III SA/Lu 176/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, , , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz odmowy wskazania innego ośrodka pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz odmowy wskazania innego ośrodka pomocy społecznej. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został wart. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami. Kwestia podniesiona we wniosku skarżącego - a więc wyłączenie organu administracji publicznej od załatwiania spraw (art. 25 § 1 kpa), względnie wyłączenie wszystkich pracowników tegoż organu (art. 24 § 1 kpa), została załatwiona pismem Kolegium. Pismo takie - nawet gdyby przybrało postać bardziej sformalizowanego postanowienia - nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W doktrynie utrwalił się jednak pogląd, że wyłączenie organu administracji publicznej na podstawie art. 25 § 1 kpa następuje z mocy prawa, a zatem wydanie odrębnego postanowienia w tej sprawie jest zbędne (zob. M. Jaśkawska, A. Wróbel - Komentarz bieżący do art. 25 kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el. 2010, t. 9). Jeśli chodzi zaś o wyłączenie pracownika udziału w postępowaniu z przyczyn wymienionych w art. 24 §1 kpa następuje ono z mocy prawa, czyniąc go niezdolnym do udziału w tym postępowaniu z racji istnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Sporne jest, czy konieczne jest wydanie postanowienia o wyłączeniu pracownika z przyczyny określonej w tym przepisie. Nawet gdyby założyć, że wydanie takiego postanowienia jest niezbędne ze względów dowodowych, co nota bene można uzyskać w drodze odpowiedniego wpisu do protokołu, to postanowienie takie mogłoby mieć jedynie charakter deklaratywny (op. cit. kom. do art. 24 t. 2). Postanowienie w sprawie wyłączenia pracownika nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Badając zgodność tego przepisu (art. 24 kpa) z Konstytucją, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że kontrola stanowiska organu co do wyłączenia pracownika może się odbywać przy rozstrzyganiu odwołania od orzeczenia, kończącego postępowanie w danej instancji, a nie w postępowaniu wpadkowym na podstawie zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej. Przepisy te umożliwiają stronie podniesienie zarzutu o nieuwzględnieniu wyłączenia pracownika w postępowaniu odwoławczym, co następnie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego" (wyrok TK z dnia 7 marca 2005 r., P 8/03, OTK-A 2005, nr 3, poz. 20). Skoro zaś postanowienie w sprawie wyłączenia pracownika nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia - nie może być w konsekwencji przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, bowiem skarga służy tylko na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa). W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.