III SA/Lu 13/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu wniosku K. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] września 2008 r. [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójt Gminy G. z dnia 7 lutego 2008r. o rozgraniczenie nieruchomości położonej we wsi M. gmina G. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] stanowiącej własność A. S. z nieruchomościami oznaczonymi jako działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r. K. M. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości położonej we wsi M. gm. G. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] stanowiącej własność A. S. z nieruchomościami jako działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 8 września 2008 r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, a następnie decyzją z dnia [...] września 2008 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z [...] lutego 2008 r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 kpa oraz na przesłanki stwierdzenia nieważności zawarte w art. 156 § 1 kpa, a w szczególności przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Kolegium wskazało, że rozgraniczenie orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego nie może być traktowane jako decyzja ostateczna, ponadto strony i uczestnicy postępowania jak i rozgraniczenie nieruchomości nie są tożsame. W odwołaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy K. M. zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zważyło, że stosownie do art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania, może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zgodnie z przepisem art. 156 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji jedynie w przypadkach taksatywnie wymienionych w powołanym przepisie. W przedmiotowej sprawie Kolegium nie znalazło przesłanek z cytowanego wyżej przepisu art. 156 § kpa do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] o rozgraniczeniu nieruchomości położonej we wsi M. oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr [...] stanowiącej własność A. S. z nieruchomościami oznaczonymi jako działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Organ stwierdził, iż rozgraniczenie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami przewidzianymi w rozdziale 6 "Rozgraniczenie nieruchomości" ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto, Kolegium nie znalazło podstaw do stwierdzenia, iż naruszony został art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Kolegium podzieliło rozstrzygnięcie poprzedniego składu orzekającego. Nie jest decyzją ostateczną i takiej decyzji nie zastępuje postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 27 lutego 1985 r. sygn. akt [...] rozgraniczające na wniosek A. M. działkę gruntu położoną w M. oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...], stanowiącą ówczesną własność S. S. z działkami gruntu położonymi w M. oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami [...] – stanowiącą własność A. M., [...] [...] – stanowiące własność E. M., [...] i [...] – stanowiące własność K. M., [...] stanowiące współwłasność K. M. i E. M., [...] – stanowiące własność S. M. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, SKO w L. wskazało, iż w postępowaniu zakończonym decyzją rozgraniczeniową z dnia [...] lutego 2008 r. stronami sprawy byli wnioskodawca A. S. oraz K. M., Ł. M., E. M., S. i A. M. i S. M.. Natomiast stronami (zakończonego postanowieniem Sądu postępowania rozgraniczeniowego byli wnioskodawcy A. M. oraz S. S., E. M., K. M. i S. M.. Ponadto, rozgraniczenie zakończone postanowieniem Sądu dotyczyło rozgraniczenia działki nr [...] z działek o nr nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Organ przytoczył również stwierdzenia zawarte w ust. II pkt 3 "Sprawozdania technicznego na str. 1 "Operatu rozgraniczeniowego" znajdującego się w aktach sprawy. Geodeta mgr inż. L. J. stwierdził w nim, iż "Operat nr ewid. 553-15/02 inż. R. Ż. z podziału działki [...] na część [...] i [...] zawiera współrzędne wszystkich punktów granicznych w [...] 1965. Na odcinku granicy z działką nr [...], współrzędne te są rażąco rozbieżne z położeniem granicy ustalonej przez Sąd w 1985 r. (np. wg rozgraniczenia z 1985 r. granica przebiega w odległości 1, 4 m od ściany istniejącego do dzisiaj budynku, a wg operatu podziału granica ta biegnie po ścianie budynku. Powyższe stanowi, że pomiędzy sprawą rozgraniczeniową zakończoną postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 27 lutego 1985 r., a decyzją rozgraniczeniową z dnia 7 lutego 2008 r., nie ma tożsamości spraw i oznacza to, iż postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2007 r. mogło być prowadzone. Kolegium stwierdziło ponadto, że nie znajduje także innych przyczyn z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności Wójta Gminy G. z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] o rozgraniczeniu. Skargę na powyższą decyzję złożyła K. M. wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] o rozgraniczeniu. Decyzji zarzuciła naruszenie arat. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez nie zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie, gdy przy wydaniu decyzji organ gminy rażąco naruszył art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny kontroluje zaskarżony akt administracyjny wyłącznie w aspekcie jego zgodności z prawem i może go wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może służyć, jako środek zastępczy albo dodatkowy dla strony, która nie skorzystała z możliwości poddania danej decyzji merytorycznej kontroli instancyjnej lub nie jest zadowolona z rezultatów tej kontroli. Podkreślić należy również, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z powodu rażącego naruszenia prawa organy winny kierować się przede wszystkim gramatyczną wykładnią eliminując przy ocenie wystąpienia takiej kwalifikowanej wady decyzji, elementy rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa, a rozstrzygnięciem objętym decyzją i gdy charakter naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt praworządnego państwa. Analizując zarzuty skarżącej w stosunku do ostatecznej decyzji Wójta Gminy G. dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w kontekście przedstawionego wyżej stanowiska judykatury należy uznać je za niezasadne. Podzielić należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., że w stanie sprawy nie ma podstaw prawnych do przyjęcia w niniejszej sprawie tożsamości sprawy objętej rozgraniczeniem sądowym tj. (postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] lutego 1985 r. sygn.[...]) rozgraniczającej na wniosek A. M. działkę gruntu położoną w M. oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...] stanowiącą wówczas własność S. S. z działkami gruntu położonymi w M. oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami: -[...] – stanowiącej własność A. M., - [...] i [...] – stanowiące własność E. M., - [...] i [...] – stanowiące własność K. M., - [...] – stanowiąca współwłasność K. M. i E. M. i [...] – stanowiąca własność S. M. oraz sprawy objętej decyzją rozgraniczeniową Wójta Gminy G. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...]. Ustalenie bowiem stanu prawnego granicy nieruchomości i jej utrwalenie w terenie nie eliminuje na przyszłość sporów pomiędzy właścicielami sąsiednich gruntów, co do przebiegu granicy. Szereg zdarzeń o charakterze faktycznym, może bowiem sprawić, że stan władania gruntu różni się od tytułu prawnego do jego władania. Takim zdarzeniem, jakie miało miejsce w niniejszej sprawie od czasu dokonania sądowego rozgraniczenia był podział działki nr [...] na działki o nr [...] i nr [...]. Jak wynika bowiem z operatu rozgraniczeniowego (akta administracyjne k.21) "na odcinku granicy z działką nr [...] współrzędne te są rażąco rozbieżne z położeniem granicy ustalonej przez sąd w 1985 r. Stąd podzielić należy stanowisko organu administracji, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż powołana wyżej decyzja Wójta Gminy G. wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegającym na niezastosowaniu art. 29 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zachodzi również naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kpa, gdyż decyzja Wójta Gminy G. o rozgraniczeniu nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej poprzednio decyzją ostateczną. Stwierdzić ponadto należy, że w sprawie nie doszło do innego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w wyroku.