III SA/Lu 1690/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J.-F.SA w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. (nr [...]) z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającą J.-F. Spółce Akcyjnej w K. umorzenia należności celnych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. skierowaną do J.-F. Spółka Akcyjna w K., O. F. z R. na [...] i J. C. – Firma Handlowo-Usługowa "C. " w M. K. – jako dłużników solidarnych, Naczelnik Urzędu Celnego w L. stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego czosnku w ilości 24.000 kg objętego procedurą tranzytu MRN [...] z dnia [...] września 2009 r., określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł i wezwał do jej uiszczenia. Kwota cła została przez J.-F. S.A. z K. uiszczona przelewem bankowym w dniu [...] kwietnia 2014 r. z zaznaczeniem w treści, że chodzi o zobowiązanie wynikające z decyzji nr [...]/PF wraz z odsetkami. Spółka J.-F. niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniosła odwołanie od wskazanej decyzji. Skarżąca żądała uchylenia w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. Nr [...]/PF z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wydając w tej sprawie decyzję Nr [...]/AK z dnia [...] sierpnia 2014 r. Decyzja Dyrektora Izby Celnej została zaskarżona przez skarżącą Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W dniu [...] kwietnia 2015 r. do Urzędu Celnego w L. wpłynął wniosek J.- F. S.A. w K. o umorzenie kwoty [...]zł (poprawiony w dniu [...] maja 2015 r. na kwotę [...]zł), na podstawie art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej jako "WKC"). Do wniosku na właściwym formularzu pełnomocnik strony dołączył uzasadnienie zawierające szczegółowy opis sytuacji powodującej powstanie długu celnego. W ocenie strony, z uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sposób bezsprzeczny wynika, że funkcjonariusz celny, który dokonywał rewizji celnej w dniu [...] września 2009 r. fałszywie zaświadczył, że objęte tranzytem towary zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia. Zdaniem strony w orzecznictwie za sytuacje szczególne, niespowodowane świadomym działaniem ani zaniedbaniem zainteresowanego zostały uznane m.in. przypadki, w których w procesie oszustwa uczestniczył funkcjonariusz administracji poprzez fałszywe zaświadczenie, że objęte tranzytem towary zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, a główny zobowiązany sam nie uczestniczył w oszustwie. Na użytek niniejszej sprawy pełnomocnik strony wskazał konkretnego funkcjonariusza celnego, którego czynności miały na celu uprawdopodobnienie fikcyjnego wywozu towaru na teren Ukrainy, w zamian za przyjęcie korzyści majątkowych. Skoro w usunięciu towaru spod dozoru uczestniczył funkcjonariusz celny, to wówczas decyzje organów celnych są wadliwe i konieczne jest wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Z uwagi na przewidziany w art. 239 ust. 2 WKC dwunastomiesięczny termin, od dnia powiadomienia dłużnika o należnościach na złożenie wniosku o zwrot lub umorzenie należności celnych – wniosek z dnia [...] kwietnia 2015 r. jest zasadny i konieczny. Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił umorzenia kwoty długu celnego w wysokości [...] zł. Rozpatrując przedmiotową sprawę Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zarzuty odwołania tylko w części można powiązać z zaskarżoną decyzją organu I instancji. Pozostałe stwierdzenia dotyczą kompetencji innych organów Państwa. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy w zakresie zwrotów lub umorzeń należności regulują szczegółowo zarówno przypadki (sytuacje), w których dokonuje się zwrotu lub umorzenia, warunki, terminy oraz tryb postępowania w tych sprawach. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości treść wniosku strony z dnia [...] kwietnia 2015 r., gdzie wnioskodawca wniósł o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 WKC. W przypadkach, o których w tym przepisie, wniosek o zwrot lub umorzenie należności powinien zostać złożony w terminie 12-miesięcy od dnia powiadomienia dłużnika o należnościach. Organy celne mogą w należycie uzasadnionych i wyjątkowych przypadkach zezwolić na przekroczenie tego terminu. W niniejszej sprawie wniosek J.-F. Spółki Akcyjnej z K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. został złożony w dniu [...] kwietnia 2015 r., a więc przed upływem 12 miesięcy od dnia powiadomienia o kwocie długu celnego określonego decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w L. (Nr [...]/PF) z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organ celny I instancji w wydanej decyzji skoncentrował swoją uwagę na szczegółowym wyjaśnieniu obowiązków i uprawnień głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu zewnętrznego oraz skutków zaniedbań na rozpatrzenie wniosku w sprawie umorzenia należności celnych. W ocenie organu odwoławczego, zarówno strona jak i organ celny I instancji nie dostrzegły istoty żądania, to jest kwestii umorzenia należności. Umorzenie należności może mieć zastosowanie jedynie do kwoty należności przywozowych lub należności celnych wywozowych, które nie zostały uiszczone (art. 235 lit. "b" WKC). Jak wiadomo należności celne w kwocie [...]zł zostały uiszczone w dniu [...] kwietnia 2014 r. wraz z odsetkami w wysokości [...] zł, których z kolei zwrotu zainteresowana Spółka nie żądała. Wobec zaś uiszczenia należności celnych, żądanie ich umorzenia jest bezprzedmiotowe. Nie mogło jednak dojść do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie umorzenia należności celnych jako bezprzedmiotowego, ze względu na przyjętą w momencie akcesji Polski do Unii Europejskiej zasadę prymatu prawa wspólnotowego nad prawem krajowym. Konieczne było zastosowanie norm zawartych we Wspólnotowym Kodeksie Celnym, a w dalszej kolejności norm zawartych w Rozporządzeniu Wykonawczym (RWKC) i innych aktach prawa. Dopiero po tym należało stosować przepisy prawa krajowego, to jest ustawy Prawo celne i wydanych na jej podstawie rozporządzeń oraz zgodnie z art. 73 ust. 1 tej ustawy przepisów art. 12 i działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Organ wyjaśnił, że stanowisko strony odnoszące się do kwestii funkcjonowania konkretnych osób, budzi w sprawie wątpliwości i jest przedmiotem postępowań karnych, ale jednocześnie nie może powodować automatycznie przyznania racji skarżącej. Kwestie dopełnienia, czy też przekroczenia obowiązków służbowych podlegają kognicji sądów powszechnych, podobnie jak podnoszona przez stronę kwestia uczestniczenia funkcjonariusza celnego w usunięciu towaru spod dozoru celnego. Przed Prokuraturą Apelacyjną w L. toczy się postępowanie w sprawie niedopełnienia obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy celnych dokonujących odpraw granicznych towarów wywożonych na teren [...]. Postępowanie to nie zostało jednak zakończone. Pomimo tego, że sprawa ta nie została jeszcze osądzona wskazano, że znajdujący się w nich materiał dowodowy nie może mieć wpływu na umorzenie zapłaconej kwoty należności celnych zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] kwietnia 2015 r. Odnosząc się do zarzutu odwołania dot. naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez uczestniczenie w rozstrzygnięciu sprawy pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, organ uznał ten zarzut za chybiony, gdyż w rozpatrywanej sprawie wskazany przez skarżącą funkcjonariusz celny nie brał udziału w fazie decyzyjnej i nie wydał decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015r. skarżąca Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 130 § 1 pkt. 6 O.p., poprzez uczestniczenie w rozstrzygnięciu sprawy pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, gdyż zarówno w wydaniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak i decyzji o nr [...], brała udział ta sama osoba, to jest funkcjonariusz celny P. F.; b) art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób absolutnie nie pozwalający stwierdzić, że postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych), gdyż prowadzone było przez tą samą osobę (P. F.), co postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdzające powstanie długu celnego, czy też oparcie się na protokole przesłuchania świadka, które to było prowadzone przez [...] w innej sprawie, jak również wydanie decyzji zanim zapadło rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w kwestii prawidłowości wydania decyzji wymiarowej w zakresie długu celnego, bądź też przed zakończeniem postępowań w zakresie wątków karnych przez organy ścigania, bezpośrednio mogących mieć wpływ na wynik sprawy; c) art. 233 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 WKC w zw. z art. 235 WKC, to jest skoro organ celny II instancji uznał, że skarżący nie miał prawa żądać umorzenia należności celnych a jedynie ewentualnie ich zwrotu, to Dyrektor Izby Celnej powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, to jest umorzyć postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podczas gdy organ celny II instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji jednocześnie wskazując, że z uwagi na okoliczność, iż skarżący nie mógł wnioskować o umorzenie należności celnych nie wypowiedział się o zaistnieniu przesłanek z art. 239 WKC argumentując, że brak podstaw do badania, czy w sprawie wystąpiły szczególnie uzasadnione sytuacje, wynikające z okoliczności, w których zainteresowanej stronie nie można przypisać oszustwa lub oczywistego zaniedbania. Oznacza to, że organ celny II instancji nie rozpoznał merytorycznie sprawy, pomimo że ciążył na nim taki obowiązek; d) art. 201 § 1 pkt 2 O.p., poprzez niezawieszenie postępowania pomimo oczywistych do tego podstaw, gdyż zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja określająca kwotę długu celnego stanowi kwestię wstępną, na co jednoznacznie wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne. Do tego czasu postępowanie w tym przedmiocie powinno zostać zawieszone na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 kodeksu celnego (obecnie art. 73 ustawy z dnia [...] marca 2004 r. – Prawo celne). e) art. 127 O.p. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 201 § 3 O.p., to jest organ celny wydał decyzję odmawiającą umorzenie kwoty długu celnego w wysokości [...] zł określonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. zanim doszło do ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii, czy organ celny prawidłowo odmówił zawieszenia postępowania na podstawie wniosku J.-F. S.A. Oznacza to, że organ celny wydał decyzję nie zważając na ewentualne postępowanie zażaleniowe, które zostało zainicjowane przez J.-F. S.A. W związku z powyższym organ celny naruszył jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego (celnego), to jest zasadę dwuinstancyjności postępowania, gdyż wydał rozstrzygnięcie w sprawie zanim doszło do ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności odmowy zawieszenia postępowania, która to niewątpliwie stanowiła kwestię wpadkową, którą koniecznie trzeba było rozstrzygnąć przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 239 ust. 1 WKC, przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uznania przez organy celne, że w rozpatrywanej sprawie do powstania długu celnego doszło na skutek okoliczności nie spowodowanych świadomym ani ewidentnym zaniedbaniem J.-F. S.A. pomimo, że jeżeli do usunięcia spod dozoru celnego doszło (jest to kwestia wciąż sporna, gdyż została wniesiona skarga do WSA w tym zakresie), to w usunięciu tym musiał uczestniczyć funkcjonariusz celny z Urzędu Celnego przeznaczenia, który dokonywał rewizji celnej towaru na granicy polsko-ukraińskiej i podczas tej rewizji stwierdził czosnek. Przy czym Dyrektor Izby Celnej w ogóle odmówił wypowiedzenia się, czy jego zdaniem zachodzą przesłanki do zastosowania art. 239 ust. 1 WKC, gdyż uznał, że skarżąca mogła wnioskować co najwyżej o zwrot należności celnych, a nie o ich umorzenie; b) art. 235 WKC w zw. z art. 236 ust. 1 zd. 2 WKC w zw. z art. 239 WKC, poprzez błędną wykładnię pojęć "zwrot" i "umorzenie", gdyż zdaniem organu celnego II instancji J.-F. S.A. mogło żądać jedynie zwrotu należności celnych a nie ich umorzenia, gdyż kwota cła została zapłacona przez J.-F. S.A., podczas gdy organ celny stara się nie dostrzegać tego, że decyzja celna została zaskarżona do sądu administracyjnego przez J.-F. S.A, a więc skarżąca kwestionuje zasadność istnienia długu celnego. Dopóki sąd administracyjny nie rozstrzygnie, czy organ celny prawidłowo wydał decyzję celną określającą należności celne, to nie można mówić, że kwota cła była prawnie należna. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] lipca 2015 roku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie było to, czy istniały podstawy do umorzenia wobec skarżącej należności celnych określonych uprzednio decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w L., które skarżąca uregulowała wraz z odsetkami. Kwestię ewentualnego zwrotu i umorzenia należności celnych normują przede wszystkim przepisy art. 235-236 oraz art. 238 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE. L. 1992.302.1 z późn. zm., zwanego dalej "WKC"). Zgodnie z art. 235 lit. "a" WKC, pojęcie "zwrot" oznacza zwrot całości lub części należności celnych przywozowych lub wywozowych, które zostały uiszczone, natomiast "umorzenie" oznacza decyzję o odstąpieniu od pobrania w całości lub w części kwoty długu celnego bądź decyzję unieważniającą w całości lub w części zaksięgowanie kwoty należności przywozowych lub należności celnych wywozowych, które nie zostały uiszczone (art. 235 lit. "b" WKC). Tym samym instytucje zwrotu i umorzenia należności celnych z punktu widzenia stosunku prawnego łączącego dłużnika z organem celnym istotnie się różnią. Umorzenie powoduje wygaśnięcie długu celnego, zaś zwrot następuje już po wygaśnięciu długu celnego wskutek uiszczenia jego kwoty. Według art. 236 ust. 1 akapit 2 i 3 WKC, należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają umorzeniu, gdy okaże się, że w chwili zaksięgowania kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Należności nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, w przypadku gdy fakty, które doprowadziły do zapłacenia lub zaksięgowania kwoty prawnie nienależnej, są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej. Stosownie natomiast do art. 238 ust. 1 akapit pierwszy WKC, należności celne przywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu, gdy okaże się, że zaksięgowana kwota tych należności dotyczy towarów objętych daną procedurą celną i nieprzyjętych przez importera z powodu ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu, w wyniku realizacji którego dokonano przywozu tych towarów, w chwili określonej w art. 67. Odnosząc te uregulowania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że w złożonym w dniu [...] kwietnia 2015 r. do Urzędu Celnego w L. wniosku J.-F. S.A. w K. wnosiła o umorzenie długu celnego w kwocie [...]zł (skorygowanej w dniu [...] maja 2015 r. na kwotę [...]zł), a jednocześnie strona powołała się na przepis art. 239 WKC, który w ust. 1 stanowi, że należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu w sytuacjach innych niż te określone w art. 236-238: . określonych zgodnie z procedurą Komitetu; . wynikających z okoliczności niespowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem osoby zainteresowanej. Przypadki, w których można zastosować ten przepis, jak również tryb postępowania, określane są zgodnie z procedurą Komitetu. Dokonanie zwrotu lub umorzenia może zostać uzależnione od szczególnych warunków. Natomiast należności są zwracane lub umarzane z powodów określonych w ust. 1 na pisemny wniosek dłużnika, złożony we właściwym urzędzie celnym w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Jednakże organy celne mogą w należycie uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach zezwolić na przekroczenie tego terminu (art. 239 ust. 2 WKC). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 239 WKC zawiera tylko ramową regulację problemu zwrotu należności celnych. Ustalenie, czy w konkretnej sprawie można dokonać zwrotu lub umorzenia należności możliwe jest wówczas, gdy uwzględni się treść rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L. 1993.253.1 z późn. zm., zwanego dalej "RWKC"). W przepisach art. 900-903 RWKC określono w sposób szczegółowy i enumeratywny sytuacje uzasadniające ewentualne orzeczenie o zwrocie cła. Z kolei art. 904 RWKC wskazuje na sytuacje, kiedy zwrot cła nie jest możliwy. Przepisy w zakresie zwrotów lub umorzeń należności regulują szczegółowo zarówno przypadki (sytuacje), w których dokonuje się zwrotu lub umorzenia, warunki, terminy oraz tryb postępowania w tych sprawach. Analizując powyższe przepisy można wskazać, że zwrot lub umorzenie określone w art. 900 RWKC i art. 901 RWKC uzależniony został również od spełnienia przesłanek określonych w art. 899 RWKC. W przypadkach, o których mowa w art. 239 WKC, o czym była już mowa, wniosek o zwrot lub umorzenie należności powinien zostać złożony w terminie 12 miesięcy od dnia powiadomienia dłużnika o należnościach. Organy celne mogą w należycie uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach, zezwolić na przekroczenie tego terminu. Skarżąca Spółka złożyła swój wniosek w dniu [...] kwietnia 2015 r., a więc przed upływem 12 miesięcy od dnia powiadomienia o kwocie długu celnego określonego decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. W sprawie tej, jak zasadnie zauważył organ, treść wniosku strony nie budzi żadnych wątpliwości. Skarżąca wnosiła jednoznacznie o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 WKC, nie zaś o zwrot tych należności, a reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Oznacza to w opisanej sytuacji, że organ zobowiązany był do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie należności. Nie było jednocześnie żadnych podstaw do rozważania przez organy celne i ewentualnego procedowania kwestii zwrotu zapłaconej należności, bowiem organ celny nie posiada żadnych uprawnień do kreowania żądania, które zgłosić może wyłącznie strona. Zasadnie Dyrektor Izby Celnej w tym kontekście zwraca uwagę, że umorzenie należności może mieć zastosowanie jedynie do kwoty należności przywozowych lub należności celnych wywozowych, które nie zostały uiszczone, co wynika z definicji instytucji umorzenia zawartej w treści art. 235 lit. "b" WKC. Bezsporną okolicznością w niniejszej sprawie był fakt uiszczenia przez stronę skarżącą kwoty należności celnych w wysokości [...] zł już w dniu [...] kwietnia 2014 r. wraz z odsetkami w wysokości [...] zł, a więc w czasie, kiedy w zakresie stwierdzenia powstania długu celnego i ustalenia jego wysokości, nie było jeszcze ostatecznego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 O.p., poprzez uczestniczenie w rozstrzygnięciu sprawy pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, gdyż zarówno w wydaniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak i wydaniu decyzji o nr [...] brała udział ta sama osoba, to jest funkcjonariusz celny P. F., stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Otóż, decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. (nr [...]) odmawiającą umorzenia należności celnych został podpisana przez Zastępcę Naczelnika Urzędu Celnego nadkom. J. G., natomiast utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] września 2015 r. (nr [...]) podpisał Zastępca Dyrektora mł. insp. P. G.. Wskazywaną przez stronę decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. (nr [...]/PF) podpisał zaś z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w L. nadkomisarz celny S. R.. To, że w toku postępowania funkcjonariusz celny P. F. dokonywał pewnych czynności w różnych sprawach, nie czyni tego zarzutu zasadnym. Organ odwoławczy trafnie wyjaśnił te okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Także zarzuty, które sformułowana strona, a odnoszące się do tego, że wydanie decyzji nastąpiło zanim zapadło rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w kwestii prawidłowości wydania decyzji wymiarowej w zakresie długu celnego, jak również przed zakończeniem postępowań w zakresie wątków karnych przez organy ścigania, bezpośrednio mogących mieć wpływ na wynik sprawy, nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie wpływa to na legalność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organy administracji publicznej działają w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Podejmowały działania w celu rozpatrzenia wniosku strony stwierdzając, że okoliczności faktyczne sprawy pozawalają im na jego merytoryczne rozstrzygnięcie (ocenę jego zasadności). Toczące się postępowania sądowe, jak również przed organami ścigania, nie mogły mieć wpływu na przebieg niniejszego postępowania, nie tamowały bowiem jego biegu i nie warunkowały zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Pozostałe zarzut strony odnoszące się do okoliczności powstania długu celnego nie mogły w ogóle zostać wzięte pod uwagę w tej sprawie, ze względu na brak podstaw do ich rozważania na etapie oceny zasadności wniosku Spółki o umorzenie, który nie mógł skutecznie zostać oparty na treści art. 239 WKC, o czym była powyżej mowa. W ocenie Sądu organy celne przeprowadziły postępowanie w sposób rzetelny i zgodny z podstawowymi zasadami wynikającymi z przepisów art. 121, 122, 123, 187 § 1 i 191 Ordynacji podstawowej. Jak wskazano wyżej, zaistniały pomiędzy stronami spór dotyczył w istocie nie prawidłowości ustaleń faktycznych, ale dokonanej przez organy wykładni przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zakresie tego, czy w niniejszej sprawie zaistniał przypadek pozwalający na wydanie decyzji o umorzeniu należności celnych wobec dłużnika celnego. Ustalając stan faktyczny sprawy organ odwoławczy uwzględnił jego całokształt, a więc i okoliczność spłaty przez stronę należności określonej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., gdyż okoliczność ta jako istotna dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogła zostać pominięta. Z przytoczonych względów na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.