III SA/Lu 1336/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W w/w skardze P. G. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że toczą się wobec niego liczne postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, w których łącznie nałożono na niego kary w kwocie 108.000 zł. Podniósł, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, wobec czego jego możliwości zarobkowe są całkowicie wstrzymane. Wskazał, że nie posiada żadnego majątku, z którego możliwa byłaby spłata ww. kar pieniężnych. Uiszczenie kar narazi go na znaczną i nieodwracalną szkodę w postaci sprzedaży całego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ochrona udzielana wnioskodawcy ma charakter tymczasowy. W myśl bowiem art. 61 § 6 p.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołał się na art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże wniosek ten w ogóle nie zawiera szczegółowego uzasadnienia wyjaśniającego prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek wskazanych w przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podaje w skardze, że nie posiada "takiego majątku, aby możliwa była spłata ww. kar pieniężnych". Powołuje się również na nieodwracalną szkodę w postaci sprzedania całego swojego majątku. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazuje natomiast, że nie posiada żadnego majątku. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Gdyby nawet organ wszczął postępowanie egzekucyjne i przystąpił do wyegzekwowania wynikającej z zaskarżonej decyzji kary pieniężnej to, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, egzekucja administracyjna i tak byłaby bezskuteczna. Przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.) gwarantują dłużnikowi minimum egzystencji. Ewentualne obawy strony dotyczące skutków egzekucji nie mogły stanowić podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy skarżący we własnym zakresie pokrywa koszty związane z ustanowieniem w sprawie fachowego pełnomocnika. Skarżący nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Brak wykazania przez skarżącego należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd zaskarżonej decyzji, uniemożliwia uwzględnienie wniosku. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.