III SA/Lu 168/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 lutego 2022 r. (nr 9003-2020-000058) Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego W. G. – uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białej Podlaskiej z dnia 4 czerwca 2019 r. (nr 0046-2019-016685) oraz orzekając merytorycznie w sposób reformatoryjny przyznał skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Wskazane wyżej decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 11 maja 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej wpłynął za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus wniosek producenta rolnego W. G. o przyznanie płatności na rok 2017. Ubiegał się on o przyznanie: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej. Wniosek przeszedł kontrolę administracyjną w celu skutecznego zweryfikowania zgodności z warunkami na jakich przyznawana jest pomoc. W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia 23 maja 2018 r. (Nr [...]) przyznał skarżącemu płatności na rok 2017 z tytułu: . Jednolitej Płatności Obszarowej – [...] zł; . Płatności za zazielenienie – [...] zł; . Płatności redystrybucyjnej - [...] zł; . oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej – [...] zł. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, które Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ odwoławczy") uwzględnił, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Decyzją z dnia 4 czerwca 2019 r. (nr [...]) organ pierwszej instancji ponownie przyznał skarżącemu płatności na rok 2017 r., w tym: . Jednolitą Płatność Obszarową – [...] zł; . Płatność za zazielenienie – [...] zł; . Płatność redystrybucyjną [...] zł . kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej – [...] zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od powyższej decyzji, organ odwoławczy decyzją z dnia 30 września 2020 r. (nr [...]) uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 4 czerwca 2019 r. i przyznał skarżącemu płatności na rok 2017. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu [...] – uwzględnił skargę W. G. i uchylił decyzję z Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 30 września 2020 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia 19 maja 2021 r. (nr [...]) uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 4 czerwca 2019 r. i przyznał skarżącemu płatności na rok 2017 r. Od powyższej decyzji skarżący również wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt III SA/Lu [...] – uchylił decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 19 maja 2021 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia 16 lutego 2022 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekając reformatoryjnie przyznał skarżącemu płatności na rok 2017 z tytułu: . Jednolitej Płatności Obszarowej – [...] zł; . Płatności za zazielenienie – [...] zł; . Płatności redystrybucyjnej – [...] zł; . oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej – [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy na wstępie przedstawił stan prawny, przytaczając regulacje związane z warunkami przyznawania płatności do gruntów rolnych. Wyjaśnił, że ustalenie powierzchni uzasadniającej przyznanie wnioskowanych przez rolnika płatności, dokonane zostało poprzez kontrolę administracyjną wniosku, czyli przy wykorzystaniu bazy danych zgromadzonych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) zawierających materiały kartograficzne (mapy i ortofotomapy) oraz przy wykorzystaniu geograficznego systemu informacji (GIS) zawierającego bazy danych referencyjnych dla ocen kwalifikowalności wniosków. Podkreślił również, że dla ustalenia prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest określona uprawa. W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie PEG. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej, tzn. działki ewidencyjnej a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska, itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Tak określona powierzchnia PEG może ulec weryfikacji w wyniku przeprowadzonej kontroli, której celem jest stwierdzenie rzeczywistego obszaru kwalifikowalnego do płatności. Powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest ustalana corocznie na podstawie dostępnego materiału sprawy, a pojęcie działki rolnej nie musi być tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej. Ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych, a więc działek faktycznie użytkowanych rolniczo, może się zmieniać w czasie niezależnie od danych ewidencyjnych zawartych w rejestrze gruntów. Powierzchnia ewidencyjna działki to jej powierzchnia całkowita, natomiast powierzchnia działki rolnej obejmuje tylko obszar faktycznie użytkowany rolniczo (utrzymany w dobrej kulturze rolnej). Działka rolna i działka ewidencyjna to zupełnie odrębne pojęcia, służące innym celom. Działka rolna to zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. Działka ewidencyjna zaś to wyodrębniony geodezyjnie obszar ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy szczegółowo, w formie tabeli, przedstawił wyliczenia organu pierwszej instancji i nieco odmienne wyliczenia własne w zakresie powierzchni stwierdzonej na działkach deklarowanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. W przypadku jednolitej płatności powierzchnia działek rolnych zadeklarowana przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 wynosiła [...] ha. Organ odwoławczy ustalił, że łączna stwierdzona prze niego powierzchnia działek rolnych wynosiła [...] ha (powierzchnia stwierdzona przez organ pierwsze instancji wynosiła [...] ha). Różnica między powierzchnią deklarowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną wyniosła [...] ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postepowania wyniosła więc 3,47%. Organ zastosował reguły pomniejszeń płatności wynikające z treści art. 19a ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L dnia 20 czerwca 2014 r. Nr 181, str. 48, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie nr 640/2014"). Z uwagi na zawyżenie deklarowanej powierzchni, po raz pierwszy organ zmniejszył karę administracyjną o powierzchnię [...] ha. Po przeliczeniu przez stawkę płatności kwota kary wynosi [...] zł. W przypadku, gdy w następnym roku składania wniosków ponownie zostanie wyznaczona kara administracyjna do tego środka wsparcia, ta właśnie kwota podlegać będzie zwrotowi. Zdaniem organu powierzchnia po kontroli administracyjnej wniosku, zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wyniosła [...] ha. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1887) i wynosi [...] zł. Organ dokonał działania matematycznego ([...] ha x [...] zł = [...] zł) i określił początkową kwotę jednolitej płatności obszarowej na [...] zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, który po wyliczeniu przez organ wynosi [...] złotych i o tę kwotę została pomniejszona płatność z tytułu jednolitej płatności obszarowej. Kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła zatem [...] zł. W odniesieniu do płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie) organ wyjaśnił, że stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wyniosła [...] ha, a zatem zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 powierzchnia ta stanowiła podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1894) i wynosi [...] zł. Początkowa kwota płatności za zazielenienie wyniosła [...] zł, jednak została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego określonego w art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013. Płatność do przyznania wyniosła zatem [...] zł. W zakresie płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli obszar zgłoszony w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej przekracza limit wyznaczony przez państwo członkowskie, obszar zgłoszony do płatności dodatkowej zmniejsza się do tego limitu. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana do płatności dodatkowej wyniosła 30 ha. Ze względu na treść art. 14 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, powierzchnię tę pomniejszono o 3 ha i wyniosła ona 27 ha. Stawka płatności dodatkowej do 1 ha uprawy w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1895) i wynosi 177,02 zł. Początkowa kwota dla płatności dodatkowej wynosiła [...] zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, w związku z art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r. Nr 347, str. 608 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie nr 1307/2013). Płatność do przyznania wyniosła zatem [...] zł. W odniesieniu do zwrotu dyscypliny finansowej organ odwoławczy wyjaśnił, że kwoty przyznanych skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego objęte zostały zmniejszeniem z tytułu dyscypliny finansowej, w związku z czym skarżącemu przysługuje zwrotowi dyscypliny finansowej za rok 2017 na mocy art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013 w wysokości [...] zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzygnięcie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o system LPiS, która stwierdziła nieprawidłowości zawarte we wniosku. Przeprowadzając kontrolę administracyjną wniosku organ ocenił dostępne dane GIS tj.: poprawność wyznaczenia wektorowych granic odniesienia dla przedmiotowej działki ewidencyjnej w powiązaniu z obrazem ortofotomapy (mając na uwadze widoczne granice użytkowania, analizę powierzchni sąsiednich działek ewidencyjnych, a także poprawność wyznaczenia pól zagospodarowania na ortofotomapie. Pomiar wykonany przez organ odwoławczy został wykonany na podstawie ortofotomapy (będącej elementem systemu LPIS), która stanowi podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ona ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Agencja posiada w stosunku do każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni w tzw. rzucie ortogonalnym. Charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 m do 0,5 m, co zapewnia dokładność pomiaru nawet 2-krotnie wyższą niż pomiar wykonywany podczas kontroli na miejscu. Maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej nie obejmuje wszystkich gruntów położonych na danej działce, a jedynie stanowią go grunty rolne. Maksymalny kwalifikowalny obszar jest to maksymalny uzasadniający dokonanie płatności obszar wyznaczony dla danej działki referencyjnej. Powierzchnia ta jest różnicą powierzchni graficznej granicy odniesienia działki referencyjnej i powierzchni wektorowych obszarów nieuprawnionych do płatności (np. zajętych pod zabudowę, staw, zadrzewienia, zakrzewienia i inne). Wnioskujący o płatność jest zobowiązany do deklarowania w złożonym wniosku działek rolnych zgodnie ze stanem faktycznym. Deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw muszą odpowiadać stanowi faktycznemu w danym okresie. Podstawowym zadaniem kontroli administracyjnej wniosku jest więc weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawców w danym roku gospodarczym. Z tego względu przy ustalaniu powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności uwzględnia się wynik kontroli wniosku dotyczącej roku referencyjnego, którego dotyczy kontrolowany wniosek. Organ wyjaśnił również, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności, na podstawie której wyznaczana jest powierzchnia PEG, różni się zarówno od definicji użytków rolnych, na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w Ewidencji Gruntów i Budynków, jak i od powierzchni gruntów, na podstawie której wymierza się stawkę konserwacyjną (melioracja), w związku z czym powierzchnie użytków rolnych określone zarówno w systemie EGiB, jak i powierzchnie, za które opłacana jest melioracja – nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla przedmiotowych płatności. Podstawą dla ustalania obszaru uprawnionego do poszczególnych typów płatności jest faktyczna powierzchnia działki użytkowanej rolniczo. Dane alfanumeryczne dotyczące obszaru działki ewidencyjnej i pochodzące z ewidencji gruntów i budynków są wykorzystywane jedynie w zakresie unikalnej identyfikacji działki ewidencyjnej w przestrzeni geograficznej oraz jako dane dodatkowe umożliwiające detekcję zmian w sposobie użytkowania gruntu. W konsekwencji organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut strony dotyczący naruszenia zasady reformationis in peius. Organ odwoławczy podkreślił, że kierując się podstawowym celem przyznawania płatności obszarowych, to jest dopłatą do gruntów faktycznie użytkowanych przez wnioskującego musiał wydać decyzję ustalającą płatności do powierzchni mniejszej, aniżeli organ pierwszej instancji w sytuacji stwierdzenia, że płatność przyznana została przez Kierownika Biura Powiatowego do obszaru większego niż maksymalny kwalifikowalny obszar. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skarżący zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – dalej jako "k.p.a.") i art. 78 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wykonania wskazań WSA w Lublinie wynikających z wyroków w sprawach: III SA Lu [...] oraz III SA Lu [...], dotyczących: a) obowiązku dokonania "pełnych i jednoznacznych ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy [...] oraz ustalenia obszaru gruntów uprawnionych do płatności oraz precyzyjnego ustalenia poszczególnych wielkości liczbowych mających wpływ na to rozstrzygniecie", poprzez dokonanie analizy i wskazanie w uzasadnieniu jej wyników poprzez dokonanie obliczeń w sposób niezgodny z zasadami matematyki wobec błędnego obliczenia przyjętego: na k. 16 i 24 decyzji, że powierzchnia o jaką wnioskował skarżący to [...] ha w sytuacji, gdy suma wskazanych powierzchni działek odpowiednio na k. 9-16 i 17-23 w kolumnie " Powierzchnia deklarowana przez Wnioskodawcę w ramach działki rolnej" daje [...] ha; na k. 16 decyzji, że powierzchnia ustalona przez organ I instancji to [...] ha, gdy suma wskazanych powierzchni działek na kartach 9-16 w kolumnie "Powierzchnia stwierdzona przez organ I instancji" daje [...] ha; b) obowiązku wyjaśnienia podstaw podjęcia decyzji z naruszeniem zasady reformationis in peius wobec zaniechania szczegółowego wyjaśnienia podstaw podjęcia takiej decyzji "powołując się na konkretne ustalenia wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego" (k. 2 uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Lu [...] i k. 15 oraz 18 uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Lu [...]) oraz powołania się na konkretne dane liczbowe dotyczące ustalenia pierwotnie powierzchni [...] ha, a ostatecznie [...] ha w sytuacji, gdy z przedstawionej przez organ odwoławczy tabeli wynika powierzchnia MKO przyjęta przez organ pierwszej instancji, która powinna wynosić [...] ha oraz zaniechaniu wyjaśnienia na czym polega "rażące naruszenie prawa, skoro różnica pomiędzy powierzchnią przyjętą do płatności przez organ pierwszej instancji wynosi 0,77% w skali ponad 80 ha gruntów uprawnionych do płatności"; . a w konsekwencji dowolną i pozbawioną logiki ocenę stanu faktycznego sprawy dokonaną wbrew treści jasnych wytycznych Sądu z jednoczesnym błędem rachunkowym skutkującym wewnętrzna sprzecznością logiczną decyzji. 2) art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych dla jakich ustalono zmniejszoną powierzchnię kwalifikowalną (poprzez wskazanie konkretnie, co zdaniem organu znajdowało się w roku gospodarczym 2017 na powierzchni wykluczonej z MKO i z jakich powodów nie jest możliwym uznanie tego obszaru za kwalifikowalny w sytuacji, gdy powszechnie dostępne w systemie mapy.geoportal.gov.pl dane o MKO (zakładka Dane innych instytucji/Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa/Maksymalny Kwalifikowany Obszar) pozwalają obecnie na zbadanie również przez stronę zakresu objętego wykluczeniem i ustalenie, że stronie łatwo dokonać analizy w tym zakresie co do niezasadności dokonanego wykluczenia (np. w zakresie części działki rolnej [...] położonej na działce referencyjnej [...] – obszar wyłączony z MKO znacznie przekracza istniejące na działce korony drzew czy oczka wodne w sytuacji, gdy wyłączenie winno dotyczyć obszaru zajętego przez zadrzewienia liczonego według powierzchni zajętej przez pnie, a nie przez korony drzew, oraz do MKO zalicza się z kolei rowy do 2 m szerokości, drzewa będące pomnikami przyrody, oczka wodne o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m2 oraz elementy krajobrazu, tj.: powierzchnie zajęte przez nieutwardzone drogi dojazdowe, pasy zadrzewień, żywopłoty, ściany tarasów, których szerokość nie przekracza 2 m, grunty orne oraz trwałe użytki zielone, na których znajdują się pojedyncze drzewa, o ile ich zagęszczenie na kwalifikujący się hektar nie przekracza 100 drzew i działalność rolnicza na tych gruntach prowadzona jest w podobny sposób, jak na działkach rolnych bez drzew. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie w powołanych wyżej granicach stanowiła wydana w dniu 16 lutego 2022 r. decyzja, którą Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie z dnia 4 czerwca 2019 r. i przyznał skarżącemu płatności na rok 2017 z tytułu: jednolitej płatności obszarowej kwotę [...]zł( tj. mniej o kwotę [...]zł), płatności za zazielenienie kwotę [...]zł (tj. mniej o kwotę [...]zł), płatności redystrybucyjnej kwotę [...]zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł. Istotę sporu stanowiła w tej sprawie sporna kwestia, dotycząca prawidłowego ustalenia powierzchni działek kwalifikujących się do płatności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2114, ze zm.), rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L dnia 20 czerwca 2014 r. Nr 181, str. 48, ze zm.), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r. Nr 347, str. 549, ze zm.), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r. Nr 347, str. 608, ze zm.), rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L z dnia 20 czerwca 2014 r. Nr 181, str. 1 ze zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L z dnia 31 lipca 2014 r. Nr 227, str. 69, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie wykonawcze nr 809/2014"). Wymieniona ustawa, jak stanowi jej art. 1 pkt 1, określa zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie dotyczącym następujących płatności bezpośrednich w rozumieniu art. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013": jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw, płatności związanych do zwierząt i płatności dla małych gospodarstw, zwanych dalej "płatnościami bezpośrednimi", oraz płatności niezwiązanej do tytoniu. Zasady i tryb przyznania tych płatności poza uregulowaniami zawartymi w ustawie określone są również w rozporządzeniach unijnych. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dla wszystkich wnioskowanych płatności istotne jest to, aby powierzchnia działki rolnej zadeklarowanej przez stronę nie była większa niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Maksymalny kwalifikowany obszar (MKO) wyznaczany jest jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki rolnej a powierzchniami nieuprawnionymi do płatności (np. zajętych pod zabudowę, staw lub z powodu występowania zwartych zadrzewień, czy zakrzaczeń) i tak ustalona powierzchnia jest powierzchnią uprawnioną do płatności. Przepis art. 67 rozporządzenia nr 1306/2013 nakłada na państwa członkowskie obowiązek kontroli wniosków o przyznanie płatności, które dla zapewnienia skuteczności prowadzi się w oparciu o system zintegrowany, w którego skład wchodzą m.in. takie elementy jak: skomputeryzowana baza danych, system identyfikacji działek rolnych oraz zintegrowany system kontroli. Z kolei art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 przewiduje, że system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000. Z kolei według art. 74 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, państwa członkowskie za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. To z tych przyczyn zadeklarowany przez stronę obszar podlega weryfikacji dokonywanej przez organ administracji i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności. Rzeczywistym zaś narzędziem służącym weryfikacji informacji podanych przez producenta rolnego są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz w przepisach prawa wspólnotowego, w tym art. 59 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz w art. 28 rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014. Według art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile zatem nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013). Natomiast zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014, kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola jest możliwa i stosowna za pomocą kontroli administracyjnych. Kontrole te gwarantują, że: a) spełnione są kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki w odniesieniu do systemu pomocy lub środka wsparcia; b) występuje brak podwójnego finansowania z innych systemów unijnych; c) wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest kompletny i został złożony w odpowiednim terminie oraz, w stosownych przypadkach, złożone zostały dokumenty uzupełniające i świadczą o kwalifikowalności; d) w stosownych przypadkach, istnieje zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014). Według art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Powyższy System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ma zatem na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, w oparciu o który przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni, łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat. System ten obejmuje swoim zasięgiem wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Sytemu Zarządzania i Kontroli. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG), określoną w systemie LPIS, stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat, a ich maksymalna powierzchnia kwalifikowalna następuje w trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o bezpośrednio przeprowadzony pomiar na aktualnym obrazie ortofotomapy, to jest zdjęciu lotniczym bądź satelitarnym wykonanym w skali określonej przepisami prawa. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, to jest działki ewidencyjnej a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak: lasy, wody, drogi, siedliska), których granica określona jest na podstawie ortofotomapy. Dlatego zaakcentować w tym miejscu należy, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji istotna jest okoliczność, że decyzja ta została podjęta w postępowaniu prowadzonym po wydaniu wcześniej w tej sprawie orzeczeń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu [...] – uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 30 września 2020 r., a następnie wyrokiem z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt III SA/Lu [...] – uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 19 maja 2021 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dlatego rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy był zatem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu [...]. Przypomnieć w tym miejscu należy, że Sąd w powołanym wyroku zobowiązał organ odwoławczy do pełnych i jednoznacznych ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wykonania w istocie wskazań zawartych w wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu [...], tj. do wyjaśnienia na jakiej podstawie organ ustalił obszar gruntów uprawnionych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, do jakiej powierzchni działek rolnych AO, AU, AZ, BE, Ł, X została przyznana płatność, do podania wszystkich działek składających się na ustaloną przez organ odwoławczy powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru oraz odniesienia się do kwestii zakazu reformationis in peius i szczegółowego wyjaśnienia podstawy takiego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę w sprawie niniejszej, organ odwoławczy prawidłowo wykonał przywołane wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu [...] oraz wyczerpująco wyjaśnił wskazane przez Sąd do wyjaśnienia okoliczności. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazał, jaka powierzchnia przyjęta została do płatności i z jakiego powodu określona powierzchnia została z płatności wykluczona, przeanalizował również dane dotyczące powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO). Organ wyjaśnił też, w oparciu o jakie konkretnie dowody poczynił ustalenia co do powierzchni poszczególnych działek i szczegółowo, w postaci tabelarycznej, przestawił powierzchnię deklarowaną w przypadku poszczególnych działek przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności, powierzchnię stwierdzoną przez organ pierwszej instancji oraz powierzchnię stwierdzoną przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił jasno, że podstawą ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności były uzyskane z Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARIMR informacje z dnia 23 lipca 2018 r., z dnia 7 listopada 2019 r. oraz z dnia 18 września 2020 r. W każdej z wyżej wymienionych informacji wskazano, że powierzchnia MKO dla poszczególnych działek została określona na podstawie danych wynikających z ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych dnia 16 sierpnia 2017 r. oraz kontroli terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego w dniach 26 sierpnia 2016 r. – 23 września 2016 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący dla wielu działek deklarował powierzchnie większe niż powierzchnie maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) przewidziane dla tych działek. Prawidłowo zatem organ odwoławczy porównał powierzchnie deklarowane z powierzchniami MKO i w przypadku stwierdzenia przekroczenia MKO wykluczał określoną powierzchnię z płatności, co szczegółowo opisał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego nie ma potrzeby danych tych powielać. Poprawne są również obliczenia organu odwoławczego dotyczące powierzchni deklarowanej przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności, która wynosiła [...] ha oraz powierzchni stwierdzonej – [...] ha. Nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym podnoszona przez skarżącego w skardze okoliczność, jakoby suma powierzchni obszarów deklarowanych do płatności wynosiła [...] ha oraz że powierzchnia stwierdzona przez organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji wynosiła [...] ha, a nie jak wskazał organ odwoławczy [...] ha. Wywody skargi i obliczenia dokonywane przez skarżącego w tym zakresie są w sposób oczywisty błędne, co zresztą przyznał na rozprawie jego pełnomocnik. Organ odwoławczy wykonał również wytyczne dotyczące wyjaśnienia, do jakiej powierzchni działek rolnych AO, AU, AZ, BE, Ł i X została przyznana płatność. Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia stwierdzona na wyżej wymienionych działkach odpowiadała powierzchni deklarowanej przez skarżącego i w konsekwencji płatności na rok 2017 zostały skarżącemu przyznane do całości powierzchni deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności w tym zakresie. Powyższe ustalenia znalazły również odzwierciedlenie w znajdującej się w zaskarżonej decyzji tabeli prezentującej zestawienie powierzchni działek rolnych deklarowane przez skarżącego i rzeczywiście stwierdzone przez organ odwoławczy. Z tabeli wynika, że powierzchnia stwierdzona i deklarowana na tych działkach była tożsama. Mając powyższe okoliczności na względzie stwierdzić należało, że organ odwoławczy dokonał pełnych i jednoznacznych oraz prawidłowych ustaleń faktycznych co do powierzchni poszczególnych działek i powierzchni uprawnionej do przyznania skarżącemu płatności. Organ odwoławczy wystarczająco wyjaśnił również, że przeprowadzając kontrolę administracyjną wniosku skarżącego ocenił dostępne dane GIS, to jest: poprawność wyznaczenia wektorowych granic odniesienia dla działki ewidencyjnej w powiązaniu z obrazem ortofotomapy, mając na uwadze widoczne granice użytkowania, analizę powierzchni sąsiednich działek ewidencyjnych oraz poprawność wyznaczenia pól zagospodarowania na ortofotomapie. Pomiar został wykonany na podstawie ortofotomapy będącej elementem systemu LPIS stanowiącej podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstałej ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Trafnie też organ stwierdził, że ortofotomapy cyfrowe stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów, to jest stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach danej działki. W przypadku pomiaru na ortofotomapie nie występuje błąd tolerancji pomiaru, skutkiem czego pomiar ten jest bardziej dokładny niż pomiar wykonany w terenie za pomocą urządzenia GPS. Ortofotomapy działek ewidencyjnych prezentują w sposób rzeczywisty i czytelny stan pokrycia oraz zagospodarowania terenu. Przy tym wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) są zatwierdzane przez upoważnione osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, rzeczywiste powierzchnie działek rolnych, które należy podać we wniosku, nie zawsze pokrywają się z powierzchnią użytków gruntowych, uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków. Badanie zgodności wskazanych we wniosku powierzchni działek rolnych następuje poprzez kontrolę administracyjną, która może, ale nie musi być uzupełniona o kontrolę na miejscu. Jak zasadnie wskazano też w zaskarżonej decyzji, przy ustalaniu maksymalnej powierzchni kwalifikowalnej odlicza się powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone, drogi, z wyjątkiem dróg technologicznych i dojazdowych do pól o nawierzchni gruntowej, powierzchnie zabudowane, wody, odłogi i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie pozarolnicze, jako powierzchnie wyłączone z płatności. Powyższa sposób postępowania i w konsekwencji reguły oceny znajdują uzasadnienie w powołanych wyżej obowiązujących przepisach prawa. Ustalenie powierzchni działek poprzez kontrolę administracyjną polega na wykorzystaniu bazy danych zgromadzonych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) zawierających materiały kartograficzne (mapy i ortofotomapy) oraz przy wykorzystaniu geograficznego systemu informacji (GIS) zawierającego bazy danych referencyjnych dla ocen kwalifikowalności wniosków. Dla ustalenia prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest określona działalność rolnicza (uprawa). W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie MKO, które stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności i te okoliczności prawidłowo zostały wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy przy ocenie wniosku strony i ustaleniu prawidłowej wysokości należnych producentowi rolnemu płatności. W konsekwencji, zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., jak i wszelkie pozostałe zarzuty zawarte w skardze okazały się nieuzasadnione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymagania wynikające z powołanego przepisu. Organ dokładnie ustalił stan faktyczny w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych zgłoszonych do płatności, powołał dowody, na których się oparł ustalając inną niż zadeklarowana powierzchnię uprawnioną do płatności oraz wyjaśnił przyczyny, dla których nie uwzględnił wniosków dowodowych strony. Prawidłowo też organ odwoławczy zastosował przepisy prawa materialnego i ustalił wysokość przysługujących skarżącemu płatności: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej oraz kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej, przedstawiając szczegółowe wyliczenia mające wpływ na ustaloną ostatecznie wysokość płatności. W ocenie Sądu organ należycie wykazał, że w sprawie zaistniały podstawy do odstąpienia od zasady reformationis in peius. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Ustanowiony w tym przepisie zakaz reformationis in peius oznacza niedopuszczalność orzekania przez organ odwoławczy "na niekorzyść strony odwołującej się". Tymczasem organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję wyjaśnił, że przyznanie płatności do powierzchni większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar rażąco naruszałoby przepis art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz interes społeczny, ponieważ płatności obszarowe są przyznawane do określonej powierzchni, którą stanowi powierzchnia gruntów faktyczne użytkowanych przez wnioskodawcę w sposób uprawniający do przyznania płatności. W tym kontekście organ zasadnie zwrócił również uwagę na wynikający z art. 58 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 obowiązek ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej. Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że sprawa została rozpoznana zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu [...]. Organ odwoławczy dokonał prawidłowych, pełnych i jednoznacznych ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle obowiązujących przepisów prawa normujących warunki przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz ustalenia obszaru gruntów uprawnionych do tej płatności. Na tej podstawie w sposób prawidłowy ustalił też wysokość należnej skarżącemu płatności. Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – zobowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.