III SA/Lu 187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 5 i 6 oraz art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1551 – dalej jako: "ustawa" lub "ustawa o płatnościach") – przyznał producentowi rolnemu M. S. następujące płatności na rok 2016: 1) Jednolitą Płatność Obszarową – w wysokości 2.095,95 zł, 2) Płatność za zazielenienie – w wysokości 1.406,68 zł, 3) Płatność redystrybucyjną – w wysokości 535,51 zł, 4) Płatność do powierzchni upraw owoców miękkich (truskawek lub malin) – w wysokości 1.360,86 zł, oraz uznał stronę za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2016 wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w dniu 15 kwietnia 2016 r. Odnośnie jednolitej płatności obszarowej ustalono, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku (9,47 ha), kwalifikowana do jednolitej płatności wyniosła 9,42 ha. Należna kwota płatności za ten obszar wynosiłaby 4.375,61 zł. Jednakże w kampanii 2015 r. skarżący został uznany za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw. Mając na uwadze fakt, że przez rolnika nie zostało złożone oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu organ stwierdził, że uczestniczy on nadal w tym systemie. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatność dla małych gospodarstw przyznaje się w wysokości nie większej niż równowartość w złotych kwoty 1.250 euro. Przyznanie płatności zostało więc proporcjonalnie zmniejszone, a wysokość jednolitej płatności obszarowej ustalona została na kwotę 2.095,95 zł. W zakresie wniosku o płatność za zazielenienie organ wskazał, że obszar zatwierdzony do tej płatności wynosi 9,47 ha, a należna kwota płatności wynosiłaby 2.936,65 zł. Podobnie jednak jak jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie została zmniejszona proporcjonalnie na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach, z uwagi na uznanie skarżącego za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw i ostatecznie wyniosła 1.406,68 zł. Płatność dodatkowa (redystrybucyjna) została ustalona do powierzchni działek zatwierdzonych, to jest 9,47 ha, pomniejszonych zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o płatnościach, o 3 ha i wyniosła 6,47 ha. Należna kwota płatności dodatkowej wyniosłaby zatem 1.117,95 zł i została podobnie jak wcześniej omówione płatności proporcjonalnie zmniejszona na tej samej podstawie, stąd ostatecznie należna w wysokości 535,51 zł. Płatność do powierzchni upraw owoców miękkich (truskawek lub malin) została ustalona do powierzchni działek zatwierdzonych, to jest 3,14 ha, a należna kwota płatności wyniosłaby 2.841,01 zł. Podobnie jak pozostałe płatności również ta płatność została proporcjonalnie zmniejszona z uwagi na uznanie skarżącego za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw i wyniosła ostatecznie 1.360,86 zł. Organ przypomniał, że rolnik w kampanii 2015 roku – zgodnie z art. 56 ust. 5 ustawy o płatnościach – uznany został za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw. Mając to na uwadze oraz fakt, że nie zostało złożone przez wnioskodawcę oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu, było to podstawą stwierdzenia, że rolnik nadal uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw. Skarżący w terminie wniósł odwołanie od tej decyzji. Wyjaśnił, że nie zgadza się z wysokością kwot płatności przyznanych decyzją organu I instancji i zakwalifikowaniem go jako rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw. Wskazał, że nigdy nie deklarował przystąpienia do systemu małych gospodarstw, dlatego mogło dojść do pomyłki organu podczas "rozpatrywania spraw o podobnej wielkości gospodarstw". Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że płatności ustalone w decyzji organu I instancji zostały skarżącemu przyznane prawidłowo i zgodnie z jego wnioskiem. W 2015 r. M. S., zgodnie z art. 56 ust. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, został uznany za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw. Natomiast według art. 56 ust. 6 ustawy, w kolejnych latach rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw może wystąpić z tego systemu, składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 30 września roku, w którym to wystąpienie ma nastąpić. W takim przypadku w decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za rok, w którym zostało złożone to oświadczenie, stwierdza się, że rolnik nie uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw. Wnioskodawca nie złożył jednak oświadczenia o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw, nie złożył też cofnięcia wniosku o uznanie za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw do dnia wydania decyzji. Ponadto zwrócono uwagę, że włączenie do systemu małych gospodarstw miało skutek polegający na wyłączeniu gospodarstwa odwołującego się z kontroli. Wskazując na treść art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organ podał również, że płatności dla małych gospodarstw przyznaje się w wysokości nie większej niż równowartość w złotych kwoty 1.250 euro. System dla małych gospodarstw stanowi uproszczony schemat pomocy w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Płatność dla małych gospodarstw jest określana jako suma wszystkich płatności bezpośrednich, to jest: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw: roślin wysokobiałkowych, ziemniaków skrobiowych, buraków cukrowych, pomidorów, chmielu, owoców miękkich, lnu, konopi włóknistych, płatności związanych do zwierząt, tj. płatności do bydła domowego, płatności do krów, płatności do samic owiec, płatności do samic kóz, do otrzymania których rolnik byłby uprawniony w systemie "standardowym" (bez uwzględnienia płatności niezwiązanej do tytoniu), z zachowaniem wskazanego wyżej górnego limitu, tj. równowartości w złotych kwoty 1.250 euro. W przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich (bez uwzględnienia płatności niezwiązanej do tytoniu) przekroczy równowartość w złotych kwoty 1.250 euro, a jednocześnie rolnik wnioskował o wstąpienie do systemu dla małych gospodarstw, wówczas płatność zostanie mu ograniczona do równowartości w złotych kwoty 1.250 euro. Łączna kwota przyznanych stronie płatności, tj. jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenianie i płatności redystrybucyjnej oraz płatności do powierzchni upraw owoców miękkich (truskawek lub malin) wyniosłaby 11.271,22 zł, a zatem przekroczyłaby równowartości kwoty 1.250 euro (przy kursie euro 4,3192 zł). Mając na uwadze powyższe okoliczności, wszystkie przyznane płatności zostały proporcjonalnie zmniejszone do łącznej kwoty 5.399,00 zł. We wniesionej w terminie skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej w szczególności naruszenie przepisów art. 7, 12 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 – dalej jako: "k.p.a."). W ocenie skarżącego kwalifikowanie go do systemu małych gospodarstw jest oczywistym błędem z uwagi na to, że nie wypełnia on ustawowych znamion kwalifikowania go do tego systemu. Wyjaśnił również, że nie miał żadnego wpływu na to, że w 2015 roku został zakwalifikowany do systemu małych gospodarstw. O kwestii tej decydowała wielkość prowadzonego gospodarstwa i w tamtym czasie rzeczywiście kwalifikacja była prawidłowa. Jednakże w chwili obecnej areał gospodarstwa został powiększony, a żaden z pracowników organu nie poinformował go o tym, że musi złożyć stosowne oświadczenie celem wyjścia z systemu małych gospodarstw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż nie zawiera uzasadnionych podstaw. Organy w tej sprawie w ogóle nie dopuściły się naruszeń przepisów prawa procesowego przy gromadzeniu dowodów w trakcie kontroli administracyjnej, jak też nie naruszyły przepisów prawa materialnego przy określaniu wysokości dopłat należnych skarżącemu za rok 2016. Przyjęte przez organy obu instancji podstawy ustalenia wysokości należnych stronie płatności zostały przyjęte i zastosowane prawidłowo, w oparciu o niewadliwie przywołane uregulowania obowiązujące w tym zakresie. Wynika z nich, że wysokość ustalonych płatności bezpośrednich w 2016 roku wynosi odpowiednio do rodzaju płatności: jednolita płatność obszarowa – 2.095,95 zł, płatność za zazielenienie – 1.406,68 zł, płatność redystrybucyjna – 535,51 zł i płatność do powierzchni upraw owoców miękkich (truskawek lub malin) – 1.360,86 zł. Odpowiednie wskaźniki zastosowano prawidłowo i nie doszło do błędów rachunkowych przy ustalaniu wysokości tych płatności. Materialnoprawne przesłanki przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 uregulowane zostały w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 278), z jednoczesnym odesłaniem do odpowiednich regulacji wspólnotowych (art. 62 w związku z art. 1 i 7 ustawy). Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 2013.347.608), ustanawia się: a) przepisy wspólne dotyczące płatności przyznawanych bezpośrednio rolnikom w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I ("płatności bezpośrednie"); b) przepisy szczegółowe dotyczące: i) płatności podstawowej dla rolników ("system płatności podstawowej" oraz przejściowego uproszczonego systemu "system jednolitej płatności obszarowej"); i) dobrowolnego przejściowego wsparcia krajowego dla rolników; ii) dobrowolnej płatności redystrybucyjnej; iii) płatności dla rolników przestrzegających praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska; iv) dobrowolnej płatności dla rolników na obszarach z ograniczeniami naturalnymi; v) płatności dla młodych rolników rozpoczynających działalność rolniczą; vi) systemu dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją; vii) płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny; viii) dobrowolnego uproszczonego systemu dla małych gospodarstw; ix) ram, w których Bułgaria, Chorwacja i Rumunia mogą uzupełniać płatności bezpośrednie. W świetle art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, do celów tego rozporządzenia stosuje się następującą definicję pojęcia "rolnik" – oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą. W art. 61 ust. 1 rozporządzenie to określa, że Państwa członkowskie mogą ustanowić system dla małych gospodarstw zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym tytule ("system dla małych gospodarstw"). Rolnicy, którzy w 2015 r., posiadają, na własność lub w formie dzierżawy uprawnienia do płatności lub, w państwach członkowskich stosujących art. 36, składają wnioski w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej oraz spełniają minimalne wymogi przewidziane w art. 10 ust. 1, mogą wybrać uczestnictwo w systemie dla małych gospodarstw. Płatności w ramach systemu dla małych gospodarstw zastępują płatności bezpośrednie, które mają zostać przyznane na podstawie tytułów III i IV. Akapit pierwszy nie ma zastosowania w przypadku gdy państwo członkowskie wybiera metodę płatności określoną w art. 63 ust. 2 akapit pierwszy lit. a). W takim przypadku płatność jest uzależniona od odpowiednich warunków określonych w tytułach III i IV, bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu (art. 61 ust. 2). Rolnicy uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw są zwolnieni z praktyk rolniczych przewidzianych w tytule III rozdział 3 (art. 61 ust. 3). Nie zapewnia się korzyści na mocy niniejszego tytułu rolnikom, w przypadku których stwierdzono, że po dniu 18 października 2011 r. w sztuczny sposób stworzyli warunki pozwalające im skorzystać z systemu dla małych gospodarstw (art. 61 ust. 4). W myśl art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach, rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 r. uznaje się za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw, o którym mowa w art. 61 rozporządzenia nr 1307/2013, jeżeli: spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw lub płatności związanych do zwierząt oraz łączna kwota płatności bezpośrednich określona dla tego rolnika zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 na podstawie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 r. oraz wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 2 lub art. 28 ust. 2, wynosi nie więcej niż równowartość w złotych kwoty 1.250 euro. Rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 r. uznaje się za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw także w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich określona dla tego rolnika zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 na podstawie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 r. oraz wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 2 lub art. 28 ust. 2, wynosi więcej niż równowartość w złotych kwoty 1.250 euro, jeżeli rolnik złożył wniosek o uznanie go za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw (art. 56 ust. 2). Wniosek o uznanie za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw, o którym mowa w ust. 2, składa się do dnia 10 lipca 2015 r., składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich albo składając odrębny wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję (art. 56 ust. 3). W decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za 2015 r. stwierdza się, że rolnik uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw (art. 56 ust. 5 pkt 1 i 2). Odnosząc powyżej przytoczone zasady przyznawania omawianych płatności do okoliczności faktycznych tej sprawy należy zauważyć, że w 2015 roku skarżący – zgodnie z art. 56 ust. 5 ustawy o płatnościach – został skutecznie uznany za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw, czego skarżący wówczas nie kwestionował. Według zaś art. 56 ust. 6 ustawy o płatnościach, w kolejnych latach rolnik uczestniczący w systemie dla małych gospodarstw może wystąpić z tego systemu, składając oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu w terminie do dnia 30 września roku, w którym to wystąpienie ma nastąpić. W takim przypadku w decyzji w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za rok, w którym zostało złożone to oświadczenie, stwierdza się, że rolnik nie uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw. Jak wynika z załączonych do niniejszej sprawy akt administracyjnych, we wniosku o przyznanie płatności złożonym na 2016 rok skarżący nie zaznaczył odpowiedniego okienka na pierwszej stronie wniosku, które dotyczyło: "Oświadczenia, że występuje z systemu dla małych gospodarstw", a także do dnia 30 września 2016 r. do organu I instancji nie wpłynęło oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu. Zasadnie zatem organ uznał, że wnioskodawca nadal uczestniczy w systemie małych gospodarstw. Wymaga zaś zwrócenia uwagi, że wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności nie jest obowiązkiem lecz uprawnieniem rolnika i to beneficjent tych środków winien dołożyć należytej staranności, aby ubiegając się o środki publiczne spełniać określone przepisami prawa przesłanki warunkujące ich przyznawanie w określonej wysokości. Wymaga też podkreślenia, iż skarżący składając wniosek podpisał go, co jest równoznaczne z podjęciem odpowiedzialności za jego wypełnienie oraz jego treść. Jednocześnie oświadczył we wniosku (sekcja IX. Oświadczenia i Zobowiązania), że znane są mu zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Przechodząc do analizy zawartych w skardze zarzutów dot. naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że stan faktyczny sprawy został w tej sprawie ustalony prawidłowo. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy w kontekście treści złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności na rok 2016, a także trafnie ustaliły brak dodatkowych oświadczeń, które wpływałyby na ewentualną wysokość należnych płatności. W sprawach płatności organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie z zachowaniem wymogów określonych w art. 3 ustawy o płatnościach. Przepis ten w ust. 1 określa, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Natomiast według art. 3 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem z treści wskazanych przepisów wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy m.in. brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Stąd też zawarty w skardze zarzut dotyczący ich naruszenia nie jest zasadny. Obowiązkiem organu było natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu w sprawie tej nastąpiło. Organy orzekające, w tym również organ II instancji, odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie oraz dokonały należytej oceny ich znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Zauważyć również należy, że powiększenie areału gruntów strony w stosunku do roku poprzedniego, którymi wnioskodawca dysponował, nie świadczy o tym, że wnioskodawca automatycznie nie spełnia przesłanek do brania udziału w systemie małych gospodarstw w rozumieniu obowiązujących przepisów. Status prawny beneficjenta ubiegającego się o przyznanie mu płatności przez organy ARiMR, nie może być bowiem ustalany w sposób dorozumiany, z pomięciem treści składanych wniosków. Uczestnictwo w systemie dla małych gospodarstw jest dobrowolne, co znajduje potwierdzenie dodatkowo w uregulowaniu zawartym w art. 56 ust. 7 ustawy o płatnościach. Zgodnie z tym unormowaniem, oświadczenie o wystąpieniu z systemu dla małych gospodarstw składa się do kierownika biura powiatowego Agencji, o którym mowa w art. 5: 1) składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich albo 2) na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. W konsekwencji, to na rolniku ciążył obowiązek złożenia stosownego oświadczenia, a brak złożenia takiego oświadczenia nie może obciążać organów rozstrzygających sprawę, nie są one bowiem uprawnione do kreowania kierowanych do nich żądań. Niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, Sąd realizując obowiązek kompleksowej analizy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostrzegł też żadnych innych uchybień, które mogłyby skutkować koniecznością jej uchylenia z innych przyczyn. Z przytoczonych względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, przez co skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, orzekł w sentencji wyroku.