III SA/Lu 166/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie długu celnego postanawia: odrzucić skargę W dniu 18 lutego 2004r. J.K., reprezentujący D.G., złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2004r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2003r., Nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] kwietnia 2002r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 ( 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu. Pismem z dnia 30 marca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał J.K. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi tj. złożenia pełnomocnictwa uprawniającego do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, podpisania skargi bądź nadesłania podpisanego odpisu skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia powyższych braków skargi zostało doręczone J.K. w dniu 5 kwietnia 2004r. J.K. reprezentujący D.G., mimo wezwania i stosownego pouczenia nie uzupełnił wskazanych w w/w piśmie braków skargi, jak również nie uiścił wpisu od skargi. Z powyższych względów, wobec bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, oraz wobec nieuiszczenia wpisu od skargi, sąd na podstawie art. 58 ( 1 pkt. 3 i ( 3 oraz 220 § 3 wymienionej ustawy, sąd orzekł jak w postanowieniu.