III SA/Lu 135/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Na wniosek J. S. złożony w dniu [...] sierpnia 2007 r. Burmistrz B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. przyznał wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, począwszy od dnia 1 września 2007 r. w wysokości 123,56 zł miesięcznie, przy czym zastrzeżono, że cześć dodatku mieszkaniowego w wysokości 76,61 zł będzie otrzymywał zarządca budynku na wskazane konto. Jednocześnie zaznaczono, że zobowiązuje się zarządcę domu do powiadomienia gminy o każdorazowym wystąpieniu zaległości w opłacaniu należności za zajmowany lokal mieszkalny obejmujący pełne dwa miesiące. Kierując decyzję do J. S. organ pouczył go, że w razie stwierdzenia, że nie opłaca na bieżąco przypadającej na niego części wydatków na mieszkanie, wypłata dodatku zostanie wstrzymana odrębną decyzją do czasu uregulowania zaległości. Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. zarządca budynku powiadomił organ I instancji, iż J. S. na bieżąco nie opłaca należności za zajmowany lokal. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent B., decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. wstrzymał J. S. wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2007 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 z późn.zm.). Od decyzji tej odwołał się J. S., który przyznał, że nie opłaca czynszu za wodę, gdyż pieniądze które otrzymuje nie wystarczają mu nawet na leki. W wyniku tego odwołania, organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że we wrześniu 2007 r. należność za lokal zajmowany przez J. S. wynosiła 268 zł. Wpłata z tytułu dodatku mieszkaniowego wyniosła 76,61 zł, a odwołujący dopełnił kwotę 4.59 zł. W październiku 2007 r. należność za mieszkanie wynosiła 81,20 zł, wpłata z tytułu dodatku mieszkaniowego wyniosła 76,61 zł odwołujący dopłacił 4,59 zł. W listopadzie należność za mieszkanie wyniosła 81,20 zł, wpłata z tytułu dodatku mieszkaniowego wyniosła 76,61 zł, a odwołujący dopłacił kwotę 29,59 zł. Nieuregulowana pozostała kwota z września z tytułu należności za wodę i ścieki. Za te media należności wnoszone są kwartalnie. Wobec nieuregulowania należności za wrzesień 2007 r. za wodę i ścieki organ pierwszej instancji zasadnie wstrzymał wypłatę dodatku. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie uzależnia wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego od przyczyn, z powodu których nie są uiszczane opłaty za mieszkanie takich np. jak choroba czy wydatki na leki. Od decyzji tej złożył skargę J. S. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 2 Konstytucji RP oraz błędne ustalenie faktyczne. Jego zdaniem to Gmina B. jest mu winna pieniądze, a nie on ma jakieś długi wobec zarządcy budynku. Poza powyższą kwestią przedstawił zarzuty pozamerytoryczne odnoszące się do działań Burmistrza i Urzędu Gminy w B. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo tylko podniosło, iż zastosowany w sprawie niniejszej art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych nie narusza przepisów Konstytucji RP a także "nie można też uznać przepisu art. 7 ust. 11 ustawy za jakąkolwiek formę dyskryminacji w rozumieniu art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.)." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść aktu prawnego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji o wstrzymaniu wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego. Kwestię tę reguluje art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 27 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 z późn. zm.). W świetle tego przepisu w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim, wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Z treści powyższego przepisu, zdaniem Sądu, wyraźnie wynika, że organ przyznający dodatek mieszkaniowy i jednocześnie otrzymujący zawiadomienie, o nie opłacaniu na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, w tym wypadku Burmistrz B., ma obowiązek stwierdzić w drodze decyzji o wstrzymaniu wypłaty tego dodatku. Co należy rozumieć pod pojęciem "należności za zajmowany lokal", zostało określone w art. 6 ust. 3 i 7 u cytowanej ustawy i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1871). I tak, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy , wydatkami które są ponoszone na lokal mieszkalny, a jednocześnie stanowią należności przypadające zarządcy od danego lokalu mieszkalnego to czynsz oraz opłaty za energie cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych. W przypadku lokalu mieszkalnego zajmowanego przez J. S. to we wrześniu kwota czynszu wynosiła - 75,33 zł, opłata za wodę - 65,25 zł, za ścieki kwota - 109,33 zł, za śmieci kwota - 5,49 zł i od tej kwoty podatek VAT – 12,60 zł. Łącznie jest to kwota 268 zł. Jak ustalił organ II instancji, kwota za wodę i ścieki jest uiszczana kwartalnie. Przez okres trzech miesięcy tj. wrzesień 2007, październik 2007 r. i listopad 2007 r. skarżący miał opłacony tylko czynsz i należności za śmieci z podatkiem VAT tj., kwotę 81,20 zł. Nie została natomiast uregulowana kwota za wodę i ścieki. Ustalenia te poczynione przez organy obu instancji znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu administracyjnym. Również w odwołaniu skarżący przyznał, iż nie dokonuje opłat za wodę, gdyż ma kłopoty finansowe. Poddaje też w wątpliwość wysokość kwoty wyliczoną za zużycie przez niego wody. Subiektywne odczucie skarżącego co do innej ilości zużytej przez niego wody niż wyliczył to zarządca budynku, nie poparte żadnymi dowodami, nie może być argumentem przemawiającym za uwzględnieniem skargi. Nadto należy zauważyć, iż wszystkie rozbieżności dotyczące wysokości czynszu i innych opłat związanych z eksploatacją mieszkania, zaistniałe w trakcie trwania umowy o korzystaniu z lokalu mieszkalnego, są rozstrzygane przed sądami powszechnymi. Stwierdziwszy, że uprawniony do otrzymywania dodatku nie wywiązuje się z obowiązku opłacania na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, organ I instancji jest zobowiązany wstrzymać wypłatę tego dodatku. Nie bada wówczas przyczyn, które doprowadziły do zaniechania wpłat na konto zarządcy domu. Żadne względy słusznościowe ani trudna sytuacja zdrowotna lub materialna uprawnionego nie mogą mieć znaczenia przy podejmowaniu decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku. Nie może być również uwzględniony zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 483, poz. 78), który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W dacie orzekania przez organy obu instancji art. 7 ust. 11 ustawy był obowiązującą norma prawną. Zastąpienie obowiązujących przepisów prawa zasadami słuszności, realizującymi wartości pozaprawne stanowiłoby uchybienie przez organy państwa zasadzie praworządności. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ administracji II instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa. Wobec tego, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym – skargi J. S. nie uwzględnił, orzekając na podstawie art. 151 ppsa.