III SA/Lu 170/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok [...] oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lutego 2022 r., nr [...] Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję 0046-2020-009173 Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej z dnia 4 lutego 2020 r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2018 i przyznał W. G. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w wysokości [...], w tym: - w wariancie 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej [...] zł, środki krajowe [...] zł; - w wariancie 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, w tym środki budżetu Unii Europejskiej [...] zł, środki krajowe [...] zł; - w wariancie 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości [...] zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej [...] zł, środki krajowe [...] zł. Jednocześnie organ odwoławczy ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym: podjętym w dniu 15 marca 2016 r. dla wariantu 4.8 - [...] ha; podjętym w dniu 15 marca 2017 r. dla wariantu 5.4 - [...] podjętym w dniu 15 marca 2017 r. dla wariantu 4.4 - [...] ha. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 6 czerwca 2018 r. W. G. złożył wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2018. W dniu 22 czerwca 2018 r. skarżący złożył zmianę do wniosku. Ostatecznie działki rolne do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej zostały zadeklarowane w ramach następujących wariantów: wariant 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne – [...] ha; wariant 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki – [...] ha; wariant 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne – [...] ha. Łączna powierzchnia deklarowana do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wyniosła [...] ha. Sprawa była kilkakrotnie rozstrzygana przez organy obu instancji. Decyzją z dnia 4 lutego 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej przyznał skarżącemu płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2018 w łącznej wysokości [...] zł, w tym: w wariancie: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości [...] zł; w wariancie: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki w wysokości [...] zł; w wariancie: 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości [...] zł. Jednocześnie ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym: dla wariantu 4.8 - [...] ha; dla wariantu 5.4 - [...]; dla wariantu 4.4 - [...] ha. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 18 maja 2020 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 405/20 uchylił decyzję organu odwoławczego. Następnie decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR r. ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 318/21 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 15 kwietnia 2021 r. Sąd zarzucił organowi między innymi braki w zakresie uzasadnienia decyzji uniemożliwiające jej kontrolę oraz niedostateczne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy zaskarżoną decyzją z dnia 23 lutego 2022 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej z dnia 4 lutego 2020 r. i orzekł co do istoty sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygając w sprawie kierował się wytycznymi zawartymi w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Organ pismem z dnia 22 marca 2021 r. zwrócił się do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR o odniesienie się do zarzutów skarżącego dotyczących pominiętego wniosku organu pierwszej instancji z dnia 8 października 2019 r. o manualne skierowanie beneficjenta do kontroli na miejscu oraz wniosku dowodowego skarżącego, złożonego podczas oględzin działek referencyjnych w dniach [...] lipca 2019 r., o dokonanie pomiarów wszystkich zakwestionowanych powierzchni działek. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 24 marca 2021 r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu wyjaśnił, że nie uwzględniono wniosku dotyczącego manualnego skierowania spraw beneficjenta z 2017 r. i 2018 r. do kontroli na miejscu, bowiem weryfikacja upraw i powierzchni w 2019 r., czyli po zakończeniu okresu wegetacji roślin, byłaby niezasadna. Przeprowadzona kontrola na miejscu potwierdziłaby bowiem jedynie powierzchnię działek i użytków zielonych w roku bieżącym, a nie gruntów rolnych w roku gospodarczym 2018 oraz trwałych użytków zielonych. Brak było zatem konieczności przeprowadzenia kontroli na miejscu. Powierzchnia MKO dla przedmiotowych działek została określona na podstawie ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych w dniu 16 sierpnia 2017 r. oraz wizytacji terenowej przeprowadzonej w dniach od [...] 2016 r. do [...] 2016 r., a także oględzin przeprowadzonych w dniach [...] lipca 2019 r. Natomiast wartości MKO dla działek referencyjnych wskazanych w odwołaniu zostały zawarte w informacjach nr [...] z 8 sierpnia 2019 r., nr [...] z 7 listopada 2019 r., nr [...] z 8 stycznia 2020 r. oraz nr [...] z 28 stycznia 2020 r. Ponadto wyjaśniono, że z uwagi na aktualne i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych obrazy ortofotomapy nie zachodziła potrzeba skierowania wszystkich działek do weryfikacji terenowej MKO i MKO TUZ. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2018 został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. nr 347, str. 549 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 1306/2013"). Na podstawie tego przepisu system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie obejmuje systematyczne kontrole administracyjne i jest jedynie uzupełniany przez kontrole na miejscu. Kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Sprawdzenie na miejscu ma być więc wykonywane we właściwym czasie, aby zapewnić, że wystarczająca, niedwuznaczna identyfikacja granic działki rolnej i uprawy jest możliwa. W związku z tym organ stwierdził, że przeprowadzenie na obecnym etapie postępowania kontroli na miejscu wszystkich działek skarżącego byłoby bezcelowe, gdyż zarówno w roku 2019, kiedy skarżący zgłosił takie żądanie, jak i w roku bieżącym nie miałoby to istotnego wpływu na ustaloną powierzchnię działek rolnych oraz trwałych użytków zielonych (TUZ) w odniesieniu do roku gospodarczego 2018. Przeprowadzona ewentualnie kontrola na miejscu potwierdziłaby jedynie powierzchnię działek oraz użytków zielonych w roku bieżącym, a nie gruntów rolnych w roku gospodarczym 2018 oraz trwałych użytków zielonych, to jest gruntów zajętych pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegających płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dużej. Organ pokreślił, że kontrola administracyjna wniosku została przeprowadzona w oparciu o dane systemu identyfikacji działek rolnych (LPiS), a ponadto uzupełniona o dane wynikające z przeprowadzonych w dniach [...] lipca 2019 r. oględzin działek referencyjnych w zakresie weryfikacji powierzchni MKO. Czynności kontrolne przeprowadzane w tym trybie polegają na pomiarze powierzchni działek rolnych w oparciu o ortofotomapę (cyfrowe odwzorowanie terenu wykonane na podstawie zobrazowań satelitarnych) oraz na przeprowadzeniu wywiadu terenowego. W trakcie wywiadu terenowego sprawdza się rodzaj uprawy/grupy upraw, jaka występuje na kontrolowanej działce rolnej, wykonywane jest zdjęcie działki rolnej i ewentualne dokonywane są pomiary tych granic, których nie można było zmierzyć na ortofotomapie, ponieważ były zbyt małe lub słabo widoczne (np. w cieniu drzew). W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie dowodowe było wystarczające do ustalenia maksymalnej powierzchni kwalifikowanej. Organ w sposób uprawniony dokonał identyfikacji działek w oparciu o system ich identyfikacji oraz na podstawie wyznaczonej powierzchni MKO. Wynik tej kontroli był wystarczający i nie zachodziła potrzeba jego ponownej weryfikacji przez kontrolę na miejscu. Wyjaśniając podstawy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 14 listopada 2019 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Białej Podlaskiej pismo informujące o zadeklarowaniu błędnego pakietu na działce rolnej oznaczonej identyfikatorem AC1 o powierzchni 0,36 ha położonej na działce ewidencyjnej nr [...] (pakiet 4.8 zamiast pakietu 4.4.) i wniósł o uznanie oczywistej omyłki. Organ pierwszej instancji nie wyraził zgody na uznanie oczywistej omyłki i wykluczył działkę rolną AC1 o powierzchni 0,36 ha, na której zadeklarowano wariant 4.8, z płatności w tym wariancie. Natomiast organ odwoławczy w uznał w tym zakresie oczywistą omyłkę. Ponadto, kierując się wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne skarżący podjął w roku 2016. W pierwszym roku skarżący podjął zobowiązanie w ramach wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki na powierzchni stwierdzonej i zatwierdzonej przez organ wynoszącej [...] ha. W 2018 r. skarżący w ramach tego wariantu zadeklarował działki o powierzchni 38,25 ha, natomiast organ stwierdził powierzchnię [...] ha. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 4 lutego 2020 r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 ustalała obszar gruntów objęty zobowiązaniem dla wariantu 4.8 na [...] ha. Mając natomiast na względzie, że podjęte w pierwszym roku (2016) zobowiązanie w ramach wariantu 4.8 ustalone zostało na powierzchni [...] ha, organ pierwszej instancji powinien był, kierując się § 2 pkt 2, § 5 ust. 1 i 4 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, ustalić obszar zobowiązania w ramach wariantu 4.8 na [...] ha, a nie [...] ha, co stanowiło powierzchnię stwierdzoną w roku 2018. Z tego względu organ odwoławczy ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem podjętym w dniu 15 marca 2016 r. w ramach wariantu 4.8 na [...] ha. Odnosząc się szczegółowo do poszczególnych wariantów, organ odwoławczy wskazał, że w ramach wariantu 4.4 skarżący deklarował powierzchnię 0,90 ha. Natomiast w trakcie kontroli administracyjnej stwierdzono powierzchnię [...] ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr [...]. W wyniku porównania powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku z maksymalnym kwalifikowalnym obszarem działek ewidencyjnych, w ramach postępowania odwoławczego wykonany został ponowny pomiar powierzchni działek, mający na celu ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej (TUZ) do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Wydział do spraw GIS Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydał w dniu 28 stycznia 2020 r. informację na temat wartości MKO TUZ, z której wynika, że: - zadeklarowana powierzchnia [...] ha działki rolnej BK1 (działka ewidencyjna nr [...]) jest większa o 0,01 ha, niż maksymalny kwalifikowalny obszar wyznaczony dla działki ewidencyjnej. Mając na uwadze § 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego powierzchnia stwierdzona działki rolnej BK1 wynosi [...] ha; - zadeklarowana powierzchnia 0,36 ha działki rolnej AC1 (działka ewidencyjna nr [...]) jest większa o 0,03 ha, niż maksymalny kwalifikowalny obszar wyznaczony dla działki ewidencyjnej. Mając na uwadze § 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego powierzchnia stwierdzona działki rolnej AC1 wynosi 0,33 ha. Organ wskazał, że powierzchnia MKO dla przedmiotowych działek została wskazana w informacji z dnia 28 stycznia 2020 r. Z informacji tej wynika, że powierzchnia MKO dla przedmiotowych działek została określona na podstawie ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych w dniu 16 sierpnia 2017 r. oraz kontroli terenowej przeprowadzonej w dniach [...] – [...] 2016 r. W konsekwencji powierzchnia wykluczona z płatności w ramach wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne wyniosła 0,04 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych w ramach wariantu 4.4, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej/kontroli na miejscu wyniosła 4,65 %. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 181, str. 48 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 640/2014) w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 0,04 ha. W związku z tym powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności w ramach wariantu 4.4 wyniosła 0,78 ha (0,86 ha - 2 x 0,04 ha). Stawka płatności do [...] w ramach wariantu 4.4 została określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego na kwotę 911 zł. Biorąc pod uwagę powyższe płatność do wariantu 4.4 podlegała zmniejszeniu o kwotę [...]zł (0,08 x [...] zł) i została przyznana w kwocie [...]zł. Odnośnie płatności do wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki ustalono, że ostatecznie zadeklarowano powierzchnię [...] ha, a powierzchnia stwierdzona w ramach tego wariantu wyniosła [...] ha. Organ wskazał, że powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013. W wyniku porównania powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku z maksymalnym kwalifikowalnym obszarem działek ewidencyjnych, w ramach postępowania odwoławczego wykonany został ponowny pomiar powierzchni działek, mający na celu ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej (TUZ) do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. W tym celu Wydział do spraw GIS Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wydał w dniu 7 listopada 2019 r. oraz w dniu 28 stycznia 2020 r. informacje na temat wartości MKO TUZ. Z powyższych informacji wynika, że powierzchnia MKO dla przedmiotowych działek została określona na podstawie ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych w dniu 16 sierpnia 2017 r. oraz kontroli terenowej przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] 2016 r. Ponowna weryfikacja maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) jak i maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego dla trwałych użytków zielonych (MKO TUZ) potwierdziła prawidłowość ustaleń odnośnie wskazanych działek. Dodatkowo działka rolna AW1 o powierzchni [...] ha, na której zadeklarowano wariant 4.8, położona na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie D., gmina R., nie leży na obszarze specjalnej ochrony ptaków. Organ szczegółowo, także w formie tabeli, przedstawił wyliczenia, z których wynikały różnice pomiędzy deklarowaną powierzchnią poszczególnych działek, a powierzchnią kwalifikowaną do płatności. Jednocześnie organ w odniesieniu do każdej działki powołał właściwą w tym przypadku informację o wartości MKO (informacja z dnia 7 listopada 2019 r. albo z dnia 28 stycznia 2020 r.), w oparciu o którą dokonano ustalenia MKO. Organ ustalił, że łączna powierzchnia wykluczona z płatności w ramach wariantu 4.8 wyniosła 0,92 ha. Procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych w ramach wariantu 4.8, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 2,46 %. W związku z tym i na podstawie art. 18 ust. 6 rozporządzenia nr [...] organ ustalił, że powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności w ramach wariantu 4.8 odpowiada powierzchni stwierdzonej, to jest [...] ha. Stawka płatności do [...] w ramach wariantu 4.8 została określona w załączniku nr [...] do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego na kwotę [...]zł. Biorąc pod uwagę powyższe, kwota przyznanej płatności wyniosła [...] zł ([...] ha x [...] zł). Kwota ta została pomniejszona ze względu na złożenie zmiany do wniosku po terminie, to jest po dniu 15 czerwca 2018 r. Zmiana do wniosku została bowiem złożona w dniu 22 czerwca 2018 r. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 405/20, stanowiło to przekroczenie terminu na złożenie zmian do wniosku o 4 dni robocze, gdyż wniosek został złożony w piątym dniu opóźnienia, a zatem dzień ten nie powinien mieć wpływu na pomniejszenie płatności. W ramach zmiany powierzchnia zgłoszona do płatności w wariancie 4.8 została powiększona o 0,67 ha. Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 złożenie zmiany do wniosku zwiększającej deklarowaną powierzchnię po wyznaczonym terminie skutkuje zmniejszeniem o jeden procent za każdy dzień roboczy kwoty płatności przypadającej na dodane powierzchnie. W związku z tym płatność w ramach wariantu 4.8 do powierzchni dodanej w wyniku złożenia zmiany do wniosku została pomniejszona o 4 %, to jest o [...] zł. W konsekwencji kwota przyznanej płatności w ramach wariantu 4.8 wyniosła [...] zł. W zakresie płatności do wariantu 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne organ ustalił, że zarówno powierzchnia deklarowana we wniosku o przyznanie płatności, jak i powierzchnia stwierdzona wyniosła [...] ha. Stawka płatności do [...] w ramach wariantu 5.4 określona w załączniku nr [...] do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wynosi [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne jest realizowane przez okres 5 lat od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Skarżący podjął następujące zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatyczne: - w wariancie 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki w dniu 15 marca 2016 r. na powierzchni [...] ha; - w wariancie 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne w dniu 15 marca 2017 r. na powierzchni [...] ha; - w wariancie 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne w dniu 15 marca 2017 r. na powierzchni [...] ha. Organ stwierdził brak podstaw do przyznania skarżącemu kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych. Organ podniósł, że z treści samego wniosku o przyznanie płatności z dnia 6 czerwca 2018 r. jak i ze zmiany wniosku z dnia 22 czerwca 2018 r. nie wynika, by skarżący ubiegał się o przyznanie takiej kwoty. Odnosząc się do zarzutów podniesionymi w odwołaniu organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie zostało oparte na wynikach kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o system LPiS oraz oględzin działek. Organ podkreślił, że maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej nie obejmuje wszystkich gruntów położonych na danej działce, a jedynie stanowią go grunty rolne spełniające określone kryteria. Jest to różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a powierzchniami nieuprawnionymi do płatności. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek podania faktycznie użytkowanej powierzchni uprawnionej do płatności. Natomiast podstawowym zadaniem kontroli administracyjnej wniosku jest weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawcę w danym roku gospodarczym. Zdaniem organu ustaleń dokonanych w sprawie nie może podważyć ocena zawarta w odwołaniu, gdyż skarżący nie przedstawił żadnych przekonujących dowodów, czy argumentów przemawiających za słusznością własnego stanowiska. Samo twierdzenie strony nie stanowi przeciwdowodu do zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast w postępowaniu o przyznanie płatności ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, które z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jednocześnie dane zawarte w bazie LPIS pozwalają na prawidłowy i dokładny pomiar powierzchni działek ewidencyjnych oraz działek rolnych zgłoszonych przez stronę do płatności, a tym samym umożliwiają prawidłowe zweryfikowanie kryteriów kwalifikowalności działek. W nawiązaniu do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. III SA/Lu 318/21, organ podniósł, że naprawił błąd w zakresie ustalenia obszaru gruntów objętych zobowiązaniem w ramach wariantu 4.8 podjętego w dniu 15 marca 2016 r. Odnośnie zarzutu sprzeczności w zakresie wariantu 4.8 między decyzją dotyczącą przyznania płatności na rok 2017, w której MKO TUZ został ustalony na powierzchni [...] ha, a decyzją dotyczącą przyznania płatności na rok 2018, w której MKO TUZ został ustalony na powierzchni [...] ha, organ wyjaśnił, że nie stosował odrębnej powierzchni MKO TUZ na sporych działkach rolnych. Zarówno w sprawie dotyczącej roku gospodarczego 2017, jaki i 2018 zastosował identyczne wyniki kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o system LPIS i ustaloną powierzchnię trwałych użytków zielonych (TUZ). Zastosowana została identyczna powierzchnia MKO TUZ na spornych działkach rolnych w oparciu o informacje Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 7 listopada 2019 r. oraz z dnia 28 stycznia 2020 r. Różnica w wyliczeniach organu w przedmiocie stwierdzonej ogólnej powierzchni MKO TUZ działek w ramach wariantu 4.8 za rok 2017 ([...] ha) i za rok 2018 ([...] ha) wynika jedynie z nieco odrębnej ogólnej deklaracji powierzchni działek we wnioskach strony dotyczących roku 2017 oraz 2018, jaki i nieco odmiennej deklaracji powierzchni samych działek rolnych. Organ wyjaśnił, że w świetle § 6 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym nie może być większa, co nie oznacza, że nie można przyznać mniejszej płatności w oparciu o system LPiS w kolejnym roku zobowiązania. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku wskazania, w oparciu o jakie konkretne dowody organ poczynił ustalenia co do powierzchni poszczególnych działek, organ wyjaśnił, że na sporych działkach rolnych ustalił powierzchnie MKO TUZ w oparciu o informacje Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 7 listopada 2019 r. oraz z dnia 28 stycznia 2020 r. Przedstawił także zestawienie tabelaryczne sporych działek w ramach poszczególnych wariantów. Powierzchnia MKO TUZ została wyznaczona zgodnie z definicją TUZ zawartą w art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 608 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 1307/2013"). Organ wskazał również, że uzupełnił braki w dokumentacji, dołączając odwołania od wcześniejszych decyzji organu pierwszej instancji oraz dokumentację dotyczącą roku gospodarczego 2016, w tym prawomocną i ostateczną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej 0046-2017-019148 z dnia 23 czerwca 2017 r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2016, która ma istotny wpływ na ustalony w roku gospodarczym 2016 poziom zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w ramach wariantu 4.8. W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 23 lutego 2022 r., nr [...], zarzucając naruszenie: 1) art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. i art. 78 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte wykonanie wskazań Sądu wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 318/21 dotyczących obowiązku wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji w oparciu o jakie konkretnie dowody poczynił ustalenia co do powierzchni poszczególnych działek, wobec jednoczesnego stwierdzenia przez organ drugiej instancji w tabeli na kartach 21- 22, iż powierzchnia niektórych działek pochodzi z informacji na temat wartości MKO z dnia odpowiednio 7 listopada 2019 r. oraz 28 stycznia 2020 r. (kolumna 8 tabeli), w sytuacji gdy informacje te, jak wskazuje ponownie organ drugiej instancji, zawierają dane pochodzące z: ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych w dniu 16 sierpnia 2017 r oraz wyniku kontroli terenowej w dniach od [...] do [...] 2016 r., doprowadziły organ do poczynienia konkretnych ustaleń co do powierzchni MKO TZU dotyczącej stanu wegetacji w 2018 roku wbrew zaleceniu Sądu, iż nie można powoływać się na wszystkie wskazane dowody niejako "hurtowo", a w konsekwencji dowolną i pozbawioną logiki ocenę stanu faktycznego sprawy wobec jednoczesnego uznania, iż częściowe dane pochodzące z kontroli terenowej przeprowadzonej w 2016 r. są miarodajne w celu ustalenia MKO TUZ w odniesieniu do skontrolowanych wówczas częściowo działek, a jednocześnie wskazanie, że odnośnie nieskontrolowanych wówczas na miejscu działek taka możliwość nie istnieje, bez jakiegokolwiek zbadania stanu wegetacji na tym obszarze w poszczególnych latach; 2) 153 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych dotyczących ustalenia zmniejszonej powierzchni kwalifikowanej, poprzez wskazanie konkretnie, co zdaniem organu znajdowało się w roku gospodarczym 2018 na powierzchni wykluczonej i z jakich powodów nie jest możliwe uznanie tego obszaru za kwalifikowany, przy jednoczesnym ponownym pominięciu wskazania przez organ, które z posiadanych danych, to jest czy ortofotomapa sporządzona ze zdjęć wykonanych w dniu 16 sierpnia 2017 r., czy wynik wizytacji przeprowadzanej w dniach od [...] do [...] 2016 r., doprowadziły do ustalenia powierzchni MKO TUZ dotyczącej stanu wegetacji w 2018 r. przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia - zważywszy, że wyniki pochodzące ze wskazanych danych różnią się między sobą, a jednocześnie w ocenie organu nie jest również możliwe następcze ustalenie na podstawie wyników kontroli terenowej, co znajdowało się na powierzchni wykluczonej; 3) § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w związku z art. 4 ust. 1 lit. e-h rozporządzenia nr 1307/2013, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż obszary zadeklarowane we wniosku skarżącego podlegają wykluczeniu z powierzchni zakwalifikowanej do przyznania płatności, w sytuacji gdy spełnia ona przesłanki do przyznania płatności stanowiąc pastwisko, o jakim mowa w treści naruszonych norm unijnych, a przyjęta przez organy obu instancji powierzchnia kwalifikowana została ustalona w sposób nieprawidłowy, wobec pominięcia pkt 26 i 37 preambuły rozporządzenia nr 1307/2013, podczas gdy z przepisów tych wynika, iż przy wykładni pojęcia trwałych użytków zielonych należy (zwłaszcza w przypadku terenów półdzikich, objętych jak w przypadku skarżącego siedliskami lęgowymi dzikich ptaków) przyjąć interpretację proekologiczną, dopuszczającą objęcie tym pojęciem również zakrzaczeń, zadrzewień i terenów podmokłych. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 z późn. zm., powołanym dalej jako "rozporządzenie" lub "rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne"), wydanego na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1234 z późn. zm., dalej powoływanej jako "ustawa" lub "ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich"). Wymieniona ustawa, jak stanowi art. 1 pkt 1 i 2, określa między innymi zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie dotyczącym wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zwanego dalej "programem" oraz warunki i tryb przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej w ramach działań i poddziałań objętych programem, zwanej dalej "pomocą". Program jest określony między innymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia. Program jest realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje działania i poddziałania wymienione w art. 3 ust. 1 ustawy, w tym między innymi działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmujące: a) płatności z tytułu zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych, b) wsparcie dla ochrony oraz zrównoważonego użytkowania i rozwoju zasobów genetycznych w rolnictwie (art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy). Płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych udziela się rolnikom, którzy dobrowolnie podejmują się przeprowadzenia operacji obejmujących jedno lub większą liczbę zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych dotyczących gruntów rolnych, które określane są przez państwa członkowskie. Zobowiązania w ramach tego działania podejmowane są na okres od pięciu do siedmiu lat (art. 28 2 i ust. 5 rozporządzenia nr 1305/2013). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o przyznanie tej płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu; 3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. W myśl § 15 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wysokość płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za: 1) hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6 lub 2) sztukę zwierzęcia i liczby zwierząt, do których przysługuje płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna - w przypadku pakietu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 - po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Wysokość stawek płatności, o których mowa w ust. 1, dla poszczególnych pakietów i ich wariantów jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia (§ 15 ust. 2). Na mocy § 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o płatności, a powierzchnią uprawnioną do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia nr 640/2014. Według art. 19 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru zatwierdzonego. Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie była kwestia legalności przyznania skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 w pomniejszonej wysokości, wynikającej z ustalenia, że w przypadku działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącego do płatności w ramach wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne oraz wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru jest mniejsza, niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku. Wskazać jednocześnie należy, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji istotna jest okoliczność, że decyzja ta została podjęta w postępowaniu prowadzonym po wydaniu wcześniej w tej sprawie orzeczeń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 405/20 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 18 maja 2020 r., a następnie wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 318/21 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 15 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 2021 r. Sąd ocenił jako trafne wyjaśnienie organu dotyczące pominiętego przez organ pierwszej instancji wniosku o przeprowadzenie kontroli na miejscu oraz wniosku dowodowego skarżącego o dokonanie pomiarów wszystkich działek, których powierzchnia została zakwestionowana. Sąd zaaprobował stanowisko organu, że skierowanie spraw z roku 2017 i 2018 do kontroli na miejscu nie byłoby celowe, bowiem głównym celem kontroli byłaby weryfikacja upraw i powierzchni w roku 2019, a więc po zakończeniu okresu wegetacji roślin. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie zrealizował jednak w pełni wytycznych zawartych w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 405/20, bowiem nie wyjaśnił sprawy w należyty sposób, a uzasadnienie decyzji nie jest wyczerpujące. Sąd zauważył, że zobowiązanie dotyczące wariantu 4.8 zostało podjęte w dniu 15 marca 2016 r., natomiast zobowiązania w pozostałych wariantach skarżący podjął rok później, w dniu 15 marca 2017 r. W świetle § 5 ust. 1 pkt 1 to powierzchnia zobowiązania podjętego w dniu 15 marca 2016 r. w ramach wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki powinna stanowić punkt wyjścia dla rozstrzygnięcia wniosków kontynuacyjnych za kolejne lata, z uwagi na zakres podjętego pięcioletniego zobowiązania. Z ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej z dnia 23 czerwca 2017 r. wynika, że organ ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w roku 2016 na [...] ha. Natomiast w kolejnych decyzjach organ pierwszej instancji ustalał różny obszar objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach wariantu 4.8. Organ pierwszej instancji nie odniósł się w tym zakresie do pierwszego roku gospodarczego dla zobowiązania w ramach wariantu 4.8, podjętego bezspornie w dniu 15 marca 2016 r. Słusznie zatem powyższą okoliczność podnosił skarżący w odwołaniu. Natomiast organ drugiej instancji w ogóle nie rozważał tych kwestii. Sąd wskazał również na sprzeczność między decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej dotyczącą przyznania płatności za rok 2017, a decyzją dotyczącą przyznania płatności za rok 2018, w zakresie wariantu 4.8, gdyż w pierwszej z wymienionych decyzji ustalono powierzchnię MKO TUZ na [...] ha, a w drugiej decyzji powierzchnię MKO TUZ ustalono na [...] ha. Sąd stwierdził, że wbrew wytycznym zawartym w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 405/20, organ odwoławczy nie wskazał, w oparciu o jakie konkretnie dowody poczynił ustalenia co do powierzchni poszczególnych działek, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy wyjaśniając motywy, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji podał, że ustaleń dokonano "na podstawie ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych w dniu 16 sierpnia 2017 r. oraz kontroli terenowej przeprowadzonej w dniach [...] -[...] 2016 r., a także wizytacji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie rolnika w dniach [...] lipca 2019 r.". Jak wskazał Sąd, nie można powoływać się na wszystkie wskazane dowody niejako "hurtowo", bo nie są one tożsame i wynikają z nich odmienne dane. Organ powinien jednoznacznie stwierdzić, na podstawie jakich dowodów poczynił określone ustalenia. Decyzja powinna być jasno i przekonująco uzasadniona, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie istotne okoliczności zostały wszechstronnie rozważone i poddane ocenie. Sąd zwrócił również uwagę na niekompletność akt administracyjnych, do których nie dołączono pierwszego wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 oraz odwołań wnoszonych przez skarżącego od wydawanych wcześniej decyzji. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej powołanej jako: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy był zatem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a. Organ zrealizował wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 318/21 oraz wyczerpująco wyjaśnił wskazane przez Sąd wątpliwości. Organ odwoławczy, wypełniając wytyczne Sądu, w zaskarżonej decyzji ustalił powierzchnię podjętego w dniu 15 marca 2016 r. zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego dla wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki na [...] ha, to jest w zgodzie z decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej nr [...] z dnia 23 czerwca 2017 r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016. Ponieważ decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej z dnia 4 lutego 2020 r. błędnie ustalała obszar podjętego w tym wariancie zobowiązania na [...] ha, organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in principio uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w przekonujący sposób wyjaśnił również rozbieżność między powierzchnią MKO TUZ ustaloną w ramach wariantu 4.8 w sprawie dotyczącej przyznania płatności na rok 2017 ([...] ha), a powierzchnią MKO TUZ ustaloną w ramach wariantu 4.8 w sprawie dotyczącej przyznania płatności na rok 2018 ([...] ha). Organ podkreślił, że zarówno w sprawie dotyczącej roku gospodarczego 2017, jak i w sprawie dotyczącej roku gospodarczego 2018 zastosowano identyczne wyniki kontroli administracyjnej w oparciu o system LPIS i ustaloną powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru trwałych użytków zielonych (TUZ). Natomiast różnica w stwierdzonej ogólnej powierzchni MKO TUZ działek rolnych w ramach wariantu 4.8 na rok 2017 i 2018 wynika z różnych deklaracji powierzchni działek dokonanej przez stronę we wnioskach dotyczących lat 2017 i 2018. Chodzi w tym przypadku zarówno o różną w każdym roku powierzchnię działek łącznie zadeklarowaną w ramach wariantu 4.8, a mianowicie [...] ha w roku 2017 oraz [...] ha w roku 2018, jak i różnice w deklarowanej powierzchni poszczególnych działek rolnych w wymienionych latach gospodarczych. O trafności wyjaśnień organu przekonuje analiza wniosków o płatności we wskazanych latach gospodarczych oraz porównanie tabelarycznych zestawień zawartych w decyzjach organu odwoławczego dotyczących przyznania płatności na rok 2017 oraz na rok 2018 w ramach wariantu 4.8, a w szczególności powierzchni deklarowanej w 2018 r. w ramach poszczególnych działek rolnych na określonych działkach ewidencyjnych – równej, mniejszej albo większej, niż powierzchnia deklarowana na tych działkach w 2017 r. Jednocześnie porównanie stosowanych przez organ powierzchni MKO TUZ wskazuje, że organ posługiwał się tożsamymi danymi. W ocenie Sądu niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zakresie dotyczącym podstaw ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, w oparciu o jakie konkretne dowody poczynił ustalenia co do powierzchni poszczególnych działek. Organ zarówno w sposób opisowy, jak i tabelaryczny wskazał zarówno powierzchnię deklarowaną w przypadku poszczególnych działek rolnych, jak też powierzchnię stwierdzoną w oparciu o dane odnośnie maksymalnego kwalifikowalnego obszaru oraz wielkość powierzchni wykluczonej w przypadku każdej działki. Co istotne, w tabelach zamieszczonych w decyzji organ odwoławczy w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych podał również dowody stanowiące podstawę ustaleń powierzchni MKO TUZ dla konkretnej działki. Organ wskazał w tym zakresie na uzyskane z Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR informacje z dnia 28 stycznia 2020 r. oraz z dnia 7 listopada 2019 r. na temat wartości MKO dla konkretnych działek. Organ w stosunku do każdej działki powołał stosowną w danym przypadku informację. Zaznaczyć należy, że informacje te znajdują się w aktach sprawy, a strona mogła zapoznać się z ich treścią. Natomiast w każdej z informacji wskazano, w odniesieniu do poszczególnych działek, czy maksymalny kwalifikowalny obszar został wyznaczony na podstawie: danych wynikających z ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych w dniu 16 sierpnia 2017 r. oraz kontroli terenowej przeprowadzonej w dniach [...] - [...] 2016 r., czy też wizytacji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie rolnika w dniach [...] lipca 2019 r. Tym samym organ odwoławczy wykonał wytyczne dotyczące wskazania dowodów, na podstawie których dokonał ustaleń faktycznych co do powierzchni poszczególnych działek. W przeciwieństwie do decyzji uchylonej wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 318/21, w kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji organ nie powołał łącznie podstaw ustaleń co do powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, ale zindywidualizował podstawy ustaleń faktycznych przez odwołanie się w przypadku każdej zakwestionowanej w zakresie powierzchni działki rolnej do konkretnej informacji odnośnie MKO. Jak wskazano zaś już wyżej, w dostępnych w aktach sprawy informacjach co do wartości maksymalnego kwalifikowalnego obszaru powołane zostały podstawy ustalenia MKO dla określonych działek. W związku z zarzutem niewskazania w zaskarżonej decyzji, co konkretnie znajdowało się w roku gospodarczym 2018 na powierzchni wykluczonej i z jakich powodów nie jest możliwym uznanie tego obszaru za kwalifikowany, dostrzec należy, że skarżący podnosił tożsamy zarzut już w odniesieniu do decyzji uchylonej następnie wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 318/21. Formułując wytyczne co do dalszego postępowania Sąd w uzasadnieniu wyroku wydanego w tej sprawie nie zobowiązał organu do uzupełnienia argumentacji o wskazywane w zarzutach skarżącego dane. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ wystarczająco wyjaśnił, że przeprowadzając kontrolę administracyjną wniosku skarżącego organ ocenił dostępne dane GIS, to jest: poprawność wyznaczenia wektorowych granic odniesienia dla działki ewidencyjnej w powiązaniu z obrazem ortofotomapy, mając na uwadze widoczne granice użytkowania, analizę powierzchni sąsiednich działek ewidencyjnych, oraz poprawność wyznaczenia pól zagospodarowania na ortofotomapie. Pomiar został wykonany na podstawie ortofotomapy będącej elementem systemu LPIS i stanowiącej podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstałej ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Trafnie też organ wskazał, że ortofotomapy cyfrowe stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów, to jest stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. W przypadku pomiaru na ortofotomapie nie występuje błąd tolerancji pomiaru, skutkiem czego pomiar ten jest bardziej dokładny, niż pomiar wykonany w terenie za pomocą GPS. Ortofotomapy działek ewidencyjnych prezentują w sposób rzeczywisty i czytelny stan pokrycia oraz zagospodarowania terenu. Przy tym wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne. Istotne jest bowiem, że rzeczywiste powierzchnie działek rolnych, które należy podać we wniosku, nie zawsze pokrywają się z powierzchnią użytków gruntowych, uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków. Badanie zgodności wskazanych we wniosku powierzchni działek rolnych następuje poprzez kontrolę administracyjną, która może, ale nie musi być uzupełniona o kontrolę na miejscu. Jak wskazano też w zaskarżonej decyzji, przy ustalaniu maksymalnej powierzchni kwalifikowanej odlicza się powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone, drogi, z wyjątkiem dróg technologicznych i dojazdowych do pól o nawierzchni gruntowej, powierzchnie zabudowane, wody, odłogi i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie pozarolnicze. Powyższa ocena znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Wskazać należy, że stosownie do art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 państwa członkowskie dopilnowują, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów środków obszarowych, o których mowa w art. 28-31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Stosownie do art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile zatem nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013). Jak stanowi art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014, kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola jest możliwa i stosowna za pomocą kontroli administracyjnych. Kontrola administracyjna dotyczy każdego złożonego wniosku i jest obligatoryjna. Polega ona na obowiązkowym zweryfikowaniu z urzędu przez organ zgodności między działkami zadeklarowanymi a działkami referencyjnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3378/15). Na mocy art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2021 r., poz. 699 z późn. zm.) to Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "systemem". W skład systemu prowadzonego przez Agencję wchodzi między innymi system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 (art. 4 pkt 3a ustawy). System identyfikacji działek rolnych zawiera, między innymi,: 1) wektorowe granice oraz powierzchnię: a) maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit a i b rozporządzenia nr 640/2014 oraz identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 9a ust. 1 pkt 1 lit a oraz pkt 2 powołanej ustawy). W świetle art. 9a ust. 2 tej ustawy do prowadzenia systemu, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w szczególności: 1) ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2) dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 3) dane z wniosków o przyznanie płatności; 4) wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 640/2014 i rozporządzeniu nr 809/2014. Ustalenie powierzchni działek poprzez kontrolę administracyjną polega na wykorzystaniu bazy danych zgromadzonych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) zawierających materiały kartograficzne (mapy i ortofotomapy) oraz przy wykorzystaniu geograficznego systemu informacji (GIS) zawierającego bazy danych referencyjnych dla ocen kwalifikowalności wniosków. Dla ustalenia prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest określona uprawa. W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie MKO, które stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności. W konsekwencji, zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. są nieuzasadnione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymagania wynikające z powołanego przepisu. Organ dokładnie ustalił stan faktyczny w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych zgłoszonych do płatności, powołał dowody, na których się oparł ustalając inną, niż zadeklarowana powierzchnię uprawnioną do płatności oraz wyjaśnił przyczyny, dla których nie uwzględnił wniosków dowodowych strony. W uzasadnieniu prawnym organ omówił przepisy stanowiące prawną podstawę rozstrzygnięcia oraz przedstawił dokładnie sposób ich zastosowania, wraz ze stosownymi wyliczeniami obrazującymi kolejno elementy mające wpływ na ustaloną ostatecznie wysokość płatności. W związku z zawartymi w skardze zarzutami dotyczącymi nieprzeprowadzenia kontroli na miejscu oraz pominięcia wniosku strony o dokonanie pomiaru wszystkich działek, których powierzchnia została zakwestionowana, należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie już w uzasadnieniu wyroku z 18 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 318/21 zaaprobował stanowisko organu, iż skierowanie spraw z roku 2017 i 2018 do kontroli na miejscu byłoby niezasadne. Głównym celem takiej kontroli byłaby bowiem weryfikacja upraw i powierzchni według stanu w roku 2019, a więc po zakończeniu wegetacji roślin. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższą ocenę, którą jednocześnie jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a. Zatem ponowne powołanie zarzutów w tym zakresie jest nieskuteczne. Zarzut naruszenia § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w związku z art. 4 ust. 1 lit e-h rozporządzenia 1307/2013 również należy ocenić jako niezasadny. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego nie może przekształcać występujących w gospodarstwie rolnym trwałych użytków zielonych i pastwisk trwałych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 1307/2013, Natomiast na mocy art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 1307/2013 "trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe" (zwane łącznie "trwałymi użytkami zielonymi") oznaczają grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - które nie były zaorane przez okres co najmniej pięciu lat; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które służą do wytwarzania paszy dla zwierząt, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych zielnych roślin pastewnych. Zdaniem skarżącego organ naruszył powyższe przepisy wskutek pominięcia, że w świetle pkt 26 i 37 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013 przy wykładni pojęcia trwałych użytków zielonych należy przyjąć interpretację proekologiczną. Skarżący podniósł, że organy pierwszej i drugiej instancji nie podjęły rozważań co do tego, czy występujące na deklarowanych przez skarżącego działkach krzewy czy drzewa mogą nadawać się do wypasu oraz czy zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych. Sformułowany przez skarżącego zarzut nie podważa jednak prawidłowości zaskarżonej decyzji. Skarżący w rozpoznawanej sprawie nie powoływał się bowiem na okoliczność, że na działkach rolnych, zadeklarowanych jako obejmujące trwałe użytki zielone, znajdują się krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu. Nie zgłaszał też żadnych dowodów na tego rodzaju okoliczności. Wymaga natomiast podkreślenia, że na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przy tym nie stosuje się przepisów art. 79a oraz art. 81 kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 27 ust. 2 ustawy wprowadza zasadę, zgodnie z którą to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem na mocy art. 27 ust. 1 i 2 powołanej ustawy zostały wyłączone niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim ustawodawca nie przewidział obowiązywania w postępowaniu o przyznanie płatności zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, o czym stanowi art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z danego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na te okoliczności i działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zatem, skoro skarżący w toku postępowania nie powoływał okoliczności wskazanych w ramach omawianego zarzutu oraz nie zgłaszał dowodów dla ich wykazania, nie może skutecznie zarzucać organowi, że nie rozpatrzył w sposób prawidłowy materiału dowodowego oraz w sposób niewyczerpujący uzasadnił zaskarżoną decyzję. Jak wskazano już wyżej, organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się wszechstronnie do przeprowadzonych dowodów oraz wniosków dowodowych skarżącego. Natomiast w świetle przytoczonych wyżej przepisów organ nie był obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów, zwłaszcza na okoliczności, na które strona się nie powoływała. Jak wskazano też wyżej, uchylając poprzednio wydaną w sprawie decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie podzielił stanowiska skarżącego o potrzebie przeprowadzenia w sprawie kontroli na miejscu. Stanowisko Sądu w tej sprawie wiąże zarówno organ, jak i Sąd orzekający w sprawie niniejszej. Trzeba również zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazano, iż powierzchnia MKO TUZ została wyznaczona zgodnie z definicją TUZ zawartą w art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 1307/2013. W związku z powołaną wyżej definicją trwałych użytków zielonych trzeba także zaznaczyć, że w świetle tej definicji istotny jest stan upraw dla danej działki ewidencyjnej z ostatnich 5 lat. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w informacji o wartości MKO z dnia 28 stycznia 2020 r., wyznaczenie wartości MKO TUZ polegało na analizie takich właśnie okoliczności. Stąd też nieuprawniony jest zarzut skarżącego o braku logiki w stanowisku organu, który oparł zaskarżoną decyzję między innymi na danych w zakresie MKO TUZ wynikających z oględzin z 2016 r., natomiast uznał za niezasadne przeprowadzenie kontroli na miejscu w 2019 r. Kontrola ta dotyczyłaby bowiem okoliczności późniejszych w stosunku do roku gospodarczego objętego wnioskiem w niniejszej sprawie. Końcowo należy stwierdzić, że organ odwoławczy zgodnie z wytycznymi Sądu uzupełnił również akta administracyjne, w których znajdują się obecnie także wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 oraz wszystkie odwołania wniesione przez skarżącego od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.