III SA/Lu 15/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi Ł. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 28 października 2025 r. nr 25/SWO/25 w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty wyrównania uposażenia oraz innych świadczeń w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 października 2025 r. (nr 25/SWO/25), po rozpatrzeniu odwołania Ł. M., Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w O. L. z dnia 20 sierpnia 2025 r. (nr 12/2025) w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty wyrównania uposażenia oraz innych świadczeń w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: Skarżący Ł. M. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r. W związku ze zwolnieniem ze służby wypłacono skarżącemu należności pieniężne, w tym m.in. uposażenie za styczeń i luty 2023 r., odprawę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop oraz nagrodę roczną za 2023 rok. Skarżący pismem z dnia 8 lipca 2025 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w O. L. z wnioskiem o przedstawienie wyliczonej wysokości należnego uposażenia za okres stycznia i lutego 2023 r. (odrębnie), gdyby było one wyliczone według kwoty bazowej za rok 2023 oraz przedstawienie wyliczenia kwot innych należnych świadczeń, których wysokość jest uzależniona od wysokości uposażenia, jak: odprawa emerytalna, nagroda jubileuszowa, nagroda roczna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop, świadczenie z tytułu zwolnienia ze służby, gdyby wnioskodawca otrzymał uposażenie za okres styczeń i luty 2023 r. według kwoty bazowej z roku 2023. Wniósł także o wskazanie kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem oraz wysokością innych świadczeń, gdyby zostały one wyliczone w oparciu o kwotę bazową za rok 2023, a wysokością faktycznie otrzymanego za okres styczeń-luty 2023 r. uposażenia oraz innych świadczeń, a także o dokonanie wyrównania uposażenia za te miesiące oraz pozostałych zaniżonych świadczeń, do wysokości wynikającej z ich przeliczenia według kwoty bazowej z roku 2023. Komendant Powiatowy Policji w O. L. przekazał ten wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., który z dnia 17 lipca 2025 r. odmówił stronie wydania zaświadczenia żądanej treści. Jednocześnie Główny Księgowy Komendy Wojewódzkiej Policji w L. wystawił w dniu 17 lipca 2025 r. zaświadczenie o wysokości i składnikach uposażenia zasadniczego strony i dodatkach do uposażenia, z ich rozbiciem na poszczególne składniki, które otrzymała ona jako części składowe wynagrodzenia w styczniu i lutym 2023 r. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w O. L. odmówił skarżącemu przyznania i wypłaty wyrównania uposażenia za okres styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń, których wysokość jest uzależniona od wysokości uposażenia, takich jak: odprawa emerytalna, nagroda jubileuszowa, nagroda roczna, ekwiwalent za niewykorzystany urlop, świadczenie z tytułu zwolnienia ze służby, do wysokości wynikającej z przeliczenia według kwoty bazowej z roku 2023, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Organ I instancji wyjaśnił, że w 2023 r. wysokość uposażeń policjantów kształtowana była m.in. przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666, ze zm.), kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy stosowało się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Natomiast do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. zastosowanie miały kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022. Odnosząc się do kwestii wyrównania odprawy organ stwierdził, że kluczowe jest tu sformułowanie "należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym" (art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – Dz. U. z 2025 r. poz. 636, ze zm.). Podstawą obliczenia odprawy jest zatem uposażenie (zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym) w wysokości obowiązującej w ostatnim dniu pełnienia służby przez funkcjonariusza. Organ I instancji wyjaśnił, że skoro skarżący został zwolniony ze służby przed dniem 1 marca 2023 r., to podstawą obliczenia odprawy było uposażenie w wysokości ustalonej według stawek obowiązujących przed tą datą. Wzrost uposażeń od 1 marca 2023 r. nie miał więc wpływu na wysokość odprawy należnej skarżącemu, gdyż w dniu zwolnienia ze służby nowe stawki uposażeń jeszcze nie obowiązywały. Brak zaś przepisu prawa, który nakazywałby waloryzację lub ponowne przeliczenie odprawy w związku z późniejszym wzrostem uposażeń. Organ I instancji wskazał również na brak podstaw do wyrównania nagrody jubileuszowej (art. 111 ust. 1 ustawy o Policji), gdyż skarżący nie nabył do niej prawa, oraz wyrównania nagrody rocznej (art. 110 ustawy o Policji), wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (art. 115a ustawy o Policji) i świadczenia z tytułu zwolnienia z służby, gdyż art. 114 ust. 1 ustawy o Policji nie przewiduje więcej świadczeń, których wysokość jest uzależniona od wysokości uposażenia niż powyżej wskazane. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie tej decyzji oraz przyznanie za styczeń i luty 2023 r. uposażenia oraz pozostałych świadczeń, tj. odprawy w związku ze zwolnieniem z służby, nagrody rocznej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w wysokości wynikającej z przeliczenia według kwoty bazowej z roku 2023 zgodnie z ustawą budżetową na 2023 r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w zapłacie. Jako wniosek ewentualny skarżący domagał się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia 28 października 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie – utrzymał w całości mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że podstawę prawną odmowy przyznania i wypłaty wyrównania uposażenia skarżącemu za okres od stycznia do lutego 2023 r. stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256) oraz ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666 – dalej też jako "ustawa okołobudżetowa"). Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Organ odwoławczy zgodził się w pełni ze stanowiskiem organu I instancji, że brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącemu podwyżki uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r., w sytuacji, gdy z dniem 27 stycznia 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy dopiero od dnia 1 marca 2023 r. Uposażenie za wskazane miesiące zostało zatem wnioskodawcy naliczone i wypłacone na podstawie właściwych przepisów obowiązujących w tych miesiącach. Podstawą naliczenia była zatem kwota bazowa wynikająca z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Zgodnie z zasadą lex retro non agit, prawo nie działa wstecz, chyba że przepis szczególny tak stanowi. W tym przypadku brak było takiej podstawy prawnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący Ł. M. zaskarżył decyzję organu z dnia 28 października 2025 r., zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 8 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, art. 9 ust. 1 pkt 2 lit d ustawy budżetowej na rok 2023, poprzez jego niezastosowanie, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw w związku z art. 41 ust. 4 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., poprzez jego niezastosowanie, a nadto przepisów art. 115 ust. 1, art. 110, art. 111 ust. 1, art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz jednoczesne zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., podczas gdy ww. przepisy ustawy okołobudżetowej są niezgodne z art. 32 Konstytucji RP z powodu dyskryminacji, a nadto z uwagi na niewłaściwy czas legislacji; 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 80, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, ze zm. – dalej jako "k.p.a."), poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego sprawy, polegającej na wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony dotyczącego niekonstytucyjności przepisu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., co skutkowało również naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady demokratycznego państwa prawa, zasady legalizmu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Z przepisu tego wynika, że to ustawa budżetowa jest źródłem do ustalenia wysokości kwoty bazowej, a nie przepisy okołobudżetowe. Ustawa budżetowa na dany rok kalendarzowy określa kwoty bazowe, od których zależne jest uposażenie funkcjonariusza na cały rok kalendarzowy. Niedopuszczalne jest korygowanie tej kardynalnej zasady przepisami okołobudżetowymi ograniczającymi regulację ustawy budżetowej w tym zakresie jedynie do części roku kalendarzowego. Powołując się na wskazane w skardze orzeczenia sądów skarżący zaznaczył, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów powszechnych, celem ustaw okołobudżetowych nie jest wprowadzanie zmian w ustawach zwykłych, lecz wyłącznie zapewnienie realizacji ustawy budżetowej. Z tego też powodu wprowadzenie zmian do innych ustaw powinno odbywać się poprzez nowelizację danej ustawy. Zmiany zasad wynagradzania nie stanowią materii, jaką powinna regulować ustawa okołobudżetowa. Tożsame zaś stanowisko było wyrażane przez inne sądy w sprawach sędziów i prokuratorów o zapłatę uposażeń. Zdaniem skarżącego na mocy niekonstytucyjnego art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. zastosowana kwota bazowa dla funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych za okres styczeń-luty 2023 r. była na poziomie kwoty bazowej wskazanej w ustawie budżetowej na rok 2022 i wynosiła 1 614,69 zł. Natomiast od marca do grudnia 2023 r. obowiązywać miała nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej przewidziany został mechanizm rekompensaty za zaniżoną kwotę bazową (a tym samym zaniżone uposażenie) dla funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem uposażenie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy wypłacane od dnia 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlegało każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem w dotychczasowej oraz w nowej wysokości. Ze wskazanego mechanizmu z art. 41 ust. 3 nie mogli skorzystać funkcjonariusze odchodzący ze służby w miesiącach styczniu i lutym 2023, nawet jeżeli przepracowali je w pełni. Nie przeliczono im także innych świadczeń za te miesiące według stawki bazowej za rok 2023. Nie zostało więc dokonane w tym przypadku przeliczenie uposażenia w/g kwoty bazowej za rok 2023, w przeciwieństwie do funkcjonariuszy pełniących służbę w tym samym okresie, a odchodzących na emeryturę po dniu 1 marca 2023 r., co jest sytuacją prawnie niedopuszczalną, a przepisy, w oparciu o które w ten sposób postąpiono, są niezgodne z Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Kontroli sądu pod względem legalności podlegała decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty skarżącemu wyrównania i wypłaty uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że roszczenia majątkowe funkcjonariusza Policji zwolnionego za służby (byłego funkcjonariusza lub emeryta policyjnego) obejmujące żądanie wypłaty wyrównania uposażenia oraz świadczeń wypłaconych w przypadku zwolnienia ze służby (art. 114 ust. 1 ustawy o Policji) – podlegają kognicji sądów administracyjnych, a nie sądów powszechnych. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podziela takie stanowisko prezentowane przez część sądów administracyjnych jak i sądów powszechnych. Należy zwrócić uwagę, że po pierwsze, nie są to świadczenia przysługujące na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2026 r. poz. 505). Powołana ustawa w art. 32 ust. 4 wyraźnie przewiduje rozstrzyganie sporów wynikłych na tle jej stosowania przez sąd właściwy, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, czyli przez sąd powszechny. Po drugie zaś, okoliczność, że niniejsza sprawa dotyczy nie funkcjonariusza Policji, ale byłego funkcjonariusza Policji, który został zwolniony ze służby w związku z przejściem na emeryturę, a w konsekwencji osoby, która nie jest już związana stosunkiem służbowym z organem, wbrew stanowisku wyrażonemu w części judykatury sądów (np. w postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt XXI Pz 99/25, czy z dnia 9 grudnia 2025 r., sygn. akt XIII Pz 68/25 lub z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt XXI Pz 103/25 – System Informacji Prawnej LEX), nie zmienia faktu, że pierwotnym źródłem roszczenia byłego funkcjonariusza jest stosunek służbowy powstający w drodze mianowania. Zatem żądanie wypłaty wyrównania uposażenia oraz świadczeń wypłacanych w przypadku zwolnienia ze służby nie wynika ze stosunku z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne), ale właśnie ze stosunku administracyjnoprawnego. Analogicznie "byłego pracownika" również nie wiąże już stosunek pracy, a jednak źródłem dochodzonych roszczeń jest właśnie ten stosunek. Dlatego skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w tym przedmiocie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w sprawie sygn. akt III SA/Kr 1422/25 (CBOSA). Wreszcie po trzecie, w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1991 r., sygn. akt I PZP 60/91 (OSNC 1992/7-8/123), wyrażono stanowisko, że sprawy o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji nie są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 k.p.c., gdyż nie dotyczą stosunków z zakresu prawa pracy. Do ich rozpoznawania nie są więc powołane sądy powszechne (art. 2 k.p.c.). Sprawy te rozpatrywane są w postępowaniu administracyjnym przez organy określone ustawą o Policji. W konsekwencji, [cywilnoprawna] droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna. Aktualności argumentacji zawartej w powołanej uchwale nie zmienia późniejsze orzecznictwo sądów i Trybunału Konstytucyjnego dotyczące cywilnoprawnego charakteru roszczeń odsetkowych, których źródłem jest stosunek o charakterze administracyjno-prawnym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt III PZP 1/05 – OSNP 2006/15-16/227). Zatem organy obu instancji prawidłowo i zasadnie zakwalifikowały wniosek skarżącego oraz rozstrzygnęły sprawę decyzją administracyjną. Przechodząc do analizy zarzutów skargi należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Stosownie natomiast do treści art. 99 ust. 3 powołanej ustawy, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Natomiast wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Według zaś art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 740,64 zł. Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). W ustawie tej ustalono natomiast kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika więc, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń miała zastosowanie kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Skarżący podnosił, że rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w ramach art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. narusza standardy konstytucyjne, takie jak zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady demokratycznego państwa prawa, zasady legalizmu. W jego ocenie powołany przepis jest zatem niezgodny z art. 32 Konstytucji RP z powodu dyskryminacji, a nadto z uwagi na niewłaściwy czas legislacji. Odnosząc się do skargi, ocenę jej zarzutów należy poprzedzić wyjaśnieniem charakteru prawnego i funkcji ustaw powszechnie określanych jako ustawy okołobudżetowe. Pojawienie się w polskim systemie prawnym ustaw towarzyszących ustawie budżetowej – a zarazem wspomagających jej realizację – było nieodzownym następstwem zanegowania przez Trybunał Konstytucyjny utrwalonej praktyki legislacyjnej polegającej na zamieszczaniu w ustawach budżetowych przepisów, które nie wiązały się bezpośrednio z treścią budżetu państwa lub miały ponadroczny okres obowiązywania (tzw. obładowywanie ustawy budżetowej). Skoro bowiem budżet jest powszechnie uznawany za niezbędną i najważniejszą część ustawy budżetowej, to nie powinna ona obejmować materii z tego punktu widzenia zbędnej, powodującej zmiany w ustawodawstwie lub kreującej prawa podmiotowe. Dlatego ustawy okołobudżetowe jako ustawy zwykłe mogą być uchwalane w ramach swobody ustawodawcy. Ich stanowienie nie jest obligatoryjne, ale skoro były uchwalane w dotychczasowej praktyce ustrojowej, to znaczy, że stanowią instrument prowadzenia gospodarki finansowej państwa, tworzący podstawę prawną do dysponowania częścią środków budżetowych. Proces ustawodawczy zmierzający do ich uchwalenia jest z reguły inicjowany równolegle z pracami nad budżetem, wobec którego zachowują pomocniczy (subsydiarny) charakter. Sens normatywny tych ustaw polega na tym, że służą realizacji postanowień ustawy budżetowej, a często są ekonomicznym warunkiem jej praktycznego stosowania. W hierarchii źródeł prawa ustawa okołobudżetowa – mimo swojej specyfiki – posiada moc obowiązującą ustawy zwykłej. Ustawa okołobudżetowa – podobnie jak każda inna ustawa nowelizująca – ma co do zasady nieograniczoną możliwość ingerowania w treść ustaw wcześniejszych i modyfikowania, uchylania czy zawieszania zawartych w nich postanowień (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1995 r., K 12/94, cz. IV, pkt 2). Normy zawarte w ustawie okołobudżetowej stanowią typowe leges speciales, a ich stosowanie podlega normalnym regułom kolizyjnym wypracowanym w teorii prawa. Fakt, że stanowi ona z reguły w sensie ekonomicznym korelatu samej ustawy budżetowej, nie może stanowić argumentu przesądzającego o wymogu odnoszenia do niej tych samych rygorów, które obowiązują w stosunku do ustawy budżetowej – z założenia traktowanej przez Konstytucję jako wyjątek. Nie oznacza to, że prace legislacyjne nad projektami obu tych ustaw nie mogą toczyć się równolegle. Przeciwnie, jest to wręcz pożądane ze względu na ścisłe funkcjonalne powiązanie materią obu tych ustaw (zob. D. Łukowiak, Ustawa okołobudżetowa w systemie gospodarki finansowej państwa. Charakter prawny i funkcje instytucji, PiP 2021, nr 7, s. 88-104). Mając powyższe na względzie, odnosząc się do zarzutów skargi oraz podzielając obszerną argumentację zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 560/25, (CBOSA), trzeba zwrócić uwagę, że uwzględnienie w postępowaniu sądowo-administracyjnym argumentacji prawnej kwestionującej zgodność zastosowanych przez organ przepisów z Konstytucją nastąpić może jedynie w wyjątkowych przypadkach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie bez powodu akcentuje się, że z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, gdzie przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 174/24). Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe, odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją, a sprzeczność ma charakter oczywisty. Sytuacja taka może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2659/24). Ponadto, zastosowanie instytucji rozproszonej kontroli konstytucyjności ustawy można dopuścić wówczas, gdy chodzi o przepis Konstytucji RP, którego wykładnia i zastosowanie nie są związane z daleko idącymi luzami decyzyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24). Nie jest przy tym możliwe odmówienie zastosowania przepisu ustawy w danej sprawie, bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny z Konstytucją RP. W okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły wyżej opisane szczególne okoliczności, dające podstawę do stwierdzenia oczywistej niekonstytucyjności regulacji z art. 41 ust. 1-2 ustawy okołobudżetowej na 2023 rok (por. także wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1422/25 – CBOSA). Według uzasadnienia do projektu tej ustawy, powołana regulacja przewiduje mechanizm zachęcający do pozostawania w służbie czynnej żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Zaproponowano, aby w roku 2023 wzrost uposażeń obejmował wyłącznie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy pozostających w służbie na dzień 1 marca 2023 r. (druk sejmowy IX.2654). W ocenie Sądu, opisana wyżej regulacja nie daje podstaw do uznania, że nastąpiło w tym przypadku oczywiste naruszenie powołanych w skardze standardów konstytucyjnych. Prawodawca nie ma bowiem ustawowego ani tym bardziej konstytucyjnego obowiązku, by stale corocznie podwyższać kwotę bazową stanowiącą podstawę ustalenia wysokości uposażenia żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. W szczególności ustawa z 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1356) nie gwarantuje w sposób bezwarunkowy pracownikom sfery budżetowej stałego corocznego wzrostu ich wynagrodzeń w określonej wysokości. Przewiduje jedynie waloryzację wynagrodzeń średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalanych corocznie, tj. okresowo, na podstawie prognoz budżetowych i corocznie ustalonego wskaźnika. To zaś oznacza duży zakres swobody regulacyjnej w tej materii, co zresztą jest zrozumiałe biorąc pod uwagę jej budżetowy charakter. W tych uwarunkowaniach nie można mówić o pracowniczym prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i co za tym idzie o nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej. Nie istnieje tu nawet prawna ekspektatywa, a tym bardziej ekspektatywa maksymalnie ukształtowana. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są – przede wszystkim – dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej (zob. motywy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 października 2003 r., K 32/02, OTK-A 2003/9/93). Skoro zatem prawodawca nie ma normatywnego obowiązku zwiększania kwoty bazowej na kolejny rok budżetowy (tzw. zamrożenie płac), to tym bardziej może ją zwiększyć z zastrzeżeniem, że podwyższona kwota bazowa nie będzie obowiązywać od początku roku budżetowego tylko od późniejszego miesiąca (np. od marca, jak ma to miejsce w okolicznościach sprawy). Jak wskazał WSA w Krakowie w powołanym już wyroku w sprawie sygn. akt III SA/Kr 1422/25, żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od dnia 1 stycznia danego roku, a jednocześnie zakaz ich waloryzowania od innej daty w tym samym roku. Od 1 marca każdego roku waloryzowane są choćby świadczenia emerytalno-rentowe zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1749, ze zm.) obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. Dlatego – w ocenie sądu – art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wymogi konstytucyjne. Wbrew zarzutom skargi nie można przyjętego w art. 41 ust. 1-2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. rozwiązania traktować jako naruszenie zasady równości wobec prawa (naruszenia zakazu dyskryminacji) określonej w art. 32 Konstytucji RP. Istotą zasady równości wobec prawa jest bowiem stosowanie przez prawodawcę jednakowej miary w tożsamych (analogicznych) okolicznościach przedmiotowych i podmiotowych. Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, aby nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii, muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt P 45/06, opubl. w OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt K 5/10, opubl. w OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy, wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonujących argumentach. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi. Istotą zasady równości wobec prawa jest bowiem stosowanie przez prawodawcę jednakowej miary w tożsamych (analogicznych) okolicznościach przedmiotowych i podmiotowych (por. wyroki WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1422/25 i WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 560/25 oraz powołane tam orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2792/17 – CBOSA). Mając powyższe okoliczności na względzie podkreślić należy, że sytuacja skarżącego od 1 marca 2023 r., a więc od dnia przewidzianego w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej podwyższenia kwoty bazowej, nie była porównywalna (analogiczna) z sytuacją osób, które z tego instrumentu skorzystały. We wskazanym okresie osoby te były bowiem funkcjonariuszami Policji (pozostawały w służbie), zaś skarżący już nie. Brak tu zatem analogicznych okoliczności, które stanowią zasadniczą przesłankę naruszenia zasady równości wobec prawa. W okresie zaś od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r. do uposażenia skarżącego jako funkcjonariusza Policji, miały zastosowanie regulacje z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, tak samo jak w przypadku wszystkich innych funkcjonariuszy Policji. Z woli ustawodawcy wynagrodzenie za ten okres wypłacano przyjmując kwotę bazową obowiązującą w 2022 r. Na mocy art. 41 ust. 1 zwiększenie kwoty bazowej nastąpiło dopiero od dnia 1 marca 2023 r., co siłą rzeczy oznaczało, że objęci nią mogą być funkcjonariusze pozostający w służbie po tej dacie. Skarżący jednak po tej dacie nie pełnił już służby, a tym samym nie mógł zostać objęty przedmiotową zmianą. Jak już wskazano ustawodawca ma pełne prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie – nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od dnia 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana. Organy nie mogły więc pominąć przepisów ustawy okołobudżetowej na 2023 r., a tym samym nie mogły przyznać podwyżki uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci. Dlatego, w ocenie sądu, organ zasadnie odmówił wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji, gdy nie uległo ono ani waloryzacji, ani wyrównaniu. W takich okolicznościach, nie było zatem żadnych podstaw do kwestionowania, aby doszło do nieprawidłowego wyliczenia uposażenia skarżącego. W omawianym przypadku ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty "wyrównania" dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby w Policji przed dniem 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwiał natomiast organowi dokonywanie naliczeń, a następnie "wyrównanie" uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych niż zostały przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. W tych okolicznościach, skoro art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. expressis verbis wyłączył możliwość stosowania podwyższonej kwoty bazowej w stosunku do uposażeń należnych w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r., to tym samym świadczenie przewidziane w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowe na 2023 r. polegające na odpowiednim "zwiększaniu" uposażenia w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2023 r., nie może być traktowane jako "rekompensata" uposażenia za dwa pierwsze miesiące 2023 r., właśnie z tego powodu, że pozostawałoby to w wyraźnej kolizji z normą z art. 41 ust. 2, nakazującą obliczanie uposażeń za styczeń i luty 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2022 r. Jest to świadczenie innego rodzaju, którego nie można utożsamiać z waloryzacją wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. Jest to świadczenie rodzajowo odmienne, przewidziane dla funkcjonariuszy kontynuujących służbę po dniu 1 marca 2023 r. jako zamierzony przez ustawodawcę dodatek za kontynuowanie służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie zwrócono już uwagę, że zmiana przepisów płacowych została uregulowana wielotorowo i wynikała nie tylko z podwyższenia kwoty bazowej od marca 2023 r., ale także z wprowadzenia od tej daty nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. (wejście w życie od 1 marca 2023 r.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z załącznikiem do wskazanego rozporządzenia, w tabeli przedstawiono grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Mnożnik kwoty bazowej wzrósł we wszystkich grupach zaszeregowania. Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2023 r. służył także mechanizm określony w powołanym art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Mechanizm ten nie stanowił prostego wyrównania uposażeń za styczeń i luty 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać w kategorii waloryzacji, tak jak przepisu art. 41 ust. 2 nie należy traktować jako przepisu zamrażającego waloryzację płac dla funkcjonariuszy pełniących służbę w styczniu i lutym 2023 r. (zob. motywy wyroków, m.in.: WSA w Gdańsku z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 364/25; WSA w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Rz 1023/25, czy WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1422/25). Sąd nie dopatrzył się w sprawie również naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa (wyprowadzanej z zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa, określana także jako zasada lojalności państwa wobec obywatela, wyraża się w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, iż jego działania podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem będą także w przyszłości uznawane przez porządek prawny. Przyjmowane przez ustawodawcę nowe unormowania nie mogą zaskakiwać ich adresatów, którzy powinni mieć czas na dostosowanie się do zmienionych regulacji i spokojne podjęcie decyzji co do dalszego postępowania (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00, OTK 2001/2/29). W przypadku skarżącego brak było podstaw do uznania, że regulacja z art. 41 ust. 1-3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. stanowiła jakąkolwiek "pułapkę". Ustawa ta uchwalona została w dniu 1 grudnia 2022 r., opublikowana w dniu 19 grudnia 2022 r. i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. Skarżący miał więc czas i możliwość rozeznania sytuacji prawnej podejmując decyzję o rezygnacji ze służby przed dniem 1 marca 2023 r. Sąd zwraca nadto uwagę, że wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem w 2022 r. ustawy okołobudżetowej na kolejny rok oraz rozmowami przedstawicieli MSWiA ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych. Już w projekcie ustawy okołobudżetowej na 2023 rok, który trafił do Sejmu RP jesienią 2022 r., zawarte były zapisy ujęte następnie w art. 41 ust. 1 i ust. 3. Z powszechnie dostępnych źródeł zamieszczonych na internetowej stronie rządowej https://www.gov.pl/ wynika, że bezpośrednio po uchwaleniu w dniu 1 grudnia 2022 r. ustawy okołobudżetowej na 2023 r., w dniu 5 grudnia 2022 r. wydano "Wspólny komunikat kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz związków zawodowych służb podległych resortowi", w którym ministerstwo oraz strona związkowa wspólnie zaapelowały do funkcjonariuszy, który złożyli raporty o odejściu na emeryturę, o ponowną analizę tych decyzji, pod kątem tego, czy są dla nich korzystne. Powyższe przepisy były zatem projektowane z wyprzedzeniem, w związku z czym skarżący – wobec powszechnej dyskusji toczącej się też z udziałem związków zawodowych służb mundurowych w zakresie planowanych od marca 2023 r. kompleksowych podwyżek – miał odpowiedni czas na zrewidowanie swojego wniosku o zwolnienie ze służby, jeżeli uznałby, że byłoby to dla niego szczególnie korzystne finansowo. W związku zaś ze skorzystaniem z prawa do zakończenia służby w Policji skarżący nie został potraktowany inaczej niż inni funkcjonariusze, którzy zdecydowali się zakończyć służbę w analogicznym okresie, tj. pomiędzy 1 stycznia a 28 lutego 2023 r. Z tych wszystkich względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja odmawiająca przyznania i wypłaty skarżącemu wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń w związku ze zwolnieniem ze służby, nie narusza przepisów prawa materialnego. Nie było także podstaw do stwierdzenia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. Organ w oparciu o pełny materiał dowodowy w prawidłowy sposób ustalił wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia. Stan faktyczny sprawy nie został też przez stronę skutecznie zakwestionowany. Wbrew zaś sformułowanemu w skardze zarzutowi naruszenia przepisów postępowania, organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w pełni odniósł się do argumentów skarżącego dotyczących niekonstytucyjności przepisów art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, nie podzielając jego stanowiska w tej kwestii. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez organ, a skarżący nie żądał przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).