III SA/Lu 188/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) WSA Anna Strzelec Protokolant referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. (organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2019 r. o nałożeniu na Z. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z. C. [...] (skarżący) kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym. Stan tej sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] sierpnia 2018 r. na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w [...] funkcjonariusze dokonali kontroli środka przewozowego o nr rej. [...] (pojazd samochodowy marki SCANIA) i nr [...] (naczepa marki SOMMER), którego kierowcą był obywatel [...] V. H., wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego na rzecz Z. C.. Kierowca nie okazał wymaganego – przy wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego – dokumentu w postaci świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, wydanej dla Z. C., prowadzącego działalność gospodarczą. Kierowca posiadał świadectwo kierowcy nr [...] Świadectwo to potwierdzało, że kierowca był zatrudniony przez M. C.-W. – [...]. Ustalenia te wynikały z protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. Stwierdzony brak wymaganego świadectwa kierowcy świadczył, że dokonano międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Powyższe oznaczało, że dopuszczono się naruszenia określonego w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowanego karą pieniężną w kwocie 8 000 zł. Kierowca podpisał protokół i nie wniósł uwag. Według informacji Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], pojazd będący przedmiotem kontroli był zgłoszony do licencji udzielonej skarżącemu oraz nie zostało mu wydane świadectwo kierowcy dla V. H.. Jednocześnie poinformowano, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie na dzień kontroli był Z. C.. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem naruszeniem, a następnie w dniu [...] grudnia 2018 r. wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie braku wymaganego świadectwa kierowcy. Skarżący przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. wskazując, że ze względu na pilną potrzebę dokonania przewozu drogowego towaru z P. na U. zatrudnił w swojej firmie V. H.. Kierowca ten posiadał wszelkie niezbędne uprawnienia, ponieważ uprzednio był zatrudniony w firmie przewozowej C.-W. M. – [...] z siedzibą w T.. Skarżący wyjaśnił ponadto, że V. H. ukarano za brak świadectwa kierowcy mandatem w wysokości 500 zł. Kara ta została uiszczona. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, uzasadniające umorzenie postępowania. Wykonując przewóz skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszeń, które nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W tych okolicznościach decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. organ I Instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8 000 zł z powodu stwierdzonego naruszenia określonego w Lp.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. (dalej jako "u.t.d.") Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji decyzją z dnia [...] marca 2019 r. i przywołując treść przepisów ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy podniósł, że przedsiębiorca korzystał z usług kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Organ II instancji wyjaśnił, że przewóz drogowy wykonywany w niniejszej sprawie wypełniał definicję międzynarodowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 2 u.t.d. Organ wskazał, że zgodnie z art. 32a u.t.d., do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy. Obowiązek wyposażenia kierowcy w świadectwo kierowcy wynikał z art. 3 i art. 5 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE. z 2009 r., Nr L 300, s.72), dalej: rozporządzenie nr 1072/2009. Obywatel [...] V. H. nie posiadał świadectwa kierowcy wydanego na wniosek Z. C.. Kierowca wykonując przewóz międzynarodowy korzystał z licencji wspólnotowej wydanej skarżącemu (przewoźnikowi) i pozostawał w dyspozycji tego przewoźnika. Prawidłowym było w tej sytuacji ustalenie, że międzynarodowy przewóz drogowy wykonywany był z naruszeniem obowiązku określonego w art. 3 i art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie czy zaistnienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Strona powinna była zadbać w odpowiednim czasie o aktualnie świadectwo dla zatrudnionego kierowcy. Skarżący mógł nie dopuścić do powstania naruszenia przepisów u.t.d.. Nie miał zastosowania również art. 92c ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.t.d., gdyż za stwierdzone naruszenie nie została nałożona na stronę kara przez inny uprawniony organ, a od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął okres 2 lat. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Z. C. zarzucił naruszenie przepisów: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego wyrażającą się przyjęciem, że w sprawie nie zachodziły przesłanki egzoneracyjne określone w art. 92c u.t.d.; - art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego (organ ograniczył się do przytoczenia treści szeregu przepisów oraz potwierdzenia prawidłowości stanowiska organu I instancji, bez odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego; - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że z przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień wynikało, że do naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od strony, gdyż nie miała ona na to żadnego wpływu. We wnioskach strona skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie dotyczące nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Z uwagi na charakter sporu należy wyjaśnić w pierwszej kolejności, że ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania międzynarodowego transportu drogowego oraz odpowiedzialność przedsiębiorców i innych podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 1 cyt. ustawy). Międzynarodowy transport drogowy jest definiowany jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2 ustawy). W myśl jej art. 4 pkt 6a, przewóz drogowy oznacza transport drogowy (w tym międzynarodowy transport drogowy - pkt 3) lub niezarobkowy przewóz drogowy (w tym niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy - pkt 4 i pkt 6), a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85. Do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy (art. 32a ustawy). Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009 r., str. 72-87), wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. W myśl art. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, przewóz międzynarodowy oznacza: – przejazd pojazdu z ładunkiem, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu; - przejazd pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu; - przejazd pojazdu z ładunkiem między państwami trzecimi z tranzytem przez terytorium jednego lub więcej państw członkowskich; lub - przejazd bez ładunku w związku z przewozem, o którym mowa w powyższych przypadkach. Stosownie do art. 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia, kierowca to każda osoba, która prowadzi pojazd, nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w ramach wykonywania swoich obowiązków, pozostając w gotowości do jego prowadzenia w razie konieczności. W myśl art. 5 ust.1 ww. rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a/ jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz b/ albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu ww. dyrektywy, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1. Zasadą jest, że świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 5 ust. 6 cyt. rozporządzenia). Stosownie do art. 32b ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, świadectwo kierowcy wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego, na wniosek przedsiębiorcy posiadającego licencję wspólnotową. Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat (ust. 3). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2018 r. ujawniono fakt wykonywania transportu na rzecz skarżącego Z. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. Z. C. w T.. Podczas czynności kontrolnych kierowca V. H., obywatel [...] (państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej) nie okazał wymaganego świadectwa kierowcy. Okazane przez kierowcę świadectwo nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. poświadczało, że kierowca jest zatrudniony zgodnie z przepisami prawa przez M. C.-W. – [...], z zatem przez inny podmiot.. Wspomniany kierowca nie posiadał w pojeździe świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej wydanej dla skarżącegp. Powyższe ustalenia wynikają jednoznacznie z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. W świetle informacji z Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, w dacie kontroli skarżący (będącą przewoźnikiem) nie posiadał ważnego świadectwa kierowcy dla V. H.. Powyższy stan faktyczny (bezsporny) wskazywał, że przewóz drogowy wykonywany był z naruszeniem wymagań określonych w art. 3 i art. 5 ust. 6 cyt. rozporządzenia Nr 1072/2009 w związku z art. 32a ustawy o transporcie drogowym oraz z naruszeniem art. 87 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 tejże ustawy. Z art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, w międzynarodowym transporcie drogowym, - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. Przepis art. 87 ust. 3 ustawy określa, że przedsiębiorca lub podmiot wykonujący przewozy na potrzeby własne odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Powyższe uregulowanie oznacza, że kierujący pojazdem zobowiązany jest posiadać przy sobie i okazywać do kontroli wymagane przepisami ustawy dokumenty dotyczące przewozu, w tym świadectwo kierowcy, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego. W niniejszej sprawie wykonywano przewóz międzynarodowy w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. d/ rozporządzenia nr 1072/2009 (przejazd środkiem transportu o nr rej. [...] na trasie z P. na U. ). W tej sytuacji wymagane było świadectwo kierowcy. Przewoźnikiem był skarżący, który ze względu na pilną potrzebę dokonania przewozu drogowego towaru z P. na U. zatrudnił tego kierowcę w swojej firmie. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 4 pkt 22 lit. k/ u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki łub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 oraz wysokość administracyjnych kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d.. Według Lp. 3.3. wspomnianego załącznika, za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, przewidziana jest kara pieniężna wynosząca w takim przypadku 8 000 zł. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej. Jak wyżej wykazano rzeczą skarżącego było wyposażenie kierowcy, obywatela Ukrainy (państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej) w dokument w postaci świadectwa kierowcy. Skarżący nie wywiązał się z tego obowiązku, co zresztą sam przyznaje, czego dowodem jest pismo z dnia [...] grudnia 2018 r. (k.24 -25 akt adm.), w którym skarżący wyjaśnił, że otrzymał pilne zlecenie dokonania przewozu drogowego towaru z P. na U. i z uwagi na długi okres oczekiwania na wydanie świadectwa kierowcy przez Biuro ds. Transportu Międzynarodowego nie miał możliwości uzyskania świadectwa kierowcy na "swoją firmę" przed terminem wykonania przewozu. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nie narusza przepisów prawa (w tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). Ujawniony w trakcie kontroli drogowej fakt, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku wyposażenia kierowcy w świadectwo kierowcy, zobowiązywał organ I instancji do wymierzenia kary w wysokości 8 000 zł. Orzekając w tej materii organ nie miał prawa do miarkowania kary i w związku z tym stan ekonomiczno-finansowy firmy skarżącego nie mógł być brany pod uwagę przy rozpoznawaniu odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji. Bez naruszenia przepisów proceduralnych (art 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) rozstrzygnięto w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Istotne dla sprawy okoliczności faktyczne wynikały z protokołu z przeprowadzonej kontroli drogowej na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w D. (k.10 -14 akt adm.) oraz z wyjaśnień złożonych podczas przesłuchania świadka, kierowcy V. H. (k. 8-9 akt adm.). Kierowca podpisał protokół bez wnoszenia uwag, a następnie wyjaśnił m.in, że pracował w firmie C. C. i wykonywał przejazd z U. do P. . Bez znaczenia dla legalności zaskarżonej decyzji jest okoliczność, że kierowca został ukarany mandatem w wysokości [...] zł oraz to, że kierowca legitymował się świadectwem kierowcy wydanym dla innej firmy transportowej M. C.-W. – [...] mającej tę samą siedzibę, co firma należąca do skarżącego. Niezasadny jest zarzut skargi, że doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pozbawionej uzasadnienia faktycznego i prawnego. Wbrew zarzutom i wnioskom skargi organ w sposób jasny i wyraźny wskazał stan faktyczny sprawy z przywołaniem przepisów prawa materialnego, regulujących zasady wymiaru kary. Ubocznie należy podnieść, że brak było normatywnych podstaw do zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za powstałe naruszenie prawa. Nieusprawiedliwiony jest zarzut, że doszło do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i bezpodstawnie nie zastosowano tego przepisu. Z przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień wynikało, że do zawinionego naruszenia doszło z przyczyn leżących wyłącznie po stronie skarżącego, który miał świadomość tego, że kierowcę należało wyposażyć w wymagane przepisami prawa świadectwo kierowcy. Ani pilne zlecenie wykonania przewozu drogowego, ani konieczność oczekiwania na wydanie świadectwa kierowcy dla licencjonowanego przewoźnika nie uzasadniają stanowiska, że w grę wchodzi wspomniany wyżej przepis (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Okoliczności sprawy i dowody muszą wskazywać, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstałe naruszenie, które wystąpiło z powodu zdarzeń, których nie można było przy dochowaniu należytej staranności przewidzieć. Na poparcie swojej argumentacji, takich okoliczności i dowodów skarżący jednak nie przedstawił. Zwolnienie lekarskie od dnia [...] kwietnia 2018 r. do dnia [...] czerwca 2018 r. (k. 45 akt adm.) dokumentuje tylko niezdolność skarżącego do pracy, ale nie jest dowodem, że tego za naruszenie ujawnione w dniu [...] sierpnia 2018 r. (w czasie kontroli drogowej) skarżący nie ponosi odpowiedzialności. Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.