III SA/Lu 1692/15

III SA/Lu 1692/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1692/15 sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić zażalenie . Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1692/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 11 kwietnia 2016 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie podlegało odrzuceniu Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wyjaśnić należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), dalej: ustawa nowelizująca. Zgodnie z art. 2 tej ustawy, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpatruje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie bowiem do art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w punktach 1 – 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. Z akt sprawy wynika, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną po dniu 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie zatem z art. 2 ustawy nowelizującej, zastosowanie miał przepis art. 260 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zażalenie na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1692/15 było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.