III SA/Lu 145/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 roku sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 4 lutego 2021 roku nr SKO.41/4264/GG/2020 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę II SA/Lu 145/21 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. w sprawie [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta K. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] listopada 2019 r. A. i M. F. złożyli wniosek o rozgraniczenie nieruchomości. Burmistrz Miasta K. postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. wszczął postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonej w B. oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym [...], stanowiącej współwłasność A. M. F. i M. B. F. z nieruchomością oznaczoną jako działka o numerze ewidencyjnym [...] stanowiącą własność M. J. G.. Postępowanie zostało zakończone ugodą zawartą dnia [...] lipca 2020 r. przed upoważnionym przez Burmistrza geodetą A. K.. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Burmistrz Miasta K. ustalił wysokość kosztów postępowania w sprawie o rozgraniczenie w kwocie [...]zł i obciążył tymi kosztami strony postępowania w częściach równych, to jest A. i M. F. w wysokości [...] zł oraz M. G. w wysokości [...] zł. Przy czym postanowił zwrócić A. i M. F. z kwoty [...]zł wpłaconej tytułem zaliczki na koszty postępowania, kwotę [...]zł. Po rozpatrzeniu zażalenia M. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta K.. W uzasadnieniu podniesiono, że ustalenie przez organ I instancji wysokości kosztów postępowania na kwotę [...]zł, stanowiących wynagrodzenie upoważnionego geodety A. K., wyłonionego w trybie ofertowym było prawidłowe. Kwota nie odbiega od przyjętej na rynku kwoty wynagrodzenia za podobne czynności rozgraniczeniowe i wynika z zawartej z geodetą umowy z dnia [...] lutego 2020 r. oraz wystawionej przez niego faktury z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]. W świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji geodezyjnej nie budzi również wątpliwości zakres wykonanych przez geodetę czynności, jak też ich poprawność, zaś operat techniczny z rozgraniczenia przyjęty został do zasobu geodezyjnego. Organ II instancji dalej wskazał, że rozgraniczenie nieruchomości, którego celem jest ustalenie granicy prawnej nieruchomości leży, co do zasady, w interesie wszystkich właścicieli nieruchomości rozgraniczanych, a nie tylko wnioskodawcy postępowania, zatem koszty rozgraniczenia winny obciążyć wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego. W sprawie zaistniał spór co do przebiegu granicy, który został zakończony na etapie administracyjnym ugodą z dnia [...] lipca 2020 r. Ze sporządzonej w toku postępowania rozgraniczeniowego dokumentacji, w tym szkicu granicznego wynika, że ustalona granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz [...] została przesunięta. W wyniku zakończenia postępowania rozgraniczeniowego, kwestia przebiegu granicy prawnej przedmiotowych nieruchomości nie budzi wątpliwości. Poprzednio granice wynikały z postępowania podziałowego oraz scaleniowego. W ocenie organu II instancji z uwagi na istniejącą wcześniej niepewność co do granicy, przeprowadzenie rozgraniczenia okazało się zasadne i konieczne. Postępowanie rozgraniczeniowe leżało tym samym w interesie właścicieli nieruchomości, których spór dotyczył. Organ II instancji wskazał, że sam fakt, że sprawa rozgraniczenia została zakończona w formie ugody nie świadczy o nieistnieniu sporu co do przebiegu granic nieruchomości lub tym bardziej braku interesu prawnego M. G. w dokonanym rozgraniczeniu, tj. prawnym wyznaczeniu granic nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie i żądanie poniesienia kosztów przez Skarżącą, mimo iż przepis nie miał zastosowania w sprawie, bowiem organ nie poniósł żadnych kosztów postępowania, gdyż jak sam wskazuje w decyzji, całość kosztów biegłego poniósł Wnioskodawca (A. F. oraz M. F.); - art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez obciążenie kosztami Skarżącej, mimo iż koszty te nie zostały poniesione w jej interesie, a Skarżąca nie była w sporze granicznym z Wnioskodawcą; - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie w sposób błędny i swobodny oceny dowodów, a także nieuwzględnienie całości materiału dowodowego postępowania przy ocenie stanu sprawy i wyciągnięciu odpowiednich konkluzji prawnych, swobodne ustalenia w zakresie istnienia sporu granicznego i interesu prawnego wszystkich stron w postępowaniu, nieoparte na jakichkolwiek dowodach - organ nie jest nawet w stanie wskazać chociażby jednego dowodu, na jakim oparł ustalenia; brak jakiejkolwiek analizy i oceny przedłożonej przez biegłego faktury, brak weryfikacji zarówno stawek, jak i czasochłonności poszczególnych czynności; brak dokonania weryfikacji rynkowej innych podmiotów w zakresie czynności geodezyjnych, co pozwoliłoby wybrać podmiot, który wykonałby przedmiotowe czynności za niższym wynagrodzeniem; - art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, a także brak jakiegokolwiek uzasadnienia co do podstaw dowodowych oparcia ustaleń w zakresie istnienia interesu wszystkich stron w postępowaniu oraz istnienia sporu granicznego oraz brak uzasadnienia prawnego w zakresie możliwości rozliczenia kosztów w przypadku wniesienia zaliczki pokrywającej całość kosztów przez jedną stronę. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości. W uzasadnieniu wskazała, że nieprawidłowym jest stwierdzenie, iż w badanej sprawie istniał spór. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może automatycznie - bez pogłębionej analizy, stosować zasady, że obie strony postępowania rozgraniczeniowego powinny być w równej wysokości obciążone kosztami. Podała, że organy administracji publicznej zobowiązane są do wyjaśnienia, czy ustalanie przebiegu granicy w postępowaniu rozgraniczeniowym było w interesie obu stron postępowania, czy tylko jednej z nich. Wyjaśniła, że kupiła od A. F. działkę nr [...] w 1995 r. Jej granice były niekwestionowane przez strony przez szereg lat. A. F. zakwestionował granice działki, którą sam sprzedał. W jej ocenie jedynie uczestnikowi postępowania przypisać należy rażąco nieprawidłowe zachowanie, wobec zakwestionowania granicy działki. Dalej wskazała, że organ II instancji nie dokonał żadnej analizy prawnej w zakresie możliwości nałożenia na nią obowiązku zwrotu kosztów postępowania w sytuacji, gdy całość kosztów została uiszczona przez uczestników. Organ II instancji w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego uiszczenie zaliczki nie stanowi przeszkody dla wydania postanowienia o rozdzieleniu kosztów. Skarżąca podniosła, że organ w żaden sposób nie weryfikował faktury przedłożonej przez geodetę. Organ bezkrytycznie zaakceptował wskazane wynagrodzenie. Nie przeprowadzono weryfikacji zarówno pod względem wysokości i rynkowości stawek, ale przede wszystkim, pod względem zasadności poszczególnych prac i ich zakresu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm. – dalej jako p.g.k.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony jest – stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 p.g.k. – wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy (art. 31 ust. 1 p.g.k.). Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Postępowanie rozgraniczeniowe kończy się w postępowaniu administracyjnym, gdy zainteresowani właściciele zawrą ugodę albo gdy organ prowadzący postępowanie wyda decyzję w sprawie. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Natomiast w kwestii kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia zastosowanie znajdują przepisy Działu IX ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej jako k.p.a.). Według art. 263 § 1 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. Dlatego w sprawie niniejszej organy prawidłowo do kosztów postępowania rozgraniczeniowego zaliczyły koszty wynagrodzenia biegłego geodety, bowiem są one koniecznymi kosztami postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Zasadę rozdziału kosztów postępowania administracyjnego określa przepis art. 262 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony, 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie. Z powyższego unormowania jasno wynika to, że koszty postępowania administracyjnego, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu – obciążają strony. Na tej podstawie można orzec o kosztach rozgraniczenia poniesionych przez organ administracji publicznej, w tym także o wynagrodzeniu upoważnionego geodety. Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej, najczęściej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa jednocześnie osoby zobowiązane do poniesienia kosztów oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 k.p.a.). Zagadnienia dotyczące orzekania o kosztach postępowania rozgraniczeniowego zostało wyjaśnione w judykaturze sądów administracyjnych. Przede wszystkim w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 (orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzono, że organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może – uwzględniając normę art. 152 k.c. – obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu tego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości uregulowana została w dwóch aktach prawnych: w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w Kodeksie cywilnym. Zarówno w postępowaniu cywilnym sąd powszechny, jak i postępowaniu administracyjnym organ administracji, są obowiązane stosować te same zasady, a wniosek ten znajduje potwierdzenie przy porównaniu przepisów art. 152 i 153 k.c. z art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, które określają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Konsekwentnie należy przyjąć, iż w postępowaniu administracyjnym ma też zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z przepisu art. 152 k.c., stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych, a koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Sąd wskazał też, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Twierdzenie, że interes prawny posiada jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostawałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne lub nie jest znany ich przebieg. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiedniej. Naczelny Sąd Administracyjny w konkluzji stwierdził, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w przypadku postępowania o rozgraniczenie obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości według zasady określonej w art. 152 k.c. Wyrażony w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd jest jednolicie podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Choć istnieją przypadki, kiedy odstąpienie od wskazanej wyżej zasady jest możliwe, wynikać to musi jednakże ze szczególnych okoliczności konkretnej sprawy, które decydować mogą o innym sposobie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Niniejsza sprawa okoliczności takich jednak nie posiada. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że koszty postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości zostały ustalone i rozdzielone w sposób prawidłowy. W okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy nie zaistniały żadne podstawy do przyjęcia, że rozgraniczenie zostało dokonane wyłącznie w interesie wnioskodawców, co uzasadniałoby poniesienie przez nich w całości kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Powołana wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. wskazuje typową regułę, że koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele nieruchomości po połowie, bez względu na towarzyszące im – co do zasady – zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody, czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 p.g.k). Umacnia tę zasadę to, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z tego, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Interes prawny stron biorących udział w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie jest kategorią obiektywną, co oznacza, że postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że postępowanie rozgraniczeniowe obejmowało rozgraniczenie pomiędzy nieruchomościami: działką nr [...], stanowiącą własność A. i M. F. z działką nr [...], stanowiącą własność Skarżącej. Bez znaczenia dla kwestii obciążenia stron postępowania kosztami postępowania rozgraniczeniowego pozostaje natomiast okoliczność, która ze stron to postępowanie zainicjowała. Wbrew twierdzeniu skarżącej, organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I OPS 5/06, że organ administracji orzekając o kosztach rozgraniczenia, uprawniony jest obciążyć nimi strony będące właścicielami gruntów sąsiadujących objętych rozgraniczeniem, na zasadach określonych w art. 152 kodeksu cywilnego. Organ II instancji prawidłowo uznał, że w interesie wszystkich właścicieli sąsiadujących nieruchomości, w tym skarżącej, było ustalenie prawidłowego przebiegu granic. W przypadku postępowania rozgraniczeniowego wszczętego na wniosek właścicieli jednej nieruchomości, właściciel sąsiednich nieruchomości może stać na stanowisku, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic, a co za tym idzie, nie powinien ponosić kosztów rozgraniczenia, jednak ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli w sytuacji, gdy stwierdzono w toku postępowania rozgraniczeniowego, że przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] oraz [...] przed wszczęciem postępowania rozgraniczeniowego różni się od przebiegu granicy po zakończeniu tegoż postępowania. Dlatego, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że "interes strony" mieli właściciele wszystkich rozgraniczanych działek. Interes ten wyraża się w ustaleniu przebiegu granicy nieruchomości stanowiących ich własność. Jak wynika z opinii technicznej geodety w obecności stron postępowania wyznaczono przebieg granicy zgodnie z danymi w ewidencji gruntów w postaci współrzędnych punktów granicznych. Tak wyznaczona granica odbiegała w niewielkim stopniu od istniejącego trwałego ogrodzenia. W trakcie negocjacji strony postępowania czyniąc sobie wzajemne ustępstwa postanowiły przyjąć początek ustalanej granicy po linii południowej krawędzi drogi gminnej i dalej od pierwszego słupa ogrodzenia. W dalszej części zawartej ugody strony uzgodniły załamanie linii granicznej w kierunku wschodnim o [...] m i dalej bieg granicy w kierunku południowym. Przebieg granicy ustalony w ugodzie zawartej przed geodetą wskazuje, na przesunięcie o [...] m fragmentu granicy w stosunku do granicy istniejącej przed zainicjowaniem postępowania rozgraniczeniowego. Nie można więc przyjąć, że skarżąca nie posiadała interesu w rozgraniczeniu, skoro przebieg granicy jej nieruchomości został definitywnie określony, w sposób kończący spór w zawartej ugodzie. Sam fakt, że skarżąca nabyła swoje nieruchomości od uczestnika postępowania oraz przez wiele lat granica nie była kwestionowana nie powoduje jeszcze, że nie istnieje spór. Wręcz przeciwnie – spór taki co wynika z przebiegu postępowania zaistniał i co więcej był on realny, skoro strony – pomijając kwestie intencji – zawarły ugodę, z której treści bezspornie wynika, że doszło do przesunięcia granicy. Nie ma oczywiście znaczenia, czy przesunięcie takie jest znaczne czy jedynie minimalne, ale ma ono diametralne znaczenie dla ustalenia, że granica pomiędzy nieruchomościami stała się sporna. Powołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 356/13 wydany został w zupełnie innym stanie faktycznym, a mianowicie w postępowaniu rozgraniczeniowym, nowa granica przebiega w tym samym miejscu, co przed wszczęciem postępowania rozgraniczeniowego. Zatem granica działek ustalona w ugodzie - pokrywała się z granicą istniejącą przed rozgraniczeniem. Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie, bowiem jak zostało to wskazane wyżej granica przed wszczęciem postępowania nie pokrywa się z granicą wynikającą z zawartej ugody. Co więcej w okolicznikach sprawy, na którą powołuje się skarżąca, wnioskodawczyni postępowania rozgraniczeniowego opłaciła w całości wystawiony przez geodetę rachunek. W sprawie niniejszej – wynagrodzenie geodety zostało zapłacone przez organ I instancji, na podstawie faktury wystawionej przez geodetę na rzecz Gminy K. z rachunku bankowego Urzędu Miejskiego w K.. Wbrew zarzutom skargi, zasadnie organ II instancji uznał, że w tej sprawie koszty postępowania rozgraniczeniowego winny ponieść w równych częściach strony tego postępowania, to jest właściciele rozgraniczanych nieruchomości. Organy nie naruszyły przy tym art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w świetle wyżej poczynionych rozważań, koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały poniesione również w interesie skarżącej. Ponadto, w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, także wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego została ustalona prawidłowo. Wybór uprawnionego geodety nastąpił w drodze zaproszenia do złożenia oferty cenowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego w trybie zapytania ofertowego wpłynęła tylko jedna oferta, pomimo, że zapytanie skierowano do trzech różnych geodetów. W takim przypadku organ nie ma obowiązku poszukiwania innych konkurencyjnych ofert do złożonej tylko jednej oferty. Co warte podkreślenia skarżąca nie uprawdopodobniła nawet, że inny geodeta zgodziłby się wykonać te same czynności za niższą cenę. Nie wykazano, by czynności geodezyjne wykonane zostały w sposób niestaranny lub nieprofesjonalny, a tylko w takim przypadku organ administracji uprawniony byłby odmówić zapłaty uzgodnionej umownie ceny. Zgodnie z art. 262 § 2 k.p.a. w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Zaliczka taka została pobrana przez organ I instancji od wnioskodawców w wysokości [...] zł. W sprawie oczywiste jest, że koszt wynagrodzenia geodety został pokryty przez organ I instancji z zaliczki pobranej od wnioskodawców, co jednak w żadnym razie nie zmienia zasady rozliczenia kosztów rozgraniczenia. Jak wynika z akt sprawy umowa z geodetą czy wystawiona przez niego faktura jako stronę umowy wskazują organ I instancji, a nie wnioskodawców postępowania. Tak samo przelew został wykonany z rachunku bankowego organu I instancji. Oznacza to, że koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały poniesione przez organ I instancji, który zasadnie ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Organ odwoławczy uzasadnił zaskarżone postanowienie w sposób wyczerpujący, należycie przedstawiając podstawy prawne i faktyczne. Sformułowanym przez organ w tym zakresie wnioskom nie można zarzucić, że są nielogiczne lub naruszają zasady doświadczenia życiowego, a tym samym zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ nie naruszył reguł postępowania dowodowego. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z taką oceną nie świadczy o tym, że został naruszony obowiązek wszechstronnego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wydane postanowienie zawierało wszystkie przewidziane prawem elementy. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.