III SA/Lu 18/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Referent Monika Kutarska-Wolińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 1 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako kpa), w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993), po rozpatrzeniu odwołania P. B. od decyzji Prezydenta Miasta, z dnia [...], Nr [...], orzekającej o wymeldowaniu P. B. z pobytu stałego z lokalu przy ul. Ś. w L., Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł o wymeldowaniu P. B. z pobytu stałego z lokalu przy ul. Ś. w L., uzasadniając swoje rozstrzygnięcie spełnieniem przesłanek art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący. Wojewoda uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, z następujących względów: Organ administracji, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na wniosek strony lub z urzędu, wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego, lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu należy rozumieć fizyczne nieprzebywanie w lokalu i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym miejscu. Organy administracji w sprawie o wymeldowanie obowiązane są do ustalenia, czy występuje okoliczność faktycznego opuszczenia lokalu. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący pod adresem zameldowania nie zamieszkuje w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Potwierdza to zamieszkała w lokalu Z. C., babcia skarżącego, która w swoich wyjaśnieniach złożonych do protokołu przesłuchania w dniu [...] stycznia 2006 r. oświadczyła, że "wnuk nocuje u mnie przy ul. Ś. doraźnie, gdy się źle czuję, pozostałe noce wnuk spędza u teściowej". Organ uznał zatem, że skarżący zamieszkuje wraz ze swoją rodziną w lokalu przy ul. J. w L., a nie pod adresem zameldowania. To, że skarżący zamieszkuje wraz z rodziną w lokalu u swojej teściowej i tam koncentruje się jego życie osobiste, wynika z informacji, których udzielili sąsiedzi funkcjonariuszowi policji dokonującemu kontroli meldunkowej w lokalu przy ul. J. w L. Oświadczyli oni, że widują skarżącego bardzo często, nawet w godzinach porannych, gdy prowadzi swoje dzieci do przedszkola (informacje Komisariatu IV Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...]). Organ wskazuje, że twierdzenie, odwołującego się i jego żony, iż od trzech lat pozostają w separacji, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto odwołujący się, składając swoje wyjaśnienia w dniu [...] listopada 2005 r. przed organem I instancji, o pozostawaniu w separacji z żoną nie wspomina. W ocenie organów prowadzących sprawę to, że odwołujący się jest widywany jak przychodzi do lokalu swojej babci przy ul. Ś. (informacja Komisariatu III Policji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]) nie jest równoznaczne z zamieszkiwaniem w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ uznał zatem, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego została dokonana przez organ I instancji prawidłowo. P. B. złożył na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzucił naruszenie norm prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, oraz rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, wskazanych w art. art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i 80 kpa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uzupełnienie postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w postępowaniu administracyjnym nie ustalono przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, rozumianego jako fizyczne nieprzebywanie w lokalu. Skarżący wskazuje dowody świadczące o tym, że nadal w lokalu przebywa (informacja Komisariatu III Policji z dnia [...] grudnia 2005 r., zeznania Z. C.). Informacja Komisariatu IV Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. dowodzi jedynie, że skarżący okresowo przebywa w mieszkaniu swojej żony przy ul. J. Skarżący przyznaje, że w mieszkaniu przy ul. J. bywa często w celu sprawowania opieki nad wspólnymi dziećmi, czasami pod nieobecność żony spowodowaną warunkami zawodowymi, nawet w nocy. Nie jest rolą organu orzekanie o relacjach małżeńskich skarżącego. Z żadnego ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika zamiar skarżącego dotyczący stałego przebywania pod adresem J. Natomiast taki zamiar odnosi się do lokalu przy ul. Ś W ocenie skarżącego organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego. Organ nie bierze pod uwagę faktów świadczących o racjach skarżącego (zeznanie świadka R. B.), nie przesłuchał w charakterze świadka B. P., właścicielki lokalu przy ul. J., której zeznania definitywnie określiłyby częstotliwość i charakter pobytu w jej mieszkaniu, a tym samym rozwiałyby wątpliwości czy skarżący w jej lokalu mieszka. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Organ odmówił wiary zeznaniom złożonym przez świadka R. B. ponieważ nie zamieszkuje ona w sąsiedztwie przedmiotowego lokalu, a w lokalu nr 3, jak sama stwierdziła, bywa sporadycznie. Organ stwierdza, że przychodzenie skarżącego do lokalu w którym jest zameldowany, w celu doraźnej pomocy babci nie może być utożsamiane z pobytem stałym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie do takiego naruszenia doszło. Decyzja o wymeldowaniu jest wydawana m. in. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przyczyną wymeldowania jest ustalone w postępowaniu opuszczenie lokalu, interpretowane przez organy administracyjne w sposób prawidłowy, jako skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym lokalu, niż miejsce dotychczasowego zameldowania. W przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, gdy skarżący przebywa zarówno w jednym, jak i drugim lokalu. Szczególnie istotne okazały się zeznania babci skarżącego, Z. C., że skarżący nocuje u niej, w lokalu, w którym jest zameldowany, doraźnie, gdy się babcia źle czuje, pozostałe noce skarżący spędza u teściowej, gdzie mieszka jego rodzina. W tej sytuacji do organu administracji należała ocena, czy spełnione są przesłanki konieczne do utrzymywania zameldowania na pobyt stały w dotychczas zajmowanym lokalu. Organ doszedł do wniosku, że w świetle przepisów meldunkowych skarżący utracił możliwość kontynuacji zameldowania na pobyt stały, gdyż jego sprawy życiowe nie koncentrują się w mieszkaniu zajmowanym przez babcię, lecz w mieszkaniu zajmowanym przez pozostałych członków rodziny, mimo że skarżący nocuje w obu lokalach. Ocena taka jest racjonalna, mieści się w ramach norm prawa materialnego i została dokonana na podstawie skrupulatnie ustalonego stanu faktycznego. Wydana na podstawie tej oceny decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie stanowiska organu. Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.