III SA/Lu 149/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 10 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 stycznia 2025 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] z dnia [...]". W odpowiedzi na skargę Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z powyższych uregulowań wynika, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny ostateczny, czyli wydany w postępowaniu dwuinstancyjnym, po rozpatrzeniu środka odwoławczego złożonego na decyzję wydaną w pierwszej instancji. Warunek ten wiąże się z zasadą dwuinstancyjności postępowania, która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracyjne. Wniesienie skargi bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 10 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, wydaną w I instancji. Od decyzji tej przysługiwał środek odwoławczy w postaci odwołania skierowanego do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Decyzja Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia [...] 2024 r. zawierała pouczenie w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, należało uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.