III SA/Lu 1723/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik L. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako uzasadnienie wniosku wskazano, że wykonanie tej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z tytułu której ponosi regularne wydatki. Jednorazowe uiszczenie przez niego tak dużej kwoty jak [...] zł doprowadzi do zablokowania innych płatności i w konsekwencji może być podstawą jego niewypłacalności. Natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w konsekwencji, że skarżący, nawet w przypadku pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia sądowego, zostanie pozbawiony de facto możliwości płynnej realizacji swoich zobowiązań. W efekcie dotychczas poniesione wydatki na działalność gospodarczą a także na utrzymanie pozytywnych relacji z kontrahentami zostaną na zawsze zniweczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wykazał istnienia żadnej z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Podstawowym argumentem skarżącego przemawiającym, w jego ocenie, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest fakt, ze zapłata kwoty kary (12.000 zł) spowoduje utratę jego płynności finansowej i niemożliwość realizacji bieżących płatności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu argumenty te są gołosłowne – skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych informacji w zakresie przepływów finansowych związanych z prowadzoną działalnością oraz swojej sytuacji finansowej. Bez tych danych nie sposób zweryfikować prawdziwości twierdzeń, że zapłata kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji mogłaby realnie zagrozić płynności finansowej skarżącego. Nie sposób zatem przyjąć, aby skarżący wykazał w ten sposób przesłankę niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W podobnych sprawach, dotyczących wstrzymania wykonania decyzji w zakresie kar pieniężnych z tytułu prowadzenia gier na automatach, w Naczelnym Sądzie Administracyjnym ukształtowała się linia orzecznicza wskazująca, że strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Wykazanie tych okoliczności wymaga przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej skarżącego oraz udokumentowania rzeczywistych obciążeń z tytułu kar pieniężnych (por. postanowienia z 8 września 2015 r., II GZ 451/15; z 18 września 2015 r., II GZ 481/15; z 2 października 2015 r., II GZ 498/15; z 6 października 2015 r., II GZ 519/15; z 13 października 2015 r., II GZ 548/15; z 14 października 2015 r., II GZ 562/15; z 15 października 2015 r., II GZ 575/15; z 16 października 2015 r., II GZ 579/15). W badanej sprawie nie można uznać, aby skarżący wykazał, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, stanowiącej wszak świadczenie o skutkach zasadniczo odwracalnych, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Brak przedstawienia jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuacje finansową skarżącego, czyni jego argumenty całkowicie gołosłownymi. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.