III SA/Lu 191/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uwzględnienia zarzutów skargi skarżącego z dnia 14 lutego 2006 r. i uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz decyzji ją poprzedzającej nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. w całości i umorzenia postępowania w sprawie postanawia: odrzucić skargę. A.S. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], którą organ uwzględnił zarzuty skargi skarżącego z dnia 14 lutego 2006 r. i uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz decyzję ją poprzedzającą nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. w całości i umorzenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując wstępnego badania dopuszczalności skargi, stwierdzić należy, że skarga A.S. została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi, liczonemu od dnia doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżącej. Zgodnie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżona przez A.S. decyzja z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] została skarżącemu doręczona w dniu 13 marca 2006 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), stosowanego do spraw zwolnienia ze służby celnej w związku z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. nr 156, poz. 1641 ze zm.) organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną administracji wywołującą określone skutki prawne przez fakty. Potwierdzenie w myśl art. 46 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności takich jak na przykład wniesienie skargi do sądu administracyjnego; pokwitowanie stwarza domniemanie doręczenia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt II SA 1669/03). W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się uwierzytelniona kopia pokwitowania odbioru decyzji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] przez skarżącego A.S., który własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór wyżej wymienionej decyzji ze wskazaniem daty odbioru – 13 marca 2006 r. Również pieczęć placówki oddawczej wymienia jako datę doręczenia przesyłki – 13 marca 2006 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 12 kwietnia 2006 r. Natomiast skargę na przedmiotową decyzję skarżący wniósł w dniu 13 kwietnia 2006 r. (w świetle art. 57 § 5 pkt Kodeksu postępowania administracyjnego – data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), tj. z uchybieniem terminowi do wniesienia skargi. Skarżący nie złożył jednocześnie ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję, należy więc uznać, że w przedmiotowej sprawie skargę wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.