III SA/Lu 1334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na upomnienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie postanawia: odrzucić skargę. B. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na upomnienie z dnia 11 października 2016 r. nr [...], którym Prezydent Miasta L. wezwał skarżącą do zapłaty należności – opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie. W zaskarżonym upomnieniu Prezydent Miasta L. poinformował m.in., że w razie niewpłacenia należności w zakreślonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia ww. należności w trybie egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż sprawa ze skargi na upomnienie nie należy do właściwości sądów administracyjnych, a kontrola sądowa ewentualnego egzekwowania tej opłaty w trybie egzekucji administracyjnej jest obecnie przedwczesna. W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązkiem sądu jest zbadanie przede wszystkim dopuszczalności skargi. Zakres kontroli został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a. Z ww. przepisów wynika, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanego mu imperium. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga dotyczy wezwania przez organ do uregulowania należności za odpady komunalne. Jak wynika z treści przepisu art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Z kolei art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że egzekucja administracyjna zostaje wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Istota zaskarżonego upomnienia sprowadza się jedynie do przypomnienia o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności. Jak na wstępie wyjaśniono, już z samej treści zaskarżonego upomnienia wynika, że dopiero w razie niewpłacenia należności w zakreślonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia ww. należności w trybie egzekucji administracyjnej. Nie jest zatem rozstrzygnięciem władczym dotyczącym sytuacji prawnej zobowiązanego, lecz jedynie przypomina o konieczności wykonania obowiązków, które już istnieją bezpośrednio z mocy prawa. Dopiero niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do jego przymusowego wykonania, a konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne. Ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym. Reasumując, zaskarżone upomnienie, poprzedza wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Na marginesie tylko sąd podkreśla, że pomimo niedopuszczalności skargi na obecnym etapie, skarżący nie został pozbawiony ochrony przed działaniem organów administracyjnych. Dochodzenie nieuiszczonej opłaty następuje w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Konkretyzacja wymaganej kwoty następuje w tytule wykonawczym, którego wystawienie poprzedza upomnienie (art. 15 § 1 tej ustawy). Obrona przed ewentualnym niezgodnym z prawem działaniem organu w sprawie opłat za korzystanie z przystanków lub dworców powinna więc być realizowana na etapie postępowania egzekucyjnego z wykorzystaniem środków prawnych przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zarzutów. Rozstrzygnięcia zapadające w trybie powołanej ustawy egzekucyjnej (czyli postanowienia, na które służy zażalenie) podlegają kontroli sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.