III SA/Lu 1784/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie – w zakresie sprzeciwu skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2016 r. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Po wniesieniu skargi skarżący Z. S. w piśmie z dnia 29 grudnia 2015 r. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych, to jest wpisu od skargi w kwocie 200 zł, ze względu na nieposiadanie środków finansowych na pokrycie tej opłaty sądowej. W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2016 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 20 stycznia 2016 r. (dowód doręczenia – k. 23 akt sprawy). Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął zatem z dniem 27 stycznia 2016 r. Natomiast skarżący złożył wypełniony urzędowy formularz w dniu 28 stycznia 2016 r. (data przesyłki na kopercie nadawczej – k. 26 akt sprawy). W takiej sytuacji zarządzeniem z dnia 8 lutego 2016 r. Referendarz sądowy na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniosek skarżącego pozostawił bez rozpoznania. Pismem z dnia 22 lutego 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od tego zarządzenia wskazując, że opóźnienie jego złożenia wyniosło tylko jeden dzień, a skarga dotyczy kluczowej dla niego kwestii związanej ze zdolnością do pracy zawodowej (sprzeciw – k. 34 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania, o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, a także o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu oraz rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Według art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2016. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Termin ten jest terminem ustawowym, stąd nie podlega skróceniu, przedłużeniu lub przywróceniu. Skoro zatem termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 27 stycznia 2016 r., a skarżący nadesłał wypełniony formularz dzień później, oznacza to, że uchybił ustawowemu terminowi do dokonania tej czynności. W takich okolicznościach należy zgodzić się z oceną dokonaną przez Referendarza sądowego, że skoro skarżący nie uzupełnił prawidłowo braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, pomimo prawidłowego wezwania oraz pouczenia go o skutkach niewykonania nałożonego na niego obowiązku w ustawowym terminie, to skutkiem tego było zasadne zarządzenie przez referendarza pozostawienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 260 § 1-3 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.