III SA/Lu 168/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi P. B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej P. B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę [...]([...] złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt III SA/Lu [...] UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania P. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (dalej jako: "przewoźnik" "skarżąca Spółka"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. (dalej jako: "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] grudnia 2016 r. na drogowym przejściu granicznym w [...] w kierunku wjazdowym do Polski do odprawy granicznej stawił się S. N., kierujący autobusem marki [...]-[...] dzierżawionym przez przewoźnika P. [...] Spółka z o.o. Okoliczność przeprowadzonej kontroli została stwierdzona protokołem kontroli drogowej z dnia [...] grudnia 2016 r., który został podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez zastrzeżeń. Podczas kontroli przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym organ I instancji ustalił, że kierowca nie okazał funkcjonariuszowi urzędu celno-skarbowego ważnego zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, wymaganego zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 220 ze zm., ob. Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) – dalej: "u.t.d." . Do kontroli przedłożono m.in. książeczkę formularzy jazdy [...] nr [...] wraz z formularzem jazdy nr [...], gdzie zaznaczono opcję 4C "Przewozy bez pasażerów "tam" i wszyscy pasażerowie są zabierani w tym samym miejscu i przewożeni do państwa, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę". Jako miejscowość z której pasażerowie są zabierani wpisano Kijów na [...], ze wskazaną trasą przejazdu z miejscowości K. (Ukraina) do miejscowości W. (Polska). W kontekście poczynionych ustaleń, organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nałożył na skarżącą Spółkę, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego ważnego zezwolenia. Decyzja ta został uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia analizy w zakresie wypełnienia przez skarżącą Spółkę dyspozycji zawartej w przepisach zwalniających z obowiązku posiadania zezwolenia na przedmiotowy przejazd tj. art. 6 umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Umowa [...]), sporządzonej w Brukseli dnia [...] grudnia 2000 r. (Dz.U.UE.L.2002.321.13 ze zm., zm. [...]) dalej jako: "Umowa [...]" oraz art. 18 ust. 3 u.t.d. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2018 r. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji argumentował, że skarżąca Spółka wezwana do dostarczenia w wyznaczonym terminie dodatkowych dokumentów dotyczących przedmiotowego transportu drogowego tj. umowy przewozu z dnia [...] grudnia 2016 r. wskazanej w polu C1 formularza jazdy; listu zapraszającego wskazanego w polu C3 Formularza jazdy; informacji i dokumentów ze wskazaniem osób ponoszących koszty za dokonanie przedmiotowego przewozu - na powyższe wezwanie nie odpowiedziała. W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził wykonywanie przewozu w przedmiotowej sprawie z naruszeniem art. 18 ust. 2 u.t.d., przy braku wystąpienia okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 6 Umowy [...] oraz art. 18 ust. 3 u.t.d. oraz brak przesłanek z art. 92c tej ustawy. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z odwołaniem do unormowań Umowy [...], w tym jej art. 6, art. 10, art. 11 i art. 12 organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż formularz jazdy nr [...] zawierał informacje wpisane przez przewoźnika w polu 4C1 i 4C3. Zapisy zawarte w polu 4C1 wskazują na przewóz grupy pasażerów, która utworzona została z mocy Umowy przewozu zawartej w dniu [...] grudnia 2016 r. z [...] - W. (Polska). Pasażerowie są zabierani z miejscowości K. na [...] i przewożeni do Polski, czyli Umawiającej się strony, na której przewoźnik ma swoją siedzibę. Z treści zapisów pola 4C3 wynikało natomiast, że pasażerowie zostali zaproszeni do podróży do [...] W. (Polska). Koszt transportu ponosi osoba wystawiająca zaproszenie, a pasażerowie stanowią jednolitą grupę, która nie została utworzona wyłącznie w celu podjęcia tej właśnie podróży. Grupa była wwożona na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę. Zgodnie z informacjami zawartymi w ww. formularzu jazdy, w dniu [...] grudnia 2016 r. ww. autobusem realizowany był na rzecz przewoźnika przewóz pasażerów z [...] (z miejscowości K.) do Polski przez przejście graniczne w [...]. Z analizy danych zawartych w Systemie Odpraw Celnych SOC-O i Systemie Kontroli Ruchu SKR wynika zaś, że w okresie od dnia [...] grudnia 2016 r. (tj. od wskazanej w formularzu jazdy nr [...] daty zawarcia umowy przewozu) do dnia [...] grudnia 2016 r. pojazd objęty kontrolą przekraczał dwukrotnie przejście graniczne wyjeżdżając na [...] jeden raz w dniu [...] grudnia 2016 r. (godz. 21:03) w OC w [...], oraz wjeżdżając przez to samo przejście do Polski dnia [...] grudnia 2016 r. (godz. 01:04). Z tego wynika, że kontrolowany w dniu [...] grudnia 2016 r. pojazd wyjechał w dniu [...] grudnia 2016 r. z terytorium Polski bez pasażerów, po znajdującą się na terytorium [...] grupę pasażerów, których przewoźnik wcześniej nie zawoził, nie zawierał z nimi umów przewozu, ani nie wystawiał listu zapraszającego do podróży. Organ odwoławczy argumentował również, że z informacji dotyczących wypełniania formularza jazdy zawartych w załączniku nr [...] do Umowy [...] wynika m.in., że w przypadku przewozów, gdzie przejazd "tam" wykonywany jest bez pasażerów, o czym jest mowa w punkcie 4C formularza jazdy, przewoźnik musi załączyć do dokumentu kontrolnego dokumentację towarzyszącą (ust. 4 pkt 2): - w przypadkach wspomnianych w 4C1: kopię umowy przewozu , w przypadkach, gdy niektóre państwa go wymagają lub jakikolwiek inny równoważny dokument określający podstawowe dane umowne (zwłaszcza miejsce, państwo i datę zawarcia, miejsce, państwo i datę zabrania pasażerów; miejsce i państwo docelowe); - w przypadku przewozów mieszczących się w kategorii 4C2: formularz jazdy towarzyszący autobusowi lub autokarowi podczas danej podróży wykonywanej przez przewoźnika - "tam" z pasażerami/bez pasażerów z powrotem, w celu wwiezienia pasażerów na terytorium Umawiającej się Strony, skąd będą oni ponownie zabrani, - w przypadku przewozów mieszczących się w kategorii 4C3: zaproszenie od osoby wystawiającej zaproszenie lub jego fotokopię. Żadnego z tych dokumentów skarżąca Spółka, pomimo stosownego wezwania nie przedstawiła. Organ podkreślił, że za dopilnowanie dokładnego i poprawnego wypełnienia formularzy jazdy odpowiedzialny jest przewoźnik (art. 12 Umowy [...]. W tych okolicznościach organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, iż brak podstaw na zaklasyfikowanie tego przewozu jako spełniającego warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia określone w art. 6 pkt 3 lit. a-c Umowy [...], a także w art. 18 ust. 3 u.t.d., Organ dodał, że przewoźnik nie załączył formularza jazdy dla wcześniejszego przejazdu "tam" z pasażerami oraz powrotnego przejazdu bez pasażerów (opisanego w polu 4C2), wymaganego do zaklasyfikowania przewozu jako zwolnionego z obowiązku zezwolenia. Ponadto dokument kontrolny ma formę książki zawierającej 25 formularzy jazdy ponumerowanych kolejnymi numerami od 1 do 25, zatem numer formularza jazdy okazanego w do kontroli tj. 01 wskazuje, iż przewóz wykonywany w niniejszej sprawie był pierwszym przewozem realizowanym przez ww. przewoźnika. Dalej organ odwoławczy, w kontekście brzmienia art. 25 Umowy [...] odwołał się do regulacji umowy zawartej między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6, poz. 125). W kontekście brzmienia art. 4 ust. 1 lit. a) i b) tej umowy organ odwoławczy uznał, nie zostały również spełnione przesłanki w tym przepisie zawarte umożliwiające wykonanie okazjonalnego przewozu podróżnych bez zezwolenia. Jak ocenił organ odwoławczy aby przewóz okazjonalny odpowiadał warunkom określonym art. 4 ust. 1 lit. a ww. umowy, pojazd powinien przewozić tę samą grupę podróżnych na całej trasie (kraj rejestracji pojazdu- terytorium drugiej Umawiającej się Strony - kraj rejestracji pojazdu) bez wymiany lub pozostawienia podróżnych w trakcie podróży. W przypadku przewoźnika z Polski przewóz podróżnych winien więc rozpoczynać się i kończyć na terytorium Polski (tzw. przewóz przy drzwiach zamkniętych). Natomiast zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd okazjonalny na warunkach określonych w art. 4 ust. 1 lit. b umowy ma miejsce wtedy, gdy rozpoczęcie przejazdu nastąpi z podróżnymi w kraju zarejestrowania pojazdu, a po ich zawiezieniu do miejsca docelowego - powrotny przejazd pojazdu do kraju jego zarejestrowania odbędzie się bez podróżnych - i na odwrót czyli rozpoczęcie przejazdu pojazdu nastąpi z kraju rejestracji bez podróżnych w celu odebrania ich z terytorium drugiej Umawiającej się Strony, na które przewoźnik uprzednio zawiózł tę grupę podróżnych, a przejazd pojazdu do kraju jego rejestracji odbędzie się z tą grupą podróżnych. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna została nałożona w prawidłowej wysokości zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. i załącznikiem nr 3 l.p. 3.3.1. oraz, że nie zaistniały również przesłanki zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za powstałe naruszenia stosownie do art. 92c u.t.d. W skardze do Sądu, skarżąca Spółka reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wcześniej wydanych decyzji oraz o umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: art. 92c ust. 1 pkt 3. u.t.d., poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy pomimo, że roszczenie uległo przedawnieniu. Z ostrożności procesowej pełnomocnik postawił zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 lit. c Umowy [...], art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 92a ust. 1 u.t.d. w stopniu rażącym - poprzez jego zastosowanie i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, w sytuacji gdy brak podstaw do jej nałożenia oraz naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2960 z e zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 92c u.t.d. w niniejszej sprawie roszczenie uległo przedawnieniu, ponieważ do naruszenia doszło w dniu [...] grudnia 2016 r., w związku z czym przedawnienie nastąpiło z dniem [...] grudnia 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W kwestii przedawnienia wyjaśnił, że ujawnienie naruszenia miało miejsce w dniu [...] grudnia 2016 r., natomiast postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej zakończyło się decyzją z [...] października 2018 r., a więc przed upływem okresu wskazanego w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z najdalej idącym zarzutem skargi, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji w sprawie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu na dzień stwierdzenia naruszenia) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6 art. 92a u.t.d.). Zgodnie z załącznikiem nr 3 l.p. 3.3.1. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia sankcjonowane jest karą w wysokości 10.000 zł. Stosownie natomiast do art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Należy zwrócić uwagę, że art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. wprowadza materialnoprawny termin przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary. Sytuacja o jakiej mowa w tym przepisie zaistniała w niniejszej sprawie. Nie jest bowiem sporne, że ujawnienie stwierdzonych w tej sprawie naruszeń miało miejsce w dniu [...] grudnia 2016 r, tj. w dniu sporządzenia protokołu kontroli. Zaskarżona decyzja została natomiast wydana w dniu [...] lutego 2019 r. i doręczoną w dniu [...] lutego 2019 r., a zatem, w ocenie Sądu, doszło do przekroczenia terminu 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia. To decyzja ostateczna kończy postępowanie administracyjne, a o wejściu decyzji do obrotu prawnego decyduje data jej doręczenia przez organ, stosownie do przepisu art. 110 k.p.a. W myśl tego ostatniego przepisu, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (por. też wyroki w sprawach sygn. akt. II GSK 3587/17, II GSK 2348/16 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Powołane powyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzają też tezę stawianą przez pełnomocnika skarżącej Spółki, że zarzut przedawnienia powinien być uwzględniony z urzędu przez organ, przed którym postępowanie się toczy, niezależnie od tego, czy dotyczy to postępowania przed organem I instancji, czy też postępowania odwoławczego. Takie stanowisko wynika również wprost z brzmienia art. 93 ust. 1 i 3 u.t.d., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, który stanowi, że po pierwsze karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w sprawie), a po drugie, że ten organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c. Jako datę początkową biegu dwuletniego okresu przedawnienia, o którym mowa w przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. należy liczyć datę sporządzenia protokołu kontroli i to stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie (por. orzeczenia w sprawach sygn. akt.: II GSK 1488/17, II GSK 651/16, II GSK 1646/17 – CBOSA). Dodać przy tym należy, że ustawa o transporcie drogowym nakłada na organ obowiązek sporządzania protokołów dla potrzeb dokumentowania okoliczności mających znaczenie prawne, a w szczególności w zakresie naruszenia przepisów prawa (por. art. 74 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 87 ust. 5 u.t.d.). Z uwagi na znaczenie dowodowe protokołu z kontroli dla potrzeb przyszłych postępowań administracyjnych data jego sporządzenia jest miarodajna dla powzięcia przez organ kontroli informacji o naruszeniu prawa przez kontrolowany podmiot, co powoduje następnie konsekwencję w postaci nałożenia na ten podmiot sankcji. Zasadniczo bowiem protokoły są sporządzane z udziałem kontrolowanego podmiotu, a do treści tego protokołu kontrolowany podmiot ma prawo wnieść zastrzeżenia (art. 74 u.t.d.). Protokół z kontroli ma walor dokumentu urzędowego. Tym samym przez ujawnienie naruszenia należy rozumieć przedstawienie kontrolowanemu przedsiębiorcy informacji o stwierdzonym naruszeniu, w odpowiedniej formie, za pomocą dokumentu, który określa wyniki kontroli i zarazem daje podstawę do wydania decyzji o nałożeniu kary za to naruszenie. Takim sposobem przewidzianym w procedurze w sprawach dotyczących przewozów drogowych jest protokół kontroli. W okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie ujawniono [...] grudnia 2016 r. (czego organ nie kwestionuje), natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2019 r., a zatem już po upływie dwuletniego terminu o jakim mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Nie ma znaczenia, wbrew przekonaniu organu odwoławczego dla biegu terminu przedawnienia data wydania decyzji przez organ I instancji, gdyż jak już wskazano postępowanie administracyjne kończy decyzja organu odwoławczego, jako decyzja ostateczna. Także przepisy o wykonalności decyzji dotyczą decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 93 ust. 2 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu ujawnienia naruszenia), który w myśl brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1481) ma zastosowanie do stanu sprawy niniejszej - decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi; cofnięcia skargi, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 1-3). Tym samym dopiero uzyskanie przymiotu wykonalności przez decyzję ostateczną, w myśl art. 94 ust. 2 u.t.d., konkretyzuje obowiązek strony do uiszczenia kary pieniężnej na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna. Wobec zatem wskazanego naruszenia prawa materialnego – art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym należało skargę w niniejszej sprawie uwzględnić i zastosować jednocześnie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1320 ze zm.) – dalej: " p.p.s.a.", zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Dwuletni termin przedawnienia upłynął z dniem [...] grudnia 2018 r., a zaskarżona decyzja została już wydana po upływie dwuletniego terminu od dnia ujawnienia naruszenia (w dniu [...] lutego 2019 r.). W takiej sytuacji powrót sprawy do rozpatrzenia przez organ na odpowiednim etapie postępowania jest bezcelowy i sprzeczny z ekonomiką procesową, bowiem organ mógłby jedynie umorzyć postępowanie na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 93 ust. 3 u.t.d. Z tych też przyczyn rozważania co do pozostałych zarzutów skargi należy uznać za bezprzedmiotowe, bowiem ich ocena nie może mieć wpływu na końcowy wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył jednocześnie postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na zasądzoną kwotę kosztów składają się wpis od skargi (400 zł), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (1800 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).