III SA/Lu 138/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w zakresie wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: przyznać S. S. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 marca 2014 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego ani oszczędności. Jedynym jego dochodem jest wynagrodzenie za pracę na ½ etatu, w wysokości 800 zł brutto miesięcznie, z czego po potrąceniach oraz opłaceniu alimentów pozostaje mu do dyspozycji kwota 150 zł. Skarżący wskazał, że pieniądze te przeznacza na zakup środków higienicznych, znaczków i kart telefonicznych. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł w terminie ustawowym sprzeciw, w którym podniósł, że z jego dochodów potrącane są podatki i składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz alimenty. Po dokonaniu potrąceń pozostaje mu do dyspozycji kwota 150 zł. Pieniądze te skarżący przeznacza na zakup środków higienicznych, znaczków i kart telefonicznych oraz produktów spożywczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), wskutek wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego traci moc, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd. W niniejszej sprawie nie było podstaw do odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza, zatem został on wniesiony skutecznie, co oznacza utratę mocy prawnej postanowienia referendarza i konieczność rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez sąd. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1). Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, sytuacja osobista i materialna S. S. uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z akt sprawy wynika, że S. S. przebywa w zakładzie karnym. Skarżący nie posiada majątku, który mógłby służyć sfinansowaniu kosztów toczącego się postępowania i nie jest w stanie wygospodarować środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych. Jedynym jego dochodem jest wynagrodzenie za pracę na ½ etatu, w wysokości 800 zł brutto miesięcznie, z czego po potrąceniu podatków i składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz opłaceniu alimentów pozostaje mu do dyspozycji kwota 150 zł, którą przeznacza na zakup środków higienicznych, znaczków, kart telefonicznych oraz artykułów spożywczych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, istnieją podstawy do uznania, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.