III SA/Lu 180/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lutego 2022 r., nr 0601-IGC.48.1.2022.AS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 19 listopada 2021 r., nr 308000-COC-1.48.821.2020.5/MK, nakładającą na P. Z. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych – jak za brak zezwolenia kategorii II. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. W dniu 9 sierpnia 2020 r. na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w D. poddano kontroli pojazd silnikowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z dwuosiową przyczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Pojazdem przewożony był ładunek podzielny w postaci 8 samochodów osobowych. Podmiotem wykonującym kontrolowany przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego był skarżący P. Z.. W wyniku kontroli parametrów zewnętrznych pojazdu stwierdzono przekroczenie wysokości pojazdu z ładunkiem o 0,10 m, co stanowi przekroczenie o 2,5% dopuszczalnej wysokości wynoszącej 4 m. Wynik pomiaru został opisany w protokole nr [...] Pomiaru wysokości pojazdu dokonano przymiarem sztywnym teleskopowym typ: kreskowy z działką elementarną 1 mm, o długości nominalnej 5 m, produkcji firmy NESTLE, numer przymiaru: [...], posiadającym świadectwo wzorcowania [...] z dnia 30 czerwca 2020 r., wydane przez Laboratorium wzorcujące i klasyfikujące przyrządy kontrolno-pomiarowe "S.I". Kierujący pojazdem V. K. posiadał przy sobie i okazał zezwolenie kategorii III nr 424 na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy w terminie od 18 maja 2020 r. do 18 listopada 2020 r., wydane przez Starostę P. w dniu 13 maja 2020 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przejazd kontrolowanego pojazdu wykonywany był z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "p.r.d." lub "ustawa"), polegającym na przewozie ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym, jak bez zezwolenia kategorii II. Decyzją z dnia 19 listopada 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. nałożył na skarżącego P. Z. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za przewóz po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym o numerach rejestracyjnych [...] ładunku podzielnego – jak za brak zezwolenia kategorii II (do dnia 12 marca 2021 r. zezwolenia kategorii III). Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Stosownie do art. 61 ust. 10 p.r.d. wysokość pojazdu nie może przekraczać 4,00 m. Także w § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określono, że wysokość pojazdu nie może przekraczać 4,00 m. Organ podniósł, że pojazd lub zespół pojazdów, którego wymiary wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, jest stosownie do art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym, którego ruch jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii (art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d.). Przy tym zgodnie z art. 2 ust. 35b p.r.d. ładunek niepodzielny to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Organ wskazał, że wyniki pomiarów zewnętrznych wykazały, iż zmierzona wysokość kontrolowanego pojazdu wraz z ładunkiem wyniosła 4,10 m, a więc została przekroczona o 0,10 m (2,5%), w stosunku do normy wskazanej w art. 61 ust. 10 p.r.d. w związku z § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ wyjaśnił, że pomiaru parametrów zatrzymanego pojazdu dokonano zalegalizowanymi urządzeniami pomiarowymi, posiadającymi ważne świadectwa legalizacji i świadectwa wzorcowania. W trakcie dokonywania pomiarów nie odnotowano żadnych nieprawidłowości pomiaru. Kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag odnośnie dokonanych czynności kontrolnych. W związku z tym wyniki pomiarów zawarte w protokole kontroli należy uznać za wiarygodne. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku w obowiązujących przepisach prawa regulacji wskazujących, że wielkości parametrów zewnętrznych pojazdu odczytane z miary długości (również wysokości) powinny być korygowane o jakiekolwiek wielkości. Z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przymiary, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 2, poz. 3) wynika, że analiza błędów pomiaru dokonywana jest wyłącznie na etapie legalizacji urządzenia pomiarowego. Organ podkreślił, że w świadectwie wzorcowania dla przymiaru teleskopowego o numerze identyfikacyjnym [...] została wskazana wartość niepewności pomiaru. Nawet przy uwzględnieniu błędu pomiaru pojazd przekraczałby przewidzianą przepisem prawa wartość parametru, zatem pojazd byłby nienormatywny. Ponieważ odchylenie przymiaru w całym zakresie pomiarowym wynosi +3,40 mm, to skorygowana wartość wysokości pojazdu z ładunkiem wyniosłaby 4,0966 m. W związku z tym organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wobec stwierdzonej w protokole kontroli nienormatywności pojazdu na przejazd przedmiotowego pojazdu wymagalne byłoby zezwolenie kategorii II, określonej w załączniku nr 1 do p.r.d. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że w świetle art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. W przypadku naruszeń tego zakazu za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 p.r.d.). W sprawie niniejszej pojazdem przewożone były samochody osobowe, a więc ładunek podzielny. Mając powyższe na względzie organ drugiej instancji uznał za uzasadnione nałożenie na skarżącego, który był podmiotem wykonującym przejazd, kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 w związku ust. 2 p.r.d. Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d., ponieważ skarżący nie udowodnił zaistnienia okoliczności uzasadniających zwolnienie przedsiębiorcy od odpowiedzialności. Organ podkreślił, że to przedsiębiorca ma obowiązek zorganizowania wykonywanej działalności tak, aby przestrzegać przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przejazdu po drogach publicznych. Organ zauważył, że dane zawarte w dokumentach przewozowych CMR wskazywały jednoznacznie na rodzaj przewodzonego ładunku. Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy, strona jako profesjonalny przewoźnik mogła przewidzieć konieczność zapewnienia zgodnego z prawem sposobu wykonywania przejazdu po drogach publicznych, dokładając przy tym należytej staranności. Podmiotem odpowiedzialnym za transport towaru jest przewoźnik. Odpowiedzialność za właściwe załadowanie pojazdu obciąża również przewoźnika, który jako podmiot wykonujący profesjonalnie działalność gospodarczą w zakresie transportu rzeczy powinien być tym bezpośrednio zainteresowany zarówno ze względu na możliwość wykazania normatywności pojazdu podczas kontroli drogowej, jak i ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym prowadzącego pojazd i innych użytkowników dróg publicznych. Powołując się na przepisy art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2021 r., poz. 672) organ uznał za nietrafny zarzut braku znajomości języka polskiego przez kierowcę. Organ podkreślił, że w świetle tych przepisów protokół z czynności kontroli, jak też wszelkie czynności urzędowe, sporządzane są języku polskim nawet w przypadku, gdy kontrolowany/strona postępowania jest obcokrajowcem. Organ kontroli nie jest zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli drogowej. Kontrola przewozu międzynarodowego pojazdem kierowanym przez obcojęzycznego kierowcę nie powinna być zaskoczeniem ani dla przedsiębiorców, ani dla kierowców pojazdów, którymi przewóz jest wykonywany. Nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący P. Z. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 k.p.a., poprzez: a) niedokładne rozpatrzenie sprawy; b) ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji; c) niepodjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieprzesłuchanie w charakterze świadka strony, co było niezbędne w niniejszej sprawie; d) niezebranie wystarczającego dla wyjaśnienia sprawy materiału dowodowego, nadto nieuwzględnienie przedłożonego materiału dowodowego; 2) przepisów prawa materialnego - art. 2 ust. 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie definicji pojazdu nienormatywnego oraz przepisów wykonawczych do powyższej ustawy, stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 oraz załącznika nr 1 do ustawy. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja wydana na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii II, za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych, pomimo zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d. Na mocy art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Zgodnie z treścią tego załącznika zezwolenie kategorii II dotyczy pojazdów nienormatywnych: o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m, o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Zezwolenie kategorii II odpowiada zezwoleniu kategorii III przed nowelizacją dokonaną z dniem 13 marca 2021 r. na mocy ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 54). Zgodnie z art. 12 ustawy zmieniającej, zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 zmienianej ustawy Prawo o ruchu drogowym, obejmujące zezwolenie na przejazd pojazdu o wymiarach lub masie całkowitej przekraczających dopuszczalne wielkości, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane. Przepis art. 64 ust. 4 p.r.d. nakłada na kierującego pojazdem nienormatywnym obowiązek posiadania przy sobie i okazywania uprawnionym osobom zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 powołanego artykułu. Jednocześnie zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 p.r.d.). Ładunek niepodzielny to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków (art. 2 pkt 35b p.r.d.). Na mocy art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.). W sytuacjach określonych w pkt 2 i 3 ust. 3 art. 140aa p.r.d. kara pieniężna może być także nałożona na podmiot wykonujący czynności ładunkowe lub podmiot wykonujący inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu nienormatywnego, w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora. Wymaga przy tym podkreślenia, że w świetle treści art. 140 aa ust. 1 i 3 p.r.d. kara pieniężna może być nakładana zarówno na podmiot wykonujący przejazd, jak również na podmioty wymienione w pkt 2 i 3 ust. 3 art. 140aa p.r.d. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest niezależna od odpowiedzialności ostatnio wymienionych podmiotów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., II GSK 993/19). Przepis art. 140ab w ust. 1 pkt 2 p.r.d. za brak zezwolenia kategorii II-IV przewiduje karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego wyrażoną w art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Według art. 61 ust. 10 p.r.d. wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m. Także w treści § 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przewidziano, że wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, nie może przekraczać 4,00 m. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w wyniku kontroli pojazdu silnikowego oraz dwuosiowej przyczepy stwierdzono przekroczenie rzeczywistej wysokości z ładunkiem, gdyż wysokość ta wynosiła 4,10 m, a zatem przekraczała wysokość dopuszczalną o 2,5 %. Czynności pomiaru parametrów pojazdu, w tym jego wysokości, zostały udokumentowane w protokole kontroli. Jak wynika z protokołu kontroli, pomiaru wysokości w okolicznościach sprawy dokonano przymiarem sztywnym teleskopowym o długości nominalnej 5 m, działka elementarna 1 mm (numer seryjny [...]), produkcji firmy NESTLE, posiadającym świadectwo wzorcowania [...] z dnia 30 czerwca 2020 r., wydane przez Laboratorium wzorcujące i klasyfikujące przyrządy kontrolno-pomiarowe "S. ". Przy określaniu wysokości pojazdu nie wliczono urządzeń i wyposażenia wskazanych w Tabeli III – Wysokość pojazdu, dodatku 1 do załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1230/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 661/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymagań w zakresie homologacji typu dotyczących mas i wymiarów pojazdów silnikowych oraz zmieniającego dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2012.353.31 z dnia 2012.12.21). Zatem organ prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie wykonywany był przejazd drogowy pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane byłoby – z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej wysokości z ładunkiem – zezwolenie kategorii II. Wobec tego jednak, że pojazdem nienormatywnym przewożony był ładunek podzielny w postaci 8 samochodów, a więc przewóz wykonywany był z naruszeniem zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d., zezwolenie takie nie mogłoby być wydane. Przejazd kontrolowanego pojazdu podlegał zatem karze jak za brak zezwolenia kategorii II. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły, iż wskazane naruszenie wysokości pojazdu uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Stwierdzone w sposób niebudzący wątpliwości przekroczenie wysokości pojazdu z ładunkiem o 10 cm było wyższe od dopuszczalnej wartości o 2,5%, co uzasadniało nałożenie kary na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 p.r.d. Trafnie również stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że skarżący w toku postępowania nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Zgodnie z art. 140aa ust. 4 p.r.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Bez wątpienia art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. Dochowanie należytej staranności oznacza, że podmiot wykonujący przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, na które nie miał wpływu, doszło do naruszenia prawa. Skarżący, będąc przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie przewozem ładunków po drogach publicznych, powinien znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Mimo to, skarżący nie zastosował się do przepisów zakazujących przewożenia ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym. Skarżący ani w skardze, ani w trakcie postępowania administracyjnego nie powoływał żadnych okoliczności, które mogłyby go zwolnić z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Wyposażenie kierowcy w wydane przed 13 marca 2021 r. zezwolenie kategorii III w żadnym razie nie było wystarczające do uwolnienia się skarżącego od odpowiedzialności na podstawie omawianego przepisu, a to wobec jednoznacznego zakazu przewidzianego w art. 64 ust. 2 p.r.d. Zarzuty podniesione w skardze nie podważają skutecznie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Czynności kontrolne stanowiące podstawę ustaleń organów zostały udokumentowane w protokole kontroli, który został podpisany przez kierowcę pojazdu. Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, kierujący pojazdem nie zgłosił zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia poszczególnych czynności kontrolnych. W związku z tym chybiony jest zarzut braku w protokole szczegółowych informacji dotyczących procedur związanych z instrukcją obsługi urządzeń pomiarowych i w konsekwencji naruszenia art. 68 k.p.a. W świetle zapisów protokołu brak bowiem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania sposobu przeprowadzenia pomiarów, w tym pomiaru wysokości, której przekroczenie skutkowało nienormatywnością pojazdu. Protokół kontroli, jako dokument urzędowy, stanowi bowiem zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zgodnie z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, w tym protokołem kontroli, pomiaru wysokości dokonano przymiarem sztywnym - teleskopowym, posiadającym świadectwo wzorcowania nr [...] z dnia 30 czerwca 2020 r. wydane przez Laboratorium wzorcujące i klasyfikujące przyrządy kontrolno-pomiarowe "S. ". Użyty do pomiaru przymiar teleskopowy o numerze identyfikacyjnym [...], posiadający ważne świadectwo wzorcowania, jest przyrządem prostym (bezpośrednim), na którym wynik jest odczytywany bezpośrednio z przyrządu pomiarowego, zaś jego budowa i działanie nie wymagają specjalnej instrukcji dla użytkownika. Z powyższego wynika, że urządzenie do pomiaru wysokości pojazdu legitymowało się w dniu kontroli ważnym świadectwem wzorcowania i zostało wykorzystane w sposób prawidłowy, zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut dotyczący przeprowadzenia pomiaru wysokości pojazdu bez odliczenia błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu. Okoliczności te zostały szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mianowicie w wyżej wymienionym świadectwie wzorcowania dla przymiaru teleskopowego użytego w przedmiotowej sprawie określona została niepewność pomiaru, zgodnie z dokumentem EA-4/02 M:2013. Wynosi ona ±2,0 mm. Natomiast odchylenie wskazań przymiaru w całym zakresie pomiarowym wynosi ±3,40 mm. Trzeba jednak zaznaczyć, że dokonując pomiaru wysokości organ nie ma obowiązku uwzględniania błędu pomiaru. Żaden przepis nie przewiduje bowiem korygowania wyników pomiarów dokonywanych w trakcie kontroli pojazdów. Analiza błędów pomiaru dokonywana jest na etapie legalizacji danego urządzenia. Natomiast w czasie pomiaru dokonywanego przez organy kontrolujące uwzględnia się wynik pomiaru bez jakichkolwiek korekt. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że – jak podkreślono w zaskarżonej decyzji – nawet gdyby uwzględniony został błąd pomiaru (po zastosowaniu korekty ±3,40 mm), pojazd przekraczałby przewidzianą przepisami wysokość 4 m. Zatem prawidłowe są ustalenia organu, że kontrolowany pojazd odpowiadał definicji pojazdu nienormatywnego, określonej art. 2 pkt 35a p.r.d. Jeszcze raz podkreślić należy, że kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, został poinformowany o sposobach przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Odczytu pomiarów dokonano w obecności kierowcy. Kierowca nie zgłosił do protokołu żadnych uwag odnośnie sposobu przeprowadzanych czynności kontrolnych i podpisał bez uwag protokół kontroli nr [...] W tej sytuacji sam fakt niezgadzania się kierującego z wynikami pomiaru przy podpisywaniu karty kontroli – parametry zewnętrzne i odległość między osiami, nie podważa w żadnym razie prawidłowości przeprowadzenia pomiaru. W konsekwencji brak jest także podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonanego pomiaru i jego wyniku. Skarżący w toku postępowania nie wykazał, że wynik pomiaru wysokości nie odpowiadał stanowi rzeczywistemu, to jest, że pojazd wraz z ładunkiem był niższy, niż stwierdzono to w trakcie kontroli. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a., poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy i ustalenie przez organy stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a także niezebranie wystarczającego materiału dowodowego, co według skarżącego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu w sprawie zebrano wyczerpujący materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności fakt wykonywania przewozu ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym znajduje pełne potwierdzenie w zapisach protokołu kontroli. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze treść protokołu kontroli oraz pozostałych zgromadzonych w sprawie dokumentów nie budzi wątpliwości. Nie było zatem niezbędne podejmowanie dalszych czynności wyjaśniających w sprawie. Niezasadny jest sformułowany w skardze zarzut dotyczący nieprzesłuchania skarżącego. Wyjaśnić należy, że w toku postępowania administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. Dodatkowo można wskazać, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do przeprowadzania dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, gdyż nie zachodziły przesłanki określone w art. 86 k.p.a. Bezpodstawny jest również zarzut nieuwzględnienia przedłożonego materiału dowodowego. Skarżący w toku postępowania przed organami administracji, poza pismem z dnia 24 września 2021 r. wyrażającym stanowisko strony w sprawie oraz odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji, nie przedłożył żadnych dodatkowych dokumentów ani wyjaśnień mimo, że organy powiadomiły o takiej możliwości. Pouczenie w tym przedmiocie zostało umieszczone w postanowieniach z dnia 17 września 2021 r., z dnia 4 października 2021 r. oraz z dnia 10 stycznia 2022 r. Skarżący, mimo reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, nie skorzystał jednak z możliwości zgłaszania dowodów, w tym na okoliczności, o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Skarżący mylnie powołał się w treści skargi na przepis art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 222, poz. 1321). Przepis ten miał charakter przepisu przejściowego, dotyczącego postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o drogach publicznych w chwili wejścia w życie powołanej ustawy zmieniającej ustawę – Prawo o ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie, której okoliczności stanu faktycznego miały miejsce w 2020 r., przepis ten nie mógł mieć zastosowania, natomiast zastosowanie znajdował przepis art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. W ocenie Sądu organ ustalił stan faktyczny prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, opisał także cechy przyrządu użytego do pomiaru wysokości. W uzasadnieniu decyzji organ zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. wskazał dowody, na których się oparł. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Nie zachodziły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z tym i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) Sąd oddalił skargę.