III SA/Lu 176/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek w zakresie wniosku Z. S. o zwrot kosztów stawiennictwa w sądzie postanawia: oddalić wniosek Z. S. o zwrot kosztów stawiennictwa w sądzie. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Jak wynika z treści protokołu rozprawy, skarżący stawił się osobiście na rozprawie. W piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r. skarżący wniósł o zwrot kosztów stawiennictwa w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wiosek o zwrot kosztów postępowania podlegał oddaleniu. Stosownie do art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Przy czym, przepis art. 205 § 1 p.p.s.a. stanowi, że przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 623). Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o kosztach stanowi, że wydatki obejmują w szczególności koszty podróży strony zwolnionej od kosztów sądowych związane z nakazanym przez sąd jej osobistym stawiennictwem. Jak stanowi art. 85 ust. 1 ustawy o kosztach, świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Przepis art. 85 ma zastosowanie również do strony postępowania, bowiem art. 91 ustawy o kosztach stanowi, że w wypadku gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności w związku z jej udziałem w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków. Z analizy treści przepisu art. 85 ust. 1 ustawy o kosztach wynika, że skuteczne wnioskowanie o zwrot kosztów podróży jest możliwe tylko w sytuacji, gdy sąd zarządzi osobiste stawiennictwo strony lub jej pełnomocnika. W pozostałych przypadkach udział stron w posiedzeniach sądowych nie jest obowiązkowy, o czym strony są zawiadamiane, a co za tym idzie - nie mogą też skutecznie domagać się zwrotu kosztów dojazdu do sądu. W niniejszej sprawie, jak wynika z treści akt sądowych, skarżący był w zawiadomieniu o terminie rozprawy poinformowany, że stawiennictwo jest nieobowiązkowe. Tym samym, wniosek skarżącego o zwrot kosztów podróży należało oddalić jako nieskuteczny. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w postanowieniu.