III SA/Lu 1306/15

III SA/Lu 1306/15 Dnia 21 października 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. III SA/Lu 1306/15 U Z A S A D N I E N I E M. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że wywoła ona daleko idące szkody dla skarżącego. Skarżący podniósł, że z uwagi na wadliwe działania organów od dłuższego czasu nie może korzystać z legalnie nabytego pojazdu. Doprowadzono do jego wyrejestrowania, mimo tego zobowiązany jest do opłacania ubezpieczenia OC. Skarżący ponosi więc daleko idące szkody finansowe, nie wspominając już o stresie, jakiego doznaje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie wykazano istnienia żadnej z pozytywnych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący opiera swój wniosek na argumencie niemożności korzystania z pojazdu, przy jednoczesnym obowiązku uiszczania składek ubezpieczenia OC. W ocenie sądu żadna z tych okoliczności nie powoduje ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani trudnych do odwrócenia skutków. Sama w sobie niemożność korzystania z pojazdu jest niewątpliwą niedogodnością dla skarżącego, ale trudno ją ujmować w kategoriach znacznej szkody. Już samo określenia "znaczna" szkoda musi wskazywać na wystąpienie szczególnych okoliczności. Sama niemożliwość korzystania z pojazdu nie stanowi z pewnością takiego szczególnego obciążenia. Inaczej można byłoby oceniać np. sytuację, gdyby pojazd niezbędny był do wykonywania przez skarżącego działalności zawodowej. Wówczas pozbawienie możliwości korzystania z pojazdu, uniemożliwiające uzyskanie środków utrzymania można rozpatrywać w kategoriach znacznej szkody. Z przedstawionej przez skarżącego ogólnej argumentacji żadne takie wnioski nie płyną. Nie jest też źródłem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków konieczność opłacania składki ubezpieczeniowej od samochodu, z którego skarżący nie może korzystać. Jeżeli decyzja zostałaby uchylona przez sąd, tego rodzaju wydatki stanowią dla skarżącego szkodę, której naprawienia może dochodzić na zasadach ogólnych. Ponadto, skoro skarżący nie korzysta z pojazdu, bo nie może, nie ma podstaw do tego, aby przedłużać ochronę ubezpieczeniową na kolejne okresy. Ewentualne straty, podlegające naprawieniu na zasadach ogólnych, dotyczą więc tylko okresu, w którym nie było możliwości rezygnacji z już zawartej umowy ubezpieczenia. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.