III SA/Lu 152/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt1 kpa w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania R. D. z dnia 26 stycznia 2009 r. od decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. z dnia [...] stycznia 2009 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych do orzekania w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych uwzględni się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Organ podniósł również, że właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzeczenia w zakresie chorób zawodowych zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w art. 2 i 3 cytowanego wyżej rozporządzenia. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym z karty narażenia wynika, że R. D. w czasie pracy na stanowisku nauczyciela od 1 września 1979 r. do 31 sierpnia 1999 r. narażony był na nadmierny wysiłek głosowy. Od 1999 r. do 31 sierpnia 2007 r. w czasie pracy na stanowisku dyrektora Gimnazjum w H. narażenie na wysiłek głosowy było znacznie mniejsze. W jednostce orzeczniczej I stopnia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. – choroby zawodowej narządu głosu nie rozpoznano. Rozpoznanie dotyczyło "przewlekłego prostego nieżytu gardła i krtani" tj. schorzenie, które nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych i nie jest spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym. Choroby zawodowej narządu głosu nie rozpoznano również w jednostce orzeczniczej II stopnia tj. Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nie wykryto "zmian organicznych w zakresie krtani" uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które to dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej. Skargę na powyższą decyzję złożył R. D. wnosząc o jej uchylenie jako krzywdzącej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt administracyjny wyłącznie w aspekcie jego zgodności z prawem i może go wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.). Oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne sąd uznał, że narusza ono przepisy prawa zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tym sprawach. Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie 2 przesłanki. Po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie winno być spowodowane czynnikiem szkodliwym dla zdrowia występującym na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Sporządzone przez jednostki orzecznicze I stopnia (WOMP w L.) i II stopnia (Instytut Medycyny Pracy im. J. Noffera w Łodzi) stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. Podnieść jednakże należy, że skarżący w toku postępowania sądowo-administracyjnego wykazał, iż złożył w toku postępowania administracyjnego wyniki badań głosu przeprowadzone przez Specjalistyczny Gabinet Laryngologiczno-Foniatryczny prof. G. N. W orzeczeniach będących w swej istocie opiniami biegłych brak jest odniesienia do tychże badań stosownie do art. 80 kpa organ ma bowiem kontrolować czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające okoliczności specjalnych, ma również odnieść się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Podnieść należy również na marginesie, że organy nie wskazały, na jakiej podstawie prawnej, jako uczestnika postępowania administracyjnego wskazały organ gminy, zamiast pracodawcy – Gimnazjum w H. Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 ppsa należało orzec jak w sentencji.