III SA/Lu 1543/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.B. Spółki w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu - w zakresie wniosku T.B. Spółki w D. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 21 marca 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W skardze sądowej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 10 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego, T.B. spółka w D. wniosła o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłat sądowych o wniesionej skargi. W piśmie z dnia 22 stycznia 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 10 lutego 2016 r. Zarządzeniem z dnia 21 marca 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na niewykonanie wezwania i niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw "od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy". Jako strona skarżąca został wskazany P.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która zasadniczo zmieniła zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowień i zarządzeń referendarza. Ponieważ skarga w niniejszej sprawie wniesiona została po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, oznacza to, że zastosowanie w niej znajdzie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.); dalej: p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, bowiem postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Ustawa nowelizująca ten przepis weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że w skardze skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłat sądowych o wniesionej skargi. Referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącej do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 lutego 2016 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał z dniem 17 lutego 2016 r. (środa). Skarżąca w zakreślonym terminie nie wykonała zatem wezwania referendarza. Argumenty podniesione w sprzeciwie nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ nie odnoszą się do zaskarżonego zarządzenia referendarza z dnia 21 marca 2016 r. W sprzeciwie omyłkowo wskazano jako skarżącego P.P., tymczasem skarżącym w niniejszej sprawie jest T.B. Spółka w D. W tych okolicznościach sprawy, w świetle art. 257 p.p.s.a., rozstrzygniecie referendarza o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.