III SA/Lu 131/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na akt Starosty z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W skardze z dnia 15 lutego 2018 r., która wpłynęła do organu w dniu 22 lutego 2018 r., skarżący T. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie akt Starosty z dnia 23 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu przedawnienia lub o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a."), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Powołany przepis uzyskał takie brzmienie w wyniku nowelizacji na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935 – dalej jako "ustawa nowelizująca"). Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, czyli ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa nowelizująca weszła zaś w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 tej ustawy). Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie skarżący zainicjował wnioskiem z dnia 17 października 2017 r. o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] dla samochodu marki Mercedes-Benz 309D nr rej. [...] Aktem z dnia 23 listopada 2017 r. Starosta odmówił skarżącemu zwrotu części opłaty za wydanie wymienionej karty pojazdu. Akt ten został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 listopada 2017 r., który w piśmie z dnia 28 listopada 2017 r. wezwała Starostę do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r. Starosta podtrzymał stanowisko o odmowie zwrotu na rzecz skarżącego części opłaty za wydanie karty pojazdu. Analiza okoliczności faktycznych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że do wniesienia skargi na akt Starosty miał zastosowanie przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, bowiem wniosek o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu wpłynął do organu w dniu 23 października 2017 r., a Starosta rozstrzygnął go aktem z dnia 23 listopada 2017 r., a więc już po wejściu w życie ustawy nowelizującej. Skoro zatem akt ten został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 listopada 2017 r., to ustawowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 26 grudnia 2017 r. Ponieważ był to dzień ustawowo wolny od pracy, to ostatni dzień terminu – zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. – przypadł na dzień 27 grudnia 2017 r. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Wymaga też zwrócenia uwagi, że Sąd nie zastosował w niniejszej sprawie regulacji zawartej w art. 53 § 2 zdanie 2 p.p.s.a., mając na względzie to, że skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), który reprezentował skarżącego także przed organem administracji publicznej. Ponadto okres, o jaki nastąpiło uchybienie terminowi jest znaczący, gdyż wynosi ponad półtora miesiąca. Jednocześnie w treści skargi nie zostały przedstawione jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby przemawiać za uznaniem, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, w imieniu którego czynności w postępowaniu przed organem oraz związane z wniesieniem skargi podejmował pełnomocnik. W orzecznictwie wskazano już, że w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Tym bardziej, że skutki prawne działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną przez niego stronę postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I GZ 479/14). Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.