III SA/Lu 171/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną z upoważnienia Wojewody przez Kierownika Delegatury na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...], utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji na podstawie materiału dowodowego ustalił, że po raz pierwszy W. K., dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 1 lutego 2002 r. i decyzją z tego samego dnia uznany został za osobę bezrobotną z dniem 1 lutego 2002 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu [...] lutego 2003 r. W. K. złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił przyznania mu prawa do tego świadczenia. W dniu [...] kwietnia 2005 r. W. K. ponownie złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek, w którym domagał się przyznania zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 lutego 2002 r. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt: K 19/02, stwierdził między innymi niezgodność z Konstytucją art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. w części w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i". Według wnioskodawcy oznacza to, że w dniu 1 lutego 2002 r. kiedy zarejestrował się po raz pierwszy w Powiatowym Urzędzie Pracy spełnił warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Organ I instancji, decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie przyznania W. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 lutego 2002 r. Od powyższej decyzji W. K. wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uznał odwołanie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt: K 19/02, w którym Trybunał stwierdził między innymi niezgodność z Konstytucją art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. w części w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i". Przepis ten wszedł w życie 1 stycznia 2002 r. i przewidywał, że osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy zarejestrowały się powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych warunkach. Wskazany powyżej wyrok został wykonany ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W art. 150 a tej ustawy przewidziano, że prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. Zdaniem organu odwoławczego ważne jest to, aby osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki przyznania tego zasiłku. Trafnym jest stwierdzenie, że osoby te nie musiały być zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotne do dnia 12 stycznia 2002 r., ale musiały spełniać warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego, określone w art. 37 j ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, okolicznością bezsporną jest to, że od 1 października 1990 r. do 31 stycznia 2002 r. W. K. pozostawał w zatrudnieniu i z tego powodu do dnia 12 stycznia 2002 r. nie mógł spełniać warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i to jest powód, dla którego zasiłek przedemerytalny nie może zostać mu przyznany. Na powyższą decyzję W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie lub zmianę. W uzasadnieniu skarżący podniósł, ze zasiłek przedemerytalny przewidziany jest dla osób, które legitymują się stosunkowo długim okresem zatrudnienia. Dotyczy on przede wszystkim osób pozostających bez pracy z przyczyn ekonomicznych pracodawcy i nie mających praktycznie szans na zatrudnienie ze względu na duże bezrobocie. Zdaniem skarżącego spełnia on kryteria do przyznania zasiłku ponieważ wymóg ponad 35 lat pracy spełnił już w grudniu 2001 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Materialno – prawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 150 a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.), dodany przez art. 1 pkt 76 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 164, poz. 1366). Zgodnie z powyższym przepisem, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. Odnosząc się do warunków nabycia zasiłku przedemerytalnego określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. (tj. Dz.U. 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm.), to przypomnieć należy, że zgodnie z zasadami określonymi w art. 37 j tej ustawy, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli osoba ta posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Innymi słowy, aby uzyskać prawo do zasiłku przedemerytalnego, osoba wnosząca o jego przyznanie powinna była w dniu 12 stycznia 2002 r.: 1) spełniać warunki do uzyskania statusu bezrobotnego, 2) spełniać warunki do uzyskania prawa do zasiłku oraz 3) posiadać okres uprawniający do emerytury – przy czym wszystkie te warunki winny być spełnione łącznie. Odnosząc treść podanych wcześniej przepisów do stanu faktycznego sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie legitymował się w dniu 12 stycznia 2002 r. spełnieniem wszystkich wcześniej wymienionych przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, albowiem w tym dniu nie spełniał warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu status bezrobotnego mogła uzyskać osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia i nie ucząca się w systemie dziennym, zaś skarżący w tym dniu był pracownikiem Wojskowej Administracji Koszar w C. (do 31.01.2002 r.). W związku z tym nie spełniał również w dniu 12 stycznia 2002 r. warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych (art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu).. Dlatego też, pomimo spełnienia przez niego przesłanki posiadania odpowiedniego okresu zatrudnienia uprawniającego do emerytury, wobec nie spełnienia pozostałych warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, taki zasiłek zgodnie z art. 150 a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mu nie przysługuje. Z tych też względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.