III SA/Lu 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Małysz,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego ze względu na jego bezprzedmiotowość oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 107 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 236 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania K. Z. z dnia 21 października 2009 r. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie dopłaty do wypoczynku za 2008 r. ze względu na jego bezprzedmiotowość - Komendant Wojewódzki Policji zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W przedmiotowej sprawie skarżący w dniu 11 czerwca 2008 r., a więc już po zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...]czerwca 2008 r., złożył wniosek o dopłatę do wypoczynku za 2008 r. Wniosek został załatwiony negatywnie przez Komendanta Miejskiego Policji decyzją z dnia [...]. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji decyzję tę utrzymał w mocy swoją decyzją z dnia [...]. Skarżący odwołał się od tego rozstrzygnięcia do sądu, ale Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 302/08 oddalił skargę. Skarżący w dniu 9 stycznia 2009 r. złożył do Komendanta Miejskiego Policji kolejny wniosek o przyznanie dopłaty do wypoczynku za 2008 r. wraz z pismem, w którym powołuje się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. z 16 grudnia 2008 r., Nr 221, poz. 447), obowiązujące od dnia 31 grudnia 2008 r. Po rozpatrzeniu wskazanego wniosku Komendant Miejski Policji pismem z dnia [...]lutego 2009 r., odmówił skarżącemu dopłaty do wypoczynku ze względu na brak podstaw prawnych do zmiany stanowiska zajętego w piśmie z dnia 13 czerwca 2008 r. o odmowie przyznania tego świadczenia, wskazując też, że cytowane wyżej rozporządzenie nie zawiera rozwiązań prawnych z mocą wsteczną, a wprowadzone zmiany przepisów obowiązują od dnia 31 grudnia 2008 r. i maja zastosowanie do uprawnień policjantów. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...], decyzję tę utrzymał w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że nowelizacja przepisów rozporządzenia, która weszła w życie w dniu 31 grudnia 2009 r., nie rozciąga się wstecz, a zatem nie można zawartych w niej zmian stosować do oceny wcześniejszego stanu faktycznego. Tym samym do oceny skutków zwolnienia ze służby policjanta z dniem [...]czerwca 2008 r. należało stosować przepisy prawne, które miały moc obowiązującą w tym czasie. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 121/09 stwierdził nieważności decyzji wydanych w obu instancjach i wyjaśnił, że wniosek skarżącego o dopłatę do wypoczynku za 2008 r. został już załatwiony negatywnie przez Komendanta Miejskiego Policji ostateczną decyzją z dnia [...]czerwca 2008 r. Przedmiotowe postępowanie dotyczy zaś kolejnego wniosku w tej samej sprawie, którego złożenie skarżący argumentuje zmianą stanu prawnego, mającego wpływ na ocenę jego uprawnień. Organ I instancji, uznając, że nie doszło do takiej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, który tworzy nową sprawę, nie mógł wydać żadnego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej sprawie. Po zbadaniu wniosku – skoro doszedł do wniosku, że ma do czynienia ze sprawą, która została już raz rozstrzygnięta - zobowiązany był do wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Tymczasem organ nie umorzył bezprzedmiotowego postępowania, lecz zakończył je wydaniem pisma, w którym – mimo, że deklaruje, iż nie jest to decyzja - kolejny raz odmawia wypłaty świadczenia. Należy zatem uznać, że wydał kolejny raz decyzję merytoryczną w sprawie już zakończonej prawomocną decyzją, a przez to nieważną, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Organ odwoławczy natomiast rażąco naruszył prawo, pozostawiając w obrocie prawnym decyzję organu I instancji, nieważną z przyczyn wyżej wyłożonych. Rażące naruszenie prawa pociągnęło za sobą nieważność decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia 9 stycznia 2009 r. o przyznanie dopłaty do wypoczynku za 2008 r. uzasadniony zmianą przepisów dotyczących świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin, organ I instancji umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, uznając, że nie doszło do takiej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, który tworzy nową sprawę, i kierując się wytycznymi sądu jak postąpić w takiej sytuacji procesowej. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Komendant Wojewódzki Policji zaskarżoną decyzją z dnia [...], decyzję tę utrzymał w mocy. Organ odwoławczy uznał argumentację organu I instancji za słuszną na tle niespornego stanu faktycznego. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do sądu. Skarżący podnosi, że zmiana § 3 rozporządzenia jeszcze w 2008 r., a więc w roku, którego dotyczył wniosek o dopłatę, jest na tyle istotna, że wymaga ponownego rozpoznania sprawy, nie zachodzi bowiem stan powagi rzeczy osądzonej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Bezsporne jest, że z dniem 31 grudnia 2008 r., uległo zmianie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin. Na mocy nowelizacji m. in. zmodyfikowano treść § 2 i skreślono § 3 tego rozporządzenia. Ten ostatni przepis wskazywał, że dopłata do wypoczynku nie przysługuje, jeżeli policjant pobrał ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przysługujący w roku kalendarzowym, w którym policjant został zwolniony ze służby. Przepis ten był więc istotny dla treści decyzji, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 302/08, bowiem skarżący pobrał ekwiwalent za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby. Nie można zgodzić się jednak ze skarżącym, że zmiana stanu prawnego w dniu 31 grudnia 2008 r., która nastąpiła już po zwolnieniu go z Policji (z dniem 9 czerwca 2008 r.), ma zastosowanie do niego i powinna wpłynąć na ponowne, merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie świadczenia. Zmiana cyt. rozporządzenia nastąpiła na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. nr 221 poz. 1447). W § 2 tegoż rozporządzenia wskazano jedynie, że rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i nie zawarto żadnych przepisów intertemporalnych pozwalających na stosowanie "nowych" przepisów do stanów faktycznych mających miejsce w przeszłości. Tym samym skoro w dacie nowelizacji przepisów skarżący już im nie podlegał, nie będąc policjantem, i skoro w obrocie znajduje się już prawomocna odmowna decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] wydana na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania, nie można uznać, ze organy powinny ponownie orzekać w sprawie. Sprawę rozliczenia świadczeń urlopowych byłego policjanta, rozstrzygniętych w kwestii wątpliwej prawomocną decyzją, należy uznać za zamkniętą w braku podstaw pozwalających na przyjęcie, że nowa regulacja sięga wstecz. W tej sytuacji organy zastosowały się do wytycznych udzielonych przez sąd i trafnie uznały, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Nie stwierdzając zatem uchybień postępowania mających wpływ na wynik postępowania, ani nieprawidłowej interpretacji norm prawa materialnego, na mocy art. 151 ppsa Sąd skargę oddalił