana w dniu 22 września 2016 r. przez jej matkę – J.M.. Zdaniem skarżącej mogła nastąpić pomyłka w trakcie wpisywania daty na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W rozpoznawanej sprawie R.M. nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04). Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wskazywaną przez skarżącą przeszkodą w zachowaniu terminu do złożenia skargi było błędne przekonanie skarżącej, że decyzja została odebrana w dniu 22 września 2016 r. Skarżąca podniosła, że doręczenie decyzji nastąpiło w trybie doręczenia zastępczego do rąk dorosłego domownika – J.M., matki skarżącej, która była przekonana, że datą odbioru przesyłki jest 22 września 2016 r. Zdaniem skarżącej na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji mogła zostać wadliwie odnotowana data odbioru. W ocenie Sądu, skarżąca nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do wniesienia skargi i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącej zachowanie terminu do złożenia skargi. Nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że nie dochowała należytej staranności przy organizacji odbioru korespondencji. Twierdzenie skarżącej, jakoby przesyłkę odebrała J.M. w dniu 22 września 2016 r. nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika, że została ona doręczona w dniu 20 września 2016 r. oraz, że skarżąca odebrała ją osobiście. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.