III SA/Lu 1337/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 23 lipca 2015 r. nr 300000-IAGW.8720.201.2015.JS w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry – w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Białej Podlaskiej z dnia 7 maja 2015 r. nr 301000-UAGR.8720.15.2015.ił p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Białej Podlaskiej z dnia 7 maja 2015 r. nr 301000-UAGR.8720.15.2015.ił. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Białej Podlaskiej z dnia 7 maja 2015 r. wymierzającą skarżącemu P. G. karę pieniężną za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości 24.000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, powołując się na toczące się wobec niego liczne postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, w których łącznie nałożono już na niego kary w kwocie 108.000 zł. Podniósł również, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, wobec czego jego możliwości zarobkowe są "całkowicie wstrzymane". Wskazał także, że nie posiada żadnego majątku, z którego możliwa byłaby spłata nałożonych kar pieniężnych, a ich uiszczenie narazi go na znaczną i nieodwracalną szkodę w postaci sprzedaży całego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie trzeba wyjaśnić, że zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny wstrzymanie wykonania aktu lub czynności obejmuje nie tylko zaskarżone do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, ale również decyzje organu I instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. komentarz do art. 61, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek [w]: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2009, str. 208). Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Według zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zatem zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Przy rozstrzyganiu takiego wniosku Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych wypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych ugruntowany jest pogląd, że taki rodzaj nałożonego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Faktu ewentualnej groźby egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już wskazano, zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują inne, szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołał się wprawdzie na art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże wniosek ten w ogóle nie zawiera szczegółowego uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek wskazanych w tym przepisie (niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Natomiast dla wstrzymania wykonania decyzji nie mogą mieć znaczenia podniesione we wniosku argumenty odnoszące się do braku majątku, które w istocie sprzeciwiają się uznaniu, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji, nawet gdyby organ wszczął postępowanie egzekucyjne i przystąpił do egzekwowania wynikającej z decyzji kary pieniężnej, to skuteczność egzekucji administracyjnej jest wątpliwa. Poza tym mechanizmy zawarte w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm.), zapewniają dłużnikowi minimum egzystencji. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tego też względu obawy strony dotyczące skutków ewentualnej egzekucji nie są uzasadnione i nie mogły stanowić podstawy do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy, skarżący przebywa w zakładzie karnym i choć deklaruje brak dochodów, to we własnym zakresie pokrywa koszty związane z ustanowionym w sprawie z wyboru profesjonalnym pełnomocnikiem procesowym. W tej sytuacji, w okolicznościach tej sprawy wymierzona skarżącemu kara pieniężna nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Skarżący bowiem nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki mogłoby spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej kary pieniężnej. Brak wykazania przez skarżącego należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd decyzji nakładającej karę pieniężną – uniemożliwia zaś uwzględnienie wniosku. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.