III SA/Lu 193/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w L. na akt Dyrektora Archiwum Państwowego w L. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia I. Sp. z o.o. w L. jako jednostki, w której powstają materiały archiwalne postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym aktem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Dyrektor Archiwum Państwowego w L. poinformował spółkę I. Sp. z o.o. w Lublinie, że działając na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2002 r. nr 171, poz. 1396 ze zm.) ustalił I. Sp. z o.o. w L. jako jednostkę, w której powstają materiały archiwalne wchodzące do państwowego zasobu archiwalnego. Ww. pismo zostało doręczone spółce w dniu 11 lutego 2008 r. Pismem z dnia 25 lutego 2008 r. spółka wezwała Dyrektora Archiwum Państwowego w L. do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało nadane w dniu 28 lutego 2008 r. Kolejnym pismem z dnia 21 kwietnia 2008 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie na akt administracyjny Dyrektora Archiwum Państwowego w L. z dnia [...] lutego 2008 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie przysługującego na to 14-dniowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga spółki I. Sp. z o. o. z uwagi na brak wyczerpania przez stronę w postępowaniu administracyjnym służących jej środków zaskarżenia poprzez dokonanie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa z naruszeniem terminu, podlega jako niedopuszczalna odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, między innymi, na inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 cyt. ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pismo Dyrektora Archiwum Państwowego w Lublinie z 6 lutego 2008 r. nr 410-6/08, którym nałożono na skarżącego obowiązki wynikające z przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2002 r. nr 171, poz. 1396 ze zm.), jest ww. innym aktem administracyjnym, który podlega kontroli przez sąd administracyjny. W związku z powyższym na przedmiotowe pismo Dyrektora Archiwum Państwowego w L. z dnia [...] lutego 2008 r. – jako na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – stronie służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Za powyższą konstatacją idzie konieczność zastosowania art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Najpierw przypomnieć należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). Powyższe oznacza, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania określonego w przepisach proceduralnych regulujących postępowanie administracyjne, w którym został wydany kwestionowany akt, środka zaskarżenia. W myśl natomiast art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ustawa o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie pisma o ustaleniu danego podmiotu jako jednostki, w której powstają materiały archiwalne. Z powyższego wynika, że do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność ustalenia danego podmiotu jako jednostki, w której powstają materiały archiwalne, skarżąca spółka byłaby uprawniona dopiero po zwróceniu się w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu ww. pisma, z wezwaniem na piśmie do właściwego organu, tj. Dyrektora Archiwum Państwowego w L., do usunięcia naruszenia prawa. 14-dniowy termin na zwrócenie się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dla skarżącej spółki biegł od dnia doręczenia jej pisma z dnia 6 lutego 2008 r., tj. od dnia 11 lutego 2008 r. (data odbioru na potwierdzeniu odbioru) do dnia 25 lutego 2008 r. Tymczasem skarżąca spółka zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 28 lutego 2008 r. – tj. w dniu oddania wezwania w polskim urzędzie pocztowym (por. art. 57 § 5 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego). W związku z powyższym uznać należy, że skarżąca spółka nie zwróciła się w określonym w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 14-dniowym terminie do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zatem nie spełniła tego warunku zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe oznacza niedopuszczalność zaskarżenia czynności Dyrektora Archiwum Państwowego w L. z dnia [...] lutego 2008 r. do sądu administracyjnego. Z uwagi na formalną niedopuszczalność skargi nie może zostać ona poddana merytorycznej ocenie pod względem zasadności zarzutów wobec skarżonej czynności, dlatego podlega odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 wyżej wskazanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.