III SA/Lu 18/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z 14 listopada 2017 r. T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – za pośrednictwem G. I. T. D. – skargę na wydaną w pierwszej instancji decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]) nakładającą na skarżącego karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę G. I. T. D. wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku uznania, że skargę skierowano na decyzję organu odwoławczego, wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ wskazał, że przedmiotem skierowanej do Sądu skargi jest rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 25 października 2017 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2017 r., a organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 13 listopada 2017 r. (nr [...]) – utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jest bowiem niedopuszczalna. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ze wskazanych przepisów wynika więc, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na decyzję, która nie podlega już zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji poprzez odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co wynikać musi z przepisów szczególnych. Oznacza to zatem, że w sprawach, w których od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie (jak w niniejszej sprawie), przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja organu odwoławczego, jako organu drugiej instancji, natomiast niedopuszczalna jest skarga na wydaną w tej sprawie decyzję organu pierwszej instancji. Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżący zaskarżył do Sądu wyłącznie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, to tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kreowania za stronę przysługujących jej środków zaskarżenia oraz ich treści, stąd też skierowanie skargi sądowoadministracyjnej wyłącznie przeciwko rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji nie mogło zostać potraktowane jako oczywista omyłka strony i uznane za zaskarżenie decyzji organu drugiej instancji. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.